လူပ်င္းမ

ဗုိက္ဆာလုိ႔ မစားခ်င္စားခ်င္နဲ႔ ေခ်ာ့ကလက္ေျမပဲကပ္ေတြ စားေနရတယ္
တကယ္တမ္းစားခ်င္တာက (ထံုးစံအတုိင္း) ပူပူစပ္စပ္အရာေတြ..
ရံုးကဆုိင္ေလးမွာ သြားၾကည့္ေတာ့ ခ်ဥ္ပူစပ္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေတာင္ မရွိလုိ႔ မစားရဘူး
ဆုိးတဲ့ဘဝေပပဲ...

ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ ပါတယ္..
ခ်စ္သူ (သုိ႔) ကုိယ့္ကုိတဖက္သတ္ခ်စ္ေနသူေတြက စားစရာေတြ ပန္းစည္းေတြ ပုိ႔တာမ်ဳိးေလ..
ကုိယ္ေတာ့ တစ္ခါမွမရဘူးပါဘူး
maybe ကုိယ့္ကုိခ်စ္သူ တစ္ေယာက္မွမရွိဘူးထင္တယ္
ရွိၿပီးသား ခ်စ္သူကလည္း အဲဒါမ်ဳိးေတြ မလုပ္တတ္သူ.. လူေတြ႔ရင္ ဆူပူေအာ္ေဟာက္ခ်င္ေနတဲ့ဘုိးေတာ္
ဒါမယ့္ သူဟာကုိယ့္ကုိ တကယ္ခ်စ္တဲ့သူပါ.. အကုန္အေကာင္းႀကီးပဲေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ
ျဖည့္ေတြးပါတယ္

ရံုးဆင္းခ်င္တာပဲ သိေတာ့တယ္
ေနာက္တစ္နာရီေလာက္ ေနရဦးမယ္
ဒီတေလာ သိပ္ပ်င္းတတ္လာတယ္
မေကာင္းဘူး ျပင္ရဦးမယ္

back to you!

22.6.2012 မွာေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တာ
အခုက 27.6.2014 ဆုိေတာ့ ၾကားထဲမွာ ျပတ္ေတာက္ေနခဲ့တာ ၂ ႏွစ္တိတိ
.
.
ေဆာရီးကြယ္
ကုိယ္ စိတ္ေတြေျပာင္း လူေတြေျပာင္း အက်င့္ေတြေျပာင္းနဲ႔ မင္းေလးကုိအသက္ျပန္သြင္းဖုိ႔ ျပန္စဥ္းစားမိပါတယ္..
ႀကိဳးစားဦးမည္။

ကၽြန္မေဆာ့ပါသည္ သုိ႔ေသာ္..

စေနေန႔ ေန႔လည္
ေန႔တစ္ဝက္ရံုးဆင္းေတာ့ သူနဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔သြားေတာ့ ဘတ္စ္ကားစီးျဖစ္တယ္ (သူနဲ႔မေတြ႔လည္း စီးပါတယ္)။ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ၿငီးစီစီနဲ႔ ပ်င္းရိေနတယ္။ ကလိကလိျဖစ္တာနဲ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ စိတ္ကူးမိတယ္။

ဘယ္လုိရုိက္သလဲဆုိေတာ့ကာ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေရာက္ တုိင္းတစ္ပါးသားပံုစံ ဟန္ေဆာင္မိတယ္။ စပယ္ယာဆီမွာ စတင္သရုပ္ေဆာင္လုိက္တယ္။
“ဘယ္ဆင္းမလဲ”
“ႏြယ္သာကီး ႏြယ္သာကီး.. how much? 100 Kyats? ”
စပယ္ယာ နည္းနည္းေၾကာင္သြားတယ္။ ကၽြန္မကထပ္ေမးလုိက္တယ္
“100 Kyats? ”
စပယ္ယာက ခုမွသိသြားၿပီး လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပတယ္။
“oh 200 Kyats.. ok”
ပုိက္ဆံ ၂၀၀ ေပးလုိက္ၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ေနလုိက္တယ္။ စပယ္ယာနဲ႔တကြ အနီးအနားကလူေတြ ၿပံဳးသြားတယ္။ ယံုသြားၾကတယ္။ ၿပံဳးတာကေတာ့ ဘတ္စ္ကားလာတုိးစီးတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားေကာင္မေလးကုိ သေဘာက်လို႔ပဲလား ဘာလား။ (ခုမွျပန္ရီခ်င္တယ္ အဲ့တုန္းကေတာ့ မင္ေသေသနဲ႔ပဲ)

ကၽြန္မပုိက္ဆံေပးၿပီး ရပ္ေနတယ္။ ကားက အရမ္းႀကီးက်ပ္မေနပါဘူး။ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့လူ ေလးငါးေယာက္ေလာက္ေတာ့ရွိတယ္။ အန္ကယ္ႀကီးတစ္ေယာက္က လွမ္းေခၚတယ္။
“come come.. a place, a place”
“ Thank you”
ကၽြန္မေနရာရသြားတယ္။ ဘတ္စ္ကားက ကုကၠိဳင္းမွတ္တုိင္ကုိေရာက္လာတယ္။ အဲ့ဒိမွတ္တုိင္မွာ အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္တက္လာပါတယ္။ အသက္ႀကီးႀကီး ေယာဂီဝတ္စံုနဲ႔။ ကံဆုိးစြာနဲ႔ပဲ အ့ဲဒိအဖြားႀကီးအတြက္ ေနရာမရွိပါဘူး။

ကၽြန္မကားေပၚကုိ တစ္ခ်က္ၿခံဳငံုၾကည့္လုိက္တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ဘယ္ဖက္ေဘးမွာ ကၽြန္မကုိေနရာျပတဲ့ အန္ကယ္ႀကီး။ သန္သန္မာမာႀကီးပါပဲ။ ညာဖက္ေဘးမွာက ေကာင္ေလးေကာင္မေလးေတြ အဖဲြ႕ရွိတယ္။ စကားေတြကၽြတ္ကၽြတ္ညံေအာင္ေျပာၾက ရီလုိက္ၾကလုပ္ေနတဲ့အဖဲြ႕ေပါ့။

ကုကၠိဳင္းမွတ္တုိင္မွာ တက္လာတဲ့အဖြားႀကီးက ကၽြန္မတုိ႔နားမွာ ရပ္ေနပါတယ္။ အဲဒိအဖြားႀကီးကုိ ဘယ္သူမ်ားေနရာေပးမလဲလုိ႔ ကၽြန္မေစာင့္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ျမန္မာႏုိင္ငံက ဘတ္စ္ကားေတြေပၚမွာ ဘုန္းႀကီးေတြ၊ အသက္ႀကီးတ့ဲလူ၊ ကေလးနဲ႔လူ၊ အထုပ္အပုိးေတြပါတဲ့လူေတြ ကားေပၚတက္လာရင္ ကားေပၚကလူတခ်ဳိ႕က ေနရာေပးတတ္တာ၊ အထုပ္ကုိင္ေပးတတ္တာတုိ႔ အဲဒိဓေလ့ေလးတစ္ခုရွိတယ္မလား။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုထပ္ေျပာခ်င္တယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာလူေတြပဲ သိတတ္ေတာ့တယ္လို႔ ကၽြန္မေျပာရင္ အားလံုးယံုၾကမလား။

အဲဒိအဖြားႀကီးကုိ ကၽြန္မၾကည့္ေနတယ္။ ကားက Sedona Hotel ကုိ ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္လာပါၿပီ။ အဖြားႀကီးေနရာမရေသးဘူး။ ဘယ္သူမွမေတြ႔တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေတာင္ေဆာင္ေနလုိက္ေသးတယ္လုိ႔ ကၽြန္မထင္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မစိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး။ (ကုိယ့္ကုိကုိယ္ဟန္ေဆာင္တာေတာင္ ေမ့သြားေတာ့မလုိ႔၊ ဒါေပမယ့္ မေမ့ဘူး :P)

အဖြားႀကီးကုိ လက္တုိ႔ေခၚလုိက္ၿပီး “come here and sit, come ”ဆုိၿပီး ေနရာဖယ္ေပးလိုက္တယ္။ အဖြားႀကီးက thank you ေတြဘာေတြလည္း ျပန္မေျပာတတ္ေတာ့ အမူအရာနဲ႔ပဲ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲၿပံဳးျပတယ္။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းမဟုတ္ပဲ တစ္ႏုိင္ငံျခားေကာင္မေလးက သူ႔ကုိေနရာဖယ္ေပးတာ သူသိသြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကုိအားလံုးဝုိင္းၾကည့္ေနတယ္ဆုိတာ ကၽြန္မသိတယ္။ ရုတ္တရက္ႀကီး ကားကတိတ္သြားတာကိုး။ ေကာင္ေလးေကာင္မေလးေတြအုပ္စုလည္း စကားမေျပာေတာ့ဘူး။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ကၽြန္မက ေနရာဖယ္ေပးလုိက္တာကုိ သူတုိ႔ရွက္သြားပံုပဲ။ လူမ်ဳိးျခားကဖယ္ေပးမွ ထုိင္ရတဲ့အဖြားႀကီးကုိ အခုမွေတြ႔သလုိလုိ လုပ္ေနၾကတယ္။

ကၽြန္မ ေဒါသထြက္ပါတယ္။ အစကေတာ့ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ရုပ္ရွင္ရုိက္တဲ့သေဘာပဲ။ အခုေတာ့ အပ်င္းေျပ ေဒါသထြက္ျဖစ္သြားရတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးအေနနဲ႔သာ အဲဒိအဖြားႀကီးကို ေနရာဖယ္ေပးလိုက္ရင္ သူတုိ႔ဘယ္သူမွ သတိထားမိမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုက ကၽြန္မဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္လုပ္ထားတဲ့အတြက္ သူတို႔ရွက္သြားၾကတာ။ သူ႔ေဘးမွာထုိင္ေနတုန္းကေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးနဲ႔ တစ္ခုခုပဲေျပာေတာ့မလုိ၊ မိတ္ပဲဆက္ေတာ့မလိုေတြလုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကုိ ေနရာေပးတ့ဲအန္ကယ္ႀကီးကလည္း ကၽြန္မဖက္ကုိ လွည့္ေတာင္မလာေတာ့ပါဘူး။ ေကာင္ေလးေကာင္မေလးေတြလည္း မရီႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါဘာလဲ မလံုမလဲျဖစ္ၾကတဲ့သေဘာလား။

ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြဟာ သနားညွာတာ ရိုင္းပင္းတတ္ၾကတယ္တဲ့။

ကၽြန္မကဘာေျပာရမလဲေတာင္မသိဘူး။ အူေၾကာင္ေၾကာင္မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ပဲ ဆက္လက္သရုပ္ေဆာင္ေနလိုက္တယ္။ ႏြယ္သာကီေရာက္တဲ့အထိ ကၽြန္မေနရာမရေတာ့ပါဘူး။

ႏြယ္သာကီေရာက္ေတာ့ သူကလမ္းထိပ္ကို လာႀကိဳပါတယ္။ ေန႔လည္စာအျပင္မွာစားေတာ့ ဆုိင္ေရာက္ေတာ့ မေနႏိုင္မထုိင္ႏုိင္ သူ႔ကုိေျပာျပမိတယ္။
“မင္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ေဆာ့” တဲ့။

ရီရမလား ငိုရမလားမသိဘူး။

22.6.2012

ဒီေန႔ (22.6.2012) ရက္ေန႔

မိုးလင္းကတည္းက စိတ္ၾကည္လင္ပါတယ္.. ေရမုိးခ်ဳိး ေခါင္းေလွ်ာ္ အလုပ္သြားဖုိ႔ အိပ္ရာကေန အတင္းကုန္းရုန္းထရတာေလးတစ္ခုပါပဲ.. ဟဲဟဲ..  စိတ္ကုိမၾကည္ၾကည္ေအာင္ လုပ္ထားတယ္.. ဘာလုိ႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မနဲ႔ကၽြန္မခ်စ္သူရဲ႕ (၂) ႏွစ္ျပည့္တဲ့ရက္ေလးမုိ႔လို႔ပါပဲ..

ဘာမွေတာ့မထူးျခားပါဘူး... ကၽြန္မတုိ႔ ဒီေန႔ေတြ႔မယ္.. ခရီးတိုေလးသြားဖုိ႔ စဥ္းစားခဲ့ေပမယ့္ ပုိက္ဆံမက်န္ေတာ့လုိ႔ မသြားႏိုင္ေတာ့ဘူး.. ဆုိးပါတယ္.. တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ သြားျဖစ္ေအာင္လုပ္ရဦးမယ္

ဒီေန႔ေသာၾကာေန႔ဆုိေတာ့ ကၽြန္မရံုးတက္ရတယ္.. ညေနပုိင္းမွေတ႔ြရမယ့္ သူ႔ကို ကၽြန္မသိပ္လြမ္းတာပဲ ေတ႔ြဖုိ႔မေနႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ မနက္ေစာေစာေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္.. သူလည္း တူတူပါပဲလို႔ေျပာအၿပီး ကၽြန္မတုိ႔ တူတူရီေမာခဲ့ၾကတယ္..

စေနတနဂၤေႏြပိတ္ရက္ေလး သူ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္ေနပါလိမ့္မယ္

ရွစ္ဇမၺဴ ဤေျမမွ ကၽြန္မခ်စ္သူ :)

~ ခ်စ္သူ ခ်စ္သူ အျပစ္မယူ ~

အဲဒါသီခ်င္းလား ဘာလား.. တကယ္ေတာ့ ဘာမွန္းကိုမသိပါဘူး.. ပါးစပ္ထဲ ရြတ္ရြတ္မိေနတယ္..

ရြတ္မိတဲ့အခါ ကၽြန္မခ်စ္သူအေၾကာင္းကိုလည္း ေတြးရင္း မ်က္ႏွာေလးက ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေပါ့..

သူကဘယ္လုိပဲ ရစ္တယ္ေျပာေျပာ ဘာေတြပဲျဖစ္ေနတယ္ေျပာေျပာ ကၽြန္မသူ႔ကို သိပ္သိပ္သိပ္ခ်စ္ပါတယ္.. သူလည္း ဒီလုိပဲ ကၽြန္မကုိ အရမ္းခ်စ္ပါတယ္.. အေထြအထူးလုပ္ယူေနစရာမလုိတဲ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈေလးတစ္ခုေပါ့

ေပ်ာ္ရတယ္.. သူ႔ေၾကာင့္ေတြ ခဏခဏ ေသမတတ္ငုိဖူးေပမယ့္ ကၽြန္မသူ႔ေၾကာင့္ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ရပါတယ္.. အားကိုးစရာရင္ခြင္တစ္ခုျဖစ္တာမုိ႔ ကၽြန္မမွာ သူမရွိရင္ မေနတတ္သေလာက္ပဲ.. အဲဒိအက်င့္ဆုိးကို ကၽြန္မျပင္ရဦးမယ္

ရန္ျဖစ္တဲ့အခါ ကၽြန္မက သူ႔ကုိဘယ္ေတာ့မွ အေလ်ာ့မေပးဘူးလုိ႔ အၿမဲေျပာတယ္.. မွန္ေတာ့မွန္ပါတယ္.. သူလည္း တျခားေနရာမွာ အႏုိင္ယူတာရွိတတ္တာပဲေလ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ရန္ျဖစ္ ငုိယုိ ေမာသြားၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါရဲ႕.. ႏုိးလာတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မရြတ္ေနသလုိ ~ခ်စ္သူ ခ်စ္သူ အျပစ္မယူ~ေပါ့ရွင္....

ဒီေန႔ ကၽြန္မရဲ႕ဘေလာ့မွာ label အသစ္ထပ္တိုးတယ္.. အဲဒါ သူ႔အတြက္ေပါ့....

ကုိယ့္ဟာကုိယ္ လက္ခုပ္တီး ဖဲႀကိဳးျဖတ္ၿပီး ဖြင့္ပြဲလုပ္လုိက္တယ္.. အဟက္ အဟက္

က်န္းမာျခင္းသည္ လာဘ္တစ္ပါး

ဘဝမွာ ေနမေကာင္းျဖစ္ရတာက ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းတယ္.. ကၽြန္မ ဒီႏွစ္ေတြထဲ သိပ္ခ်ဴခ်ာပါတယ္.. ဗိုက္ေအာင့္မယ္၊ ေခါင္းကိုက္မယ္၊ ဖ်ားမယ္၊ ကုိယ္လက္ကုိက္ခဲမယ္၊ food poison ေၾကာင့္အန္မယ္ အုိ အစံုအစံုပါပဲ.. ေဘးနားမွာ အၿမဲရွိေနတဲ့လူေတြဆုိ ကၽြန္မကုိ လက္ဖ်ားေတာင္ခါတယ္.. တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုျဖစ္ေနလုိ႔ပါ..

ကၽြန္မေျပာင္းလဲသြားတယ္လုိ႔ ကၽြန္မခ်စ္သူကေျပာလာပါတယ္.. သူနဲ႔ခ်စ္သူမျဖစ္ခင္ သူငယ္ခ်င္းဘဝ စခင္ခဲ့ၾကတုန္းက သိပ္ၿပီးတက္တက္ၾကြၾကြရွိတဲ့ကၽြန္မ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ.. သူကေမးလာပါတယ္.. ဘာမွမဟုတ္တဲ့ေမးခြန္းေလးပါပဲ.. စိတ္ထဲကေနေတာ့ ျပင္းျပင္းျပျပေတာင္းပန္ေနမိတယ္..

ေနထုိင္မေကာင္းျဖစ္ရင္ စိတ္ကမၾကည္လင္ေတာ့ဘူး.. ဒါနဲ႔ပဲ သံသရာေတြလည္ၿပီး အရာရာ ကၽြန္မအတြက္ မၾကည္လင္ႏုိင္ေတာ့ဘူး.. ျပႆနာေသးေသးနဲ႔ေတြ႕လည္း အႀကီးေတြခ်ဲ႕မိ.. ဘာမွလည္း သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ပါဘူး..

ကၽြန္မဆုိးပါတယ္..

အနည္းဆံုး သူ႔အတြက္ေတာ့ ကၽြန္မဆုိးသြမ္းေနတယ္..

က်န္းမာေရးေကာင္းေအာင္ ကၽြန္မေနမွျဖစ္မယ္..

ေနထုိင္ေကာင္းပါရေစ။

ေႏြ

ပထမရက္..
အျပင္မွာ မိုးသည္းစျပဳေနၿပီ.. ကုိယ့္ေခါင္းထဲလည္း ဒီလုိပဲ.. အေတြးေတြဆဲြေခၚရာ အတိတ္ဟာ ကုိယ္နဲ႔နီးနီးလာတယ္..

“ေဟး ေနေကာင္းလား” သူမက ေမးတယ္
“ကိုယ္မင္းကိုခ်စ္တယ္” သူေျပာခဲ့တယ္
“ငါလည္းမင္းကိုသေဘာက်ပါတယ္” သူမကၿပံဳးၿပီးေျပာတယ္.. ၿပီးေတာ့ အတူတူပဲ သူတို႔ရီခဲ့ၾကတယ္

ေနာက္ေတာ့ ေႏြဦးတစ္ခုကိုေရာက္ရွိခဲ့တယ္.. က်ိန္စာသင့္ခဲ့တဲ့ေႏြဦးတစ္ခုေပါ့..
ေႏြရက္တစ္ရက္လည္း ေရာက္လာတယ္.. သူေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ေန႔ရက္မ်ဳိးေတာ့မဟုတ္ခဲ့ဘူး..
သူမကေျပာတယ္ “ငါတုိ႔ကုိယ္ဟာကုိယ္ေနၾကရင္ေကာင္းမယ္”.. အတူတူေတာ့မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ သူငိုတယ္
“ေနာက္ၿပီးေတာ့ေရာ..” သူေမးတယ္.. “ကုိယ္မင္းကုိလြမ္းေနမွာ” ဟန္ေဆာင္အၿပံဳးတစ္ခုနဲ႔..

သူမကုိစျမင္တုန္းက သူဟာ ဆံပင္ေတြကုိ ပထမဆံုးသတိထားမိခဲ့တယ္..
အခုေနာက္ဆံုးေတြ႔ရတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း သူမရဲ႕ဆံပင္ေတြကို ေငးေနမိျပန္တယ္..
သူ႔ဆီကေန အေဝးကုိထြက္ေျပးေနတဲ့ ဆံပင္ေတြ.......

သူဟာခ်စ္ခင္ယုယခံခ်င္ေပမယ့္ သစၥာေဖာက္ျခင္းသာရခဲ့တယ္
အေျဖကုိလုိခ်င္ေပမယ့္ ေမးခြန္းေတြနဲ႔သာက်န္ခဲ့တယ္
လြတ္လပ္မႈကုိရရမယ့္အစား တုပ္ေႏွာင္မႈသာရရွိတယ္
ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနခ်င္ေပမယ့္ မ်က္ရည္ေတြသာအစားထုိးရခဲ့တယ္

လယ္ကြင္းေသးေသးေလးထဲမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမယ့္အခ်ိန္မွာေပါ့
Good Luck, little girl .

ခ်စ္ေသာဘေလာ့

ဘာျဖစ္ျဖစ္ေနပါေစ ကုိယ္မင္းနားျပန္လာၿပီ....
ခ်စ္တဲ့ဘေလာ့ေလးေရ

formspring.me

all u hav ta do is ASK XD http://formspring.me/eiphoonge

မိုးေရထဲက သူနဲ႔ကၽြန္မ

မုိးရြာၿပီေလ.. မုိးရြာရင္ ကၽြန္မသိပ္ေပ်ာ္တာ.. ဟိုးငယ္ငယ္ကေတာ့ (ကေလးေတြရဲ႕ ထံုးစံအတုိင္း) မုိးရြာထဲမွာ ေျပးလႊားေဆာ့.. ႀကီးျပင္းလာေတာ့ မုိးေရနဲ႔ထိခ်င္လြန္းလုိ႔ အိေျႏၵပ်က္တယ္လည္း မျဖစ္ရေအာင္ ထီးေလး ေဆာင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေပါ့..

အဲလုိလမ္းေလွ်ာက္ရင္ သတိရတာကေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမေလးပဲ.. ေက်ာင္းမွာဆုိရင္ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ ပိုေကာင္းတယ္.. ကၽြန္မတုိ႔ဆုိ ေက်ာင္း၀င္းထဲ ေလွ်ာက္ပတ္သြားေနတာပဲ.. အဲလို ေလွ်ာက္သြားတုိင္း သူနဲ႔ကၽြန္မနဲ႔ အၿမဲတူတူ..

ကၽြန္မကိုသူက တအားအလုိလုိက္တာ.. သူက အေလ်ာ့ေပးတတ္ေတာ့ ကၽြန္မကလည္း အႏုိင္က်င့္ စိတ္ေကာက္ နဲ႔ေပါ့.. ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္မကလည္း သူ႔ကိုခ်စ္တာ သူသိတာပါပဲ..

မိုးရြာၿပီဆုိရင္ ကၽြန္မက `မိုးရြာၿပီ သြားမယ္ေလ´လုိ႔ေခၚၿမဲ.. သူကလည္း `မလုိက္ခ်င္ဘူး´ျငင္းၿမဲ.. ႏွစ္ခါေလာက္ ေခၚလုိ႔မွမရရင္ေတာ့ ကၽြန္မကလည္း စိတ္ေကာက္ၿပီး ထြက္သြားၿမဲ.. ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ရင္ေတာ့ ေျပးလုိက္ လာတဲ့ေျခသံနဲ႔အတူ ထီးေအာက္ကို၀င္လာတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကစပ္ၿဖဲၿဖဲ `ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္နဲ႔ သြားလုိက္ တာမ်ား ျမန္လိုက္တာ ခဏေတာင္မေစာင့္ဘူး´လို႔ အျပစ္တင္သလုိလုိ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးသလိုလုိလုပ္ၿမဲ..

ထီးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္မွာ ႏွစ္ေယာက္သားတူတူေဆာင္းရင္းနဲ႔ ထီးေပၚက်တဲ့ မုိးသံကိုနားေထာင္.. အခ်င္းခ်င္း ေပါက္ကရေတြေျပာ.. လက္ေတြကို ထီးအျပင္ဖက္ဆန္႔ထုတ္ရင္း မုိးစက္ေတြကိုခံစားဖူးတယ္.. ေက်ာင္းကအျပန္ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ ကားျပတင္းေပါက္ေတြကို (အခြင့္ရွိသမွ်) အက်ယ္ဆံုးဖြင့္ရင္း သူမ်ားၿငိဳျငင္ခံဖူးတယ္.. မိုးရာသီဆုိတာ သူနဲ႔ကၽြန္မနဲ႔အတြက္ေတာ့ အမွတ္တရေတြပါပဲ..

တခါတေလ စိတ္ညစ္စရာေတြရွိရင္ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း မုိးထဲမွာပဲ မ်က္ရည္က်ခဲ့ၾကတယ္.. တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အားေပးႏွစ္သိမ့္ရင္းနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့တယ္.. မုိးနဲ႔တြဲလ်က္ အတူရွိခဲ့တာ ေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းပါပဲ..

အခု သူ႔ကိုကၽြန္မသတိရေနတယ္.. အျပင္မွာလည္း မုိးေတြရြာေနၿပီေလ........

အေျဖေပးၿပီ

မသိရင္မွတ္ထား.... အဲ့ဆုိင္နာမည္က United Asia တဲ့ဗ်ား..... ဘာဆုိင္လဲဆိုေတာ့ကာ Electircal Showroom ပါ.. ေၾကာ္ျငာတဲ့အေနနဲ႔ Air-con ေတြ Air cooler ေတြ အျပင္မွာတပ္ျပထားတာပါ......

တကယ့္ ကပ္သီးကပ္သပ္.... XD

ေမးၾကည့္ ေျဖၾကည့္ ဟဲဟဲဟိ

ဒီေန႔ လမ္းမေတာ္ကိုေရာက္တယ္.. အစ္ကိုေတာ္တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔လုိ႔ႏွစ္ေယာက္သားမုန္႔စား အေအးေသာက္ရင္းနဲ႔ သူတုိ႔ရံုးနားမွာ ဆုိင္ခန္းတစ္ခန္းျပင္ေနတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာမိသြားတယ္.. အဲ့ဒိဆုိင္က ႏွစ္ထပ္ရွိတယ္.. အေပၚထပ္က ၀ရံတာမွာ Indoor တပ္တဲ့ air-con သံုးလံုးေတာင္တပ္ထားတယ္.. ဘာဆုိင္ဖြင့္မွာလဲမသိဘူးလုိ႔ ေျပာလာလုိ႔ စိတ္၀င္စားသြားတယ္.. အဲကြန္းကို အျပင္ဖက္မွာတပ္ထားတယ္ ဆုိေတာ့ စိတ္မ၀င္စားပဲေနမလားလုိ႔.. ေနာက္ၿပီး တစ္လံုးလည္းမဟုတ္ဘူး.. သံုးလံုးေတာင္ ပါလား...

ခဏတပ္ထားတာလားမသိဘူးလုိ႔ ေျပာမိေတာ့လည္း အစ္ကိုက မျဖစ္ႏုိင္ဘူး.. ဆုိင္နံရံေတြကလည္း ေဆးေတြ အက်အနသုတ္ထားၿပီးသားတဲ့.. ဆုိင္းဘုတ္ကလည္း သူျမင္ေနတဲ့အခ်ိန္တြင္းမွာေတာ့ မတပ္ရေသးဘူးတဲ့ေလ... (ဘာမ်ားပါလိမ့္ေနာ္........)

ဆုိင္ကိုၾကည့္ထားဦး.. ဘာဆုိင္လဲသိရရင္ ေျပာျပဦးေနာ္လုိ႔ ေျပာလိုက္မိၿပီး ျပန္လာၾကတယ္.. ေနာက္ေတာ့ အိမ္ျပန္ဖို႔စီးရမယ့္ ကားမွတ္တုိင္နဲ႔ နီးေနတာေၾကာင့္ အစ္ကိုက သြားၾကည့္မယ္ဆုိၿပီး သြားၾကည့္ျဖစ္တယ္... ဆိုင္နားထိေတာင္မေရာက္ေသးဘူး.. အပင္ေလးတစ္ခုေအာက္ကေန လွမ္းၾကည့္လုိက္တယ္.. အဲကြန္းသံုးလံုး အျပင္ air cooler တစ္လံုးပါ ၀ရံတာေထာင့္နားမွာေတြ႔ရျပန္တယ္.......... ဘာလုပ္တာလဲဟ အျပင္ေလာကကိုပဲ ေအးေစခ်င္လုိ႔မ်ားလား... အေတြးမ်ားစြာနဲ႔အတူ ဆုိင္အနီးသုိ႔ခ်ဥ္းကပ္အသြား..... ဒန္ဒန္႔ဒန္... ေတြ႔လုိက္ရပါၿပီ...

ကဲ ေမးၿပီ......... ဘာဆုိင္ျဖစ္မလဲ ေျပာ..... ....
(အေျဖကို ေနာက္ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔တင္ေပးမယ္)

ကၽြန္မအတြက္ႀကိဳး

ေလာကႀကီးမွာ အသက္ရွင္ေနထုိင္ဖို႔အတြက္ စိတ္စဲြလန္းမႈ တစ္ခုခုေတာ့လုိအပ္ၿမဲတဲ့.. အဲဒါဟာ ဟုတ္တယ္လုိ႔ ကၽြန္မလက္ခံထားခဲ့တယ္.. ကၽြန္မနဲ႔ ဒီကမာၻႀကီးကို ဆက္စပ္ထားေပးတဲ့ အရာေတြမွအမ်ားႀကီးပဲ.. ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့လူေတြ.. ကၽြန္မတပ္မက္တဲ့ အရာဝတၳဳေတြ.. ကၽြန္မရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ေလာဘေတြ.. ကိုယ္တုိင္မဖန္တီးရေသးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ကူးယဥ္ဘဝေသးေသးေလး... အသက္ရွင္ရပ္တည္မႈဆိုတာကို ကၽြန္မမက္ေမာတယ္.. ေသခ်ာတယ္ ကၽြန္မမေသခ်င္ေသးဘူး..

အဲဒါေတြကုိပဲ စဥ္းစားေတြးေနရင္း ေနထုိင္လာတာ မၾကာေသးပါဘူး.. တိတိက်က်ေျပာရရင္ ကိစၥ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို (အနည္းငယ္) ေလးနက္စြာစဥ္းစားတတ္လာတာ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ကမွရွင့္.. ကၽြန္မေလ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတိထားၿပီး အရင္လို နေမာ္နမဲ့မျဖစ္ေအာင္ေနတယ္.. အဲလုိ သတိထားလြန္းအားႀကီးလုိ႔လား မသိဘူး.. ေနရထုိင္ရတာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ႀကီးျဖစ္လာတယ္.. အဲလိုလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူးေလ.. နည္းနည္းေလာက္ေလွ်ာ့ၿပီး ေနၾကည့္တယ္.. သက္သာသလုိေတာ့ရွိေပမယ့္ အာရံုစူးစုိက္မႈမွာ အားနည္းသြားျပန္ေရာ..

သူ႔ကိုယ္သူ အသက္ ၃၀ အရြယ္ေလာက္ရင္ ဘာမွမရွိေလာက္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ေျပာေနတဲ့သူနဲ႔ ကၽြန္မစကားေျပာမိတယ္.. အသက္ ၃၀ ေလာက္ဆုိ ေသရင္ေသ မေသရင္ပ်က္စီးၿပီတဲ့.. သူ႔ဘဝမွာ ဘာမွလုပ္ခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာမရွိဘူးေျပာတယ္.. အဲဒါဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ လံုးဝမျဖစ္ႏုိင္ဘူး.. ကၽြန္မလုပ္ဖူးခ်င္တာေတြ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက တပံုတပင္.. ဘာမွႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ အိပ္မက္ေတြအမ်ားႀကီး..

ဘာကိုမွအေရးမႀကီးဘူးလုိ႔ ခံယူထားတဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆုိၿပီး သူ႔ဘဝႀကီးကိုသူ လႊတ္ထားလုိက္တာလား.. သိပ္ေတာ့နားမလည္ႏုိင္ဘူး.. အခက္အခဲေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ သူမေၾကာက္ဘူးလားဟင္.. နည္းလမ္းေတြ ထြက္ေပါက္ေတြေရာ သူတို႔ရွာၾကပါ့ဦးမလား.. ဒုကၡေရာက္ရင္ သူတို႔ဘယ္လုိတံု႔ျပန္မလဲ.. ေသရင္လည္း ေသပါေစေတာ့ဆုိၿပီး ဒီတုိင္းငုတ္တုတ္ထုိင္ေနမလား..

ေလာကႀကီးမွာ ေနခ်င္စရာေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆုိတာ ကို္ယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ္လက္ခံႏုိင္တဲ့ အေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္ေနာ္.. ကၽြန္မေတာ့ အသက္ ၃၀ မေျပာနဲ႔.. အသက္ ၆၀ ေလာက္ထိ ေလာဘေတြရွိဦးမယ္ ထင္တယ္.. အဟုတ္ေျပာတာပါ

ကၽြန္မအတြက္ အသက္ရွင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဆက္ထားေပးတဲ့ ႀကိဳးေတြရွိေနေသးတယ္.. ရွိလည္းရွိဦးမွာပဲ.. AVATOR ထဲကလုိဆုိရင္ေတာ့ Tsahaylu (ဆာေဟးလူး) ေတြရွိေနတယ္ေပါ့ေနာ္...
(( Tsahayl ရဲ႕တကယ့္ဆုိလုိရင္းကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး.. ကၽြန္မက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုကို ဆက္စပ္လုိက္တဲ့ျဖစ္ရပ္ကုိပဲ ေျပာခ်င္တာပါ.. ေျပာရရင္ေတာ့ ပါးစပ္ထဲရွိရာ ထည့္ေရးလုိ္က္တဲ့သေဘာ အဟက္ =P ))

ကၽြန္မနဲ႔ေတာင္ႀကီးႏွစ္သစ္

အတက္ေန႔တုန္းက သိပ္မကဲလုိက္ပါဘူး.. ညေနပိုင္းရႈိးပဲြသြားလုိက္ေသးတယ္.. ေလးျဖဴႀကီးပဲ မွီတယ္ေလ.. စိတ္ထဲမွာလည္း ထုိင္းထုိင္းမႈိင္းမႈိင္းႀကီး.. ညေနက်ေတာ့ မိုးရြာတယ္.. စိမ့္ၿပီးေတာ့ကို ေအးေနေရာပဲ.... ေနလုိ႔ေကာင္းလုိက္တာ.. ရႈိးပြဲမသြားျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ေရာက္သြားေသးတယ္.. ပ်င္းစရာႀကီးပါ.. ေတာင္ႀကီး စတိတ္ရႈိးက ကဲလုိ႔မေကာင္းသလုိပဲ.. စိတ္မပါေတာ့တာနဲ႔ မယ္ညီရယ္ အိဖူးရယ္ ခ်စ္ေဘာ္ဒါ ငမိန္းရယ္.. ေအာက္ပန္းၿခံမွာ သြားထုိင္ေနၾကတယ္.. အဲ သြားအိပ္ေနတယ္ေျပာရင္ ပိုေကာင္းမယ္ထင္တယ္.. အိဖူးက အိပ္ေနတာကိုး...

ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ေလးေပါ့ကြယ္.. မနက္ႏုိ္းေတာ့ အိမ္ကလူႀကီးေတြ ကေလးေတြနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတက္ျဖစ္ တယ္.. သြားၾကတဲ့လူေတြမွ အမ်ားႀကီးပါပဲ.. အတက္ေန႔တုန္းက ဆုိင္ကယ္တ၀ီး၀ီးနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ေနၾကတဲ့ ေကာင္ေလးေကာင္မေလးေတြကုိလည္း သူသူကိုယ္ကုိယ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေတြ႔ရတယ္.. အိဖူးတုိ႔က ျမစိမ္းေတာင္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ ဥာဏ္ေတာက်ာင္းကိုတက္ျဖစ္တယ္.. ေရႊဘုန္းပြင့္ကို ဆက္သြား တာ မရေတာ့လုိ႔.. ေတာင္တက္လမ္းျဖစ္ေနေတာ့ လမ္းေတြတအားပိတ္ေနတယ္ေရာ..

ၿပီးေတာ့ စူ႒ာမုနိဘုရားကိုေရာက္သြားေသးတယ္.. ေရာက္ဖူးၿပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ ဓါတ္ပံုကေတာ့ မရုိက္ပဲ မေနႏိုင္ဘူး.. အဟဲ.. အိမ္က ကေလးေလးနဲ႔ရိုက္ထားတဲ့ပံုေလးကို ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ေနတယ္.. ကေလးေလး နာမည္က အုိင္အုတဲ့..

အဲ့ေကာင္ေလးက ဓါတ္ပံုရုိက္မယ္ဆုိရင္ တအားစတုိင္ထုတ္တတ္တာ.. အိမ္က ကေလးေတြအားလံုး ခ်စ္စရာေတြပဲ.. အားက်လုိက္တာ သိလား..

ေပ်ာ္ေအာင္ေတာ့ ေနေနပါတယ္.. ေတာင္ႀကီးကိုခ်စ္လုိ႔ ေတာင္ႀကီးကေန ဒဏ္ရာေတြမသယ္သြားခ်င္ဘူး.. အဲဒါ တကယ္ပါ.. ေပ်ာ္မွျဖစ္မယ္.... စိတ္ညစ္စရာေတြ ေတာင္ေပၚမွာပဲထားခဲ့မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္ေနာ္.. တုိက္ခတ္ေနတဲ့ ေလထဲမွာပဲ လႊင့္ထုတ္လုိက္ပါေတာ့မယ္.........။

စိတ္သက္သာရာရမလား

ေတာင္ႀကီးမွာ.............

ဒီေန႔အတက္ေန႔...... ရန္ကုန္မွာေတာ့ အေျခအေနဘယ္လုိလည္းမသိဘူး.. ဒီေန႔ေတာ့ ေန႔လည္ခင္းေတြ မလည္စဖူး ေလွ်ာက္သြားေနလုိက္ေသးတယ္.. တည္းတဲ့အိမ္က ကေလးေလးေတြ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကုိ ေရပက္တာကုိ တစ္အိမ္လံုးထုိင္ၾကည့္ၿပီး ရယ္လုိက္ရတာ... အေရွ႕ဖက္လမ္းက ကေလးတစ္ေယာက္ဆုိ အေတာ္ဆိုးတယ္သိလား.. ဆုိင္ကယ္ေမွာက္သြားတာကုိ သူကေရသြားပက္ေနလုိက္ေသးတယ္.. ေရနစ္သူကုိ ဝါးကူထိုးတာပဲ.. ကေလးေတြပဲ ေကာင္းပါတယ္.. ေရပက္ဖုိ႔ကလဲြဖို႔ ဘာမွမသိ.. အိမ္ေရွ႕မွာလည္း ကေလးေတြ ေဆာ့ထားတဲ့ ေရေတြနဲ႔ လမ္းကေလးလည္း စုိရႊဲလုိ႔..။

ရူးႏွမ္း

သြားစမ္းကြာ..................................................

Baby Dog

ဒီေန႔ကၽြန္မတုိ႔ေတာင္ႀကီးတက္မယ့္ေန႔... မေပ်ာ္ပါဘူး.. ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ေခြးေလးေတြ သူမ်ားကုိ ေပးလုိက္ရတယ္.... ေသေသခ်ာခ်ာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေမြးမည့္လူေတြကို ေပးလုိက္ရတာေပမယ့္ လည္း စိတ္ထဲမွာေတာ့ “ငါ့သားေလး”ရယ္လုိ႔ေတြးမိၿပီး မ်က္ရည္က်ရတယ္.... ကၽြန္မတုိ႔အိမ္အေျပာင္းအေရႊ႕ ကိစၥေတြေၾကာင့္သာ ေပးလုိက္ရတာ.. မဟုတ္ရင္ ေပးျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး.. ငါးေကာင္လံုးကို သူတုိ႔အေဖအေမနဲ႔ တူတူပဲ ေနေစခ်င္တာ....

စကၠဴကတ္ပံုးေလးထဲကို ထည့္လုိက္ရင္း “တာ့တာေနာ္.. ေကာင္းေကာင္းေန”လို႔ ႏႈတ္ဆက္လုိက္ရင္းကေန လာၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ကေလးေတြ.. တဆက္တည္း ခုန္ေပါက္ေဆာ့ေနတဲ့ပံုေလးေတြ.. ေနာက္ထပ္ခဏခဏမေတြ႔ရေတာ့ဘူး... အခုကုိပဲ ခ်က္ခ်င္းလြမ္းေနပါၿပီ......

ကေလးတုိ႔အေဖ

ကာလၾကာတဲ့ ၾကာသပေတးေန႔တစ္ရက္ေလးမွာ အိမ္က တုိ႔ဘဂ်မ္းတစ္ေယာက္ ကေလးအေဖျဖစ္သြားေလရဲ႕.. “တုိ႔ဘဂ်မ္း” ဆုိတာႀကီးကို သိတဲ့လူေတြလည္း သိၾကမွာပါ.. အိဖူးတို႔အိမ္က အင္မတန္ခ်စ္ရပါေသာ ေခြးကေလးေပါ့.. ဘဂ်မ္းအေၾကာင္းကို ပို႔စ္လုပ္ေရးဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြးမိေပမယ့္ ဘယ္ကေနစေရးရမွန္း မသိျဖစ္ေနခဲ့တာ.. အခုေတာ့ ဒီေကာင္ႀကီး ကေလးငါးေယာက္အေဖျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ စေရးလုိက္ပါၿပီ..

ဘဂ်မ္းကို အိမ္စေခၚလာေတာ့ လသားအရြယ္ေလး.. ႏုိ႔ျပတ္ခါစအရြယ္ေပါ့.. ေခၚလာတုန္းက ဘဂ်မ္းတစ္ေကာင္ တည္းမဟုတ္ဘူး.. သူနဲ႔ေမာင္ႏွမေတာ္တဲ့ ေခြးမေလးတစ္ေကာင္ပါေသးတယ္.. နာမည္ကေတာ့ “ၾကာညိဳ” တဲ့.. ၾကာညိဳေလးက သက္ဆုိးမရွည္ဘူး.. အိမ္မွာေနတာ တစ္လေလာက္ပဲၾကာၿပီး ေသသြားတယ္.. အဲဒိေတာ့ ဘဂ်မ္းတစ္ေကာင္တည္းျဖစ္သြားပါေလေရာ..

တကယ္ေတာ့ ဘဂ်မ္းဟာ ေခြးတစ္ေကာင္မဟုတ္ဘူး.. မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္.. သမီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ပဲ ေနခဲ့တဲ့အိမ္မွာ သားတစ္ေယာက္ေရာက္လာသလုိပဲ.. ကၽြန္မတို႔ေမေမက ဘဂ်မ္းကိုအရူးအမူးခ်စ္တာပါ.. ဘဂ်မ္းေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မမွာ ေနရင္းထုိင္ရင္း အငယ္ဆံုးဆုိတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ကို အလုခံရေသးတယ္.. အရင္တုန္းက ေမေမက ကၽြန္မကုိ “ကေလးေလး” လုိ႔ေခၚေလ့ရွိတယ္.. ဘဂ်မ္းေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ “ကေလးေလး” ဆုိတဲ့အသံုးႏႈန္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဘဂ်မ္းအတြက္သာျဖစ္သြားပါတယ္.. “ကေလးေလး” “သားကေလး” “ဂ်မ္းဂ်မ္း” အေခၚေပါင္းစံုလင္စြာနဲ႔ ေမာင္ဘဂ်မ္း.. အဲလုိခ်စ္စႏုိးနဲ႔ေခၚလုိက္ရင္ သူ႔ကုိေခၚလုိ႔မို႔လုိ႔ပဲ သိတယ္.. ေရာက္ရာအရပ္ကေန ေျပးလာတတ္တယ္.. ကၽြန္မတုိ႔ကေတာ့ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ “ခၽြဲဘဂ်မ္း”တို႔ “ဂ်မ္းတံုးႀကီး”တို႔ “ခ်ီးထုပ္ေကာင္”တုိ႔ အဲလုိေခၚတာပဲ.. ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ေပါက္ေပါက္ စိတ္ေကာက္တတ္ၿပီး မေက်နပ္ရင္ မ်က္ေစာင္းထုိးတတ္တဲ့ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ဘဂ်မ္းႀကီးကေတာ့ အိမ္မွာ အၿမဲမင္းသားပါပဲ..

ဘဂ်မ္းမွာ အင္မတန္ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အရည္အခ်င္းတစ္ခုရွိေသးတယ္.. ဘာလဲဆုိေတာ့ အစံုစားတာပဲ.. ထမင္းဟင္းသာ ဂ်ီးမ်ားတာ.. သေရစာမုန္႔ဆုိရင္ေတာ့ ဘာလာလာပဲ.. “ေရခဲမုန္႔ ေခ်ာကလက္” ဒါေလာက္ေတာ့ထား.. တျခားေခြးေတြလည္းစားတယ္.. “ေနၾကာေစ့ သရက္ျပင္” အင္း ဒါေတာ့ထူးဆန္းလာၿပီ.. “ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ မခ်စ္စုသရက္သီး” အမ္မယ္ေလး မေကၽြးရင္ မ်က္လံုးႀကီးျပဴးၿပီး အေရွ႕ကေန ထုိင္ၾကည့္ေနတတ္တာ.. အေကာင္းေတာ့ မမွတ္နဲ႔ေနာ္.. အဲဒါေတြကုိ သူကစိတ္ပုတ္ၿပီးစားတာ.. သိၾကရဲ႕လား..ကၽြန္မတို႔ေတြစားရင္ သူလည္းစားမယ္ဆိုတဲ့ အထာေပါ့..

စိတ္ပုတ္ၿပီး ဘဝင္ျမင့္တတ္တဲ့ ေမာင္ဘဂ်မ္းႀကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူေခြးမွန္းမသိေတာ့ဘူးေလ.. အခုဆုိရင္ အိမ္နားမွာေမြးထားတဲ့ အိမ္ေခြးေတြအမ်ားႀကီးပဲ.. ဒါေပမယ့္လည္း အတူတူေဆာ့တာေတြဘာေတြ မရွိဘူး.. ဘဂ်မ္းတုိ႔ကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ကုိခၽြဲရင္းနဲ႔ပဲ ၿပီးေနတာပဲ.. အခုေတာ့ ဒင္းလည္း ကေလးအေဖျဖစ္ၿပီ.. ကေလးအေဖႀကီးက ဟိုးအရင္ေခတ္ကလိုမ်ဳိးအေဖအတုိင္းပဲ.. ကေလးေတြကို အနားကပ္မခံဘူး.. အခုေခတ္လူႀကီးေတြ ေျပာၾကတယ္မလား.. ေရွးေခတ္လူႀကီးေတြက ကေလးေတြကို ထုတ္မခ်စ္ျပတတ္ဘူး ဆုိတာေလ.. ဘဂ်မ္းက သူ႔ကေလးေတြအတြက္ အဲလုိအေဖမ်ဳိးႀကီး.. ဂြတီးဂြက်ႀကီးေပါ့.. တကယ္ကို ရွမ္းေဘာင္းဘီေကာင္.. ကေလးအေဖသာျဖစ္တာ သူကိုယ္တုိင္မွာေတာ့ ကေလးလုပ္လုိ႔ေကာင္းတုန္းပဲ..

အေျခအေနေတြ ဘယ္လုိေျပာင္းေျပာင္း ေမြးရာပါ“ခၽြဲေရာဂါ”ကေတာ့ ေျပာင္းမယ္မထင္ဘူး.. အဲလို ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ကၽြန္မတုိ႔ဘဂ်မ္းပါ.. ေနာက္ႀကံဳလုိ႔ အိမ္လာလည္ရင္ မိတ္ဆက္ေပးမယ္ေနာ့...။

၁၉ ႏွစ္ အိဖူး

ငါလြင့္ပစ္ခဲ့ၿပီ မိုက္မဲေနမႈမ်ား.. ျဖဴစင္ေဆးေၾကာဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ.....

ယံုပါ

သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္အေၾကာင္းကုိ ေရးျပမယ္.. ကိုေအာင္ရဲ႕ “ယံုပါ” ဆုိတဲ့သီခ်င္းေလးပါ.. ကိုေအာင့္ကုိ သိတဲ့လူေတြ သိၾကမယ္ထင္တယ္.. လမ္းဆံုအေခြထဲက ဟန္ထြန္းဆုိထားတဲ့ “အရင္ကဇာတ္လမ္း” ကုိဖန္တီးေပးသူဆုိရင္ သိမွာေပါ့ေနာ္.. ေနာက္ထပ္ “ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ည” “အလင္းဆုိင္ရဲ႕သီခ်င္း” တုိ႔ေတြဆိုလည္း ကိုေအာင့္သီခ်င္းေတြပါပဲ.. တကယ္ေတာ့ ကိုေအာင္က သီခ်င္းေရးသူတင္မဟုတ္ပါဘူး.. ဆုိလည္းဆိုတယ္.. အသံမွန္မွန္ ေလးေလးနဲ႔ ထူးျခားမႈမရွိသလုိထင္ရတဲ့ ကုိေအာင့္အသံကုိေတာ့ ကၽြန္မအရမ္းႀကိဳက္တာပဲ.. ကုိေအာင့္သီခ်င္းေတြကို စနားေထာင္ဖူးတာ သိပ္မၾကာေသးဘူး.. ကၽြန္မအသက္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္က စနားေထာင္ဖူးတာပဲ.. ဘာအေခြလည္းေတာ့ မသိဘူး.. ကိုေအာင့္သီခ်င္း ေတြခ်ည္းပဲ.. စီဒီေပၚမွာေရးထားေတာ့ “ကုိေအာင္” တဲ့.. ဒါပဲပါတယ္.. အဲေတာ့အလြယ္မွတ္ထားလုိက္တယ္.. “ကိုေအာင့္အေခြ”ရယ္လုိ႔ေပါ့.. တင္ဇာေမာ္နဲ႔ တဲြဆုိထားတဲ့သီခ်င္းလည္း ႀကိဳက္တာပဲ.. “အလင္းဆုိင္ရဲ႕သီခ်င္း” လည္းပါတယ္.. အဲဒိသီခ်င္းကိုေတာ့ ထူးအိမ္သင္ဆုိတာကို ပိုႀကိဳက္တယ္..

ကိုေအာင္က အရင္ အယ္ေနာင္း၊ ေအာင္ဘုနဲ႔တူတူ “မွန္အိမ္ေလး” ဆိုတဲ့စီးရီးတစ္ေခြထြက္ခဲ့ဘူးတယ္.. သိပ္ေတာ့မေပါက္ခဲ့ဘူး (ထင္တာပဲ).. ဒါေပမယ့္ အဲဒိထဲကသီခ်င္းေတြက တကယ္ကိုေကာင္းပါတယ္.. အခုေရးမယ့္ “ယံုပါ” က မွန္အိမ္ေလးအေခြထဲက သီခ်င္းေလးပါ..

သီခ်င္းစာသားေလးေတြကေတာ့ ဒီလုိ....

လာသြားၾကစို႔ ခ်စ္သူေရ ခရီးကို အတူမင္းနဲ႔ ဘဝကိုလက္တဲြလုိ႔ ဖန္ဆင္းလုိက္ခ်င္တယ္
အလွဆံုးျပံဳးလုိက္ ခ်စ္သူေရ အေဝးမွာ ကိုယ္နဲ႔မင္းရဲ႕အတိတ္ကို ေမ့ထားလုိ႔ အနာဂတ္သစ္ဆီကုိ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္သြားၾကမယ္ အၾကင္နာေတြကို တစ္သက္လံုးအတြက္
ဒဏ္ရာေတြကို ေတြးမေၾကာက္နဲ႔ ရင္ဆုိင္ႏုိင္မယ္ အကုန္လံုးနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း အခ်စ္ေရ
ရင္မွာ ငါမင္းတစ္ေယာက္တည္း ဒါကိုမေျပာင္းလဲဘူး ယံုပါ
ရင္မွာ ငါမင္းတစ္ေယာက္တည္း ဒါကိုအၾကြင္းမဲ့မင္းယံုပါ
ရင္မွာ ငါမင္းတစ္ေယာက္တည္း ငါဟာမင္းေလးတစ္ေယာက္ကိုပဲ

စာသားကေတာ့ ဒါပဲေလ.. သီခ်င္းေလးက ခ်စ္စရာေလး.. ၿပီးေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္စရာ.. ကၽြန္မလည္း တကယ္ခ်စ္ရတဲ့သူရွိလာရင္ အဲဒိသီခ်င္းကုိ အဲ့လူကိုဆုိျပမိမယ္ သိလား.. သီခ်င္းေလးကို ခ်စ္လြန္းလို႔ေလ.. ေနာက္ထပ္ႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းရွိေသးတယ္.. ဒီသီခ်င္းနဲ႔ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ေပါ့.. “အျပာေရာင္လမ္းခဲြ” တဲ့.. အဲ့ဒိသီခ်င္းကိုေတာ့ သိပ္မဆုိခ်င္ပါဘူး.. ကိုေအာင္ဆုိျပတာကိုပဲ ပုိနားေထာင္ခ်င္ပါတယ္.. တစ္ေန႔ေတာ့ ထပ္ၿပီးအခြင့္ႀကံဳေသးတာပ ကိုေအာင္ေရ႕..