အိဖူးဝါသနာပါသည္

ကဲ ကဲ tag ထားတဲ့သူေက်နပ္ေအာင္ ေရးလုိက္ဦးမွ .. (သုိ႔ေသာ္ညား တစ္ေယာက္တည္းေရးရတာအားမရသျဖင့္ သူမ်ားကုိဒုကၡနည္းနည္းေပးပါမည္ ..) သတင္းေကာင္းေတြ ျဖန္႔ခ်ီေနတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႀကီး “ေမာင္ၿဖိဳး”နဲ႔ အိဖူးကုိမ်ားမ်ားေရး တိုက္တြန္းေနတဲ့ တုိ႔ကုိႀကီးေက်ာ္ အဲေလ “ကုိေတေလ” တို႔လည္း ဝါသနာေလးဘာေလးေျပာျပၾကပါဦးေနာ္ ..

စရရင္ေတာ့ ဒီေမးခြန္းက “ေရးေပးပါ”ေတြထဲမွာ အၿမဲပါေလ့ရွိတဲ့ေမးခြန္းပဲ .. အဲ့တုန္းကေတာ့ “စာဖတ္ အေခြၾကည့္ သီခ်င္းနားေထာင္” လုိ႔အၿမဲေရးေပးတတ္တယ္ .. အခုမွစဥ္းစားမိတာက အဲ့ဒါဝါသနာမွ မဟုတ္ဘဲေနာ္ .. အားရင္လုပ္ေလ့ရွိတာေတြဆုိရင္ေတာ့ မွန္မယ္ထင္ပါတယ္ .. ဝါသနာဆိုတာ ကုိယ္အၿမဲစိတ္ဝင္တစားလုပ္ေနတဲ့အရာတစ္ခုလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္ .. အၿမဲစိတ္ဝင္စားတာ ဆုိေတာ့ ဘာမ်ားျဖစ္မလဲ .. lemme think .. စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အေဟာင္းျပဳျပင္ အသစ္ဖန္တီးျပဳလုပ္ျခင္းဟူ၏ ..

အားေနရင္ ပ်င္းေနရင္ စာအုပ္ဖတ္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေလ့ရွိၿပီး ဖတ္စရာစာအုပ္လည္းမရွိ ရုပ္ရွင္ၾကည့္စရာမီးလည္း မရွိတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ဟုိလုပ္ဒီလုပ္ေပါ့ .. အိမ္မွာေမေမက အိဖူးတုိ႔ဝတ္တဲ့အိမ္ေနရင္းအက်ီၤေလးေတြကို ကိုယ္တုိင္ခ်ဳပ္ေပးေလ့ရွိတယ္ .. အဲ့ေတာ့ အက်ီၤျဖတ္ပုိင္းအစေလးေတြ အစႀကီးေတြ အထုပ္လုိက္ေပါ့ .. အိဖူးက အဲ့ျဖတ္ပုိင္းအစေတြနဲ႔ အရုပ္ေလးေတြခ်ဳပ္ .. ပုိက္ဆံအိတ္ခ်ဳပ္နဲ႔ .. ခ်ဳပ္စရာမရွိရင္က်ေတာ့ ဆဲြႀကိဳးေတြလုပ္ နားကပ္ေတြလုပ္ ..

အဲ့ဒါေတြလုပ္တာက ဒီလုိေလ .. ဆဲြႀကိဳး လက္ေကာက္လုပ္တယ္ဆိုတာက ငယ္ငယ္ကက်ဳိက္ထီးရုိးဝယ္လာတဲ့ (ပံုသိပ္မလွတဲ့)ဆဲြႀကိဳးအေဟာင္း လက္ေကာက္အေဟာင္းကိုျဖတ္ .. ေနာက္ေတာ့ အိဖူးဆီမွာရွိတဲ့ ပုတီးေစ့တခ်ဳိ႕နဲ႔ mix လုပ္ၿပီး ေနာက္ထပ္အသစ္တစ္ကံုးလုပ္တာမ်ဳိးေပါ့ .. ဒီဇုိင္းအေဟာင္း ပစၥည္းအေဟာင္းကုိ ဒီဇိုင္းအသစ္ျပန္လုပ္တာမ်ဳိးပါ .. အရုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆုိတာကလည္း အႀကီးႀကီးေတြမဟုတ္ဘူးေလ .. လက္ဖဝါးတစ္ဝက္စာေလာက္ရွိတဲ့အရုပ္ေတြခ်ဳပ္တာပါ .. ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ခ်ဳပ္ၿပီး သိပ္ႀကိဳက္ရင္ကုိယ္ယူ မႀကိဳက္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ “နင့္အတြက္ ငါခ်ဳပ္ထားတာ”ဆုိၿပီး ေပးပစ္ေပါ့ .. သူတုိ႔ကလည္း ေဖာေရွာလုပ္ၿပီး လာေပးတဲ့အဲ့အရုပ္ေလးေတြကုိ တန္ဖုိးထားၾကတယ္ .. (ဒါကလ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ေနာ္ သူတုိ႔ကိုသြားမေျပာနဲ႔)

ေနာက္ထပ္ ေသာ့ခ်ိတ္ေတြကုိ ပံုမႀကိဳက္ေတာ့ရင္ ဟုိတစ္ခုကဟာျဖဳတ္ ဒီတစ္ခုကဟာျဖဳတ္နဲ႔ ေနာက္အသစ္တစ္ခုလုပ္ .. ပုိသြားတာေလးေတြကို နားကပ္ေတြလုပ္ပစ္ .. သိမ္းထားသင့္ရင္သိမ္းထား .. အိဖူးမွာ အဲ့လုိ ဟုိသိမ္းဒီသိမ္း ထည့္သိမ္းထားတဲ့ဘူးေတြ ခြက္ေတြ အမ်ားႀကီး .. တီဗီတုိ႔ဘာတုိ႔ဝယ္ရင္ ပါတတ္တဲ့ ေဖာ့ေလးေတြကုိ double tape နဲ႔ နံရံမွာကပ္ၿပီး စင္ေလးလုပ္ .. အဲ့ေဖာ့စင္ေလးမွာ အိဖူးခ်ဳပ္ထားတဲ့အရုပ္ေလးတင္ထား .. လက္ပတ္နာရီကုိ လက္ပတ္ႀကိဳးျဖဳတ္လုိက္ၿပီးေတာ့ ေဖာ့ထဲမွာျမဳပ္ထား .. တုိင္ကပ္နာရီျဖစ္သြားေရာ .. ေနာက္ေတာ့ ေဖာ့ေလးမွာ ဟုိကပ္ဒီကပ္ ဓါတ္ပံု frame ေလးေတြတင္ထား .. လွလုိ႔ပဲ ..

ေနာက္ေတာ့ ခ်ဳပ္တဲ့ကိစၥထဲမွာ ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႔ tissue အိတ္ေလးေတြလည္း ပါေသးတယ္ .. ပုိက္ဆံအိတ္အရွည္ေလးေတြခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ကုိယ္လည္းသံုး သူမ်ားလည္းခ်ဳပ္ေပးနဲ႔ .. ေမေမတစ္အိတ္ မမတစ္အိတ္ ဝမ္းကြဲအစ္မျမတ္ႏုိးကိုတစ္အိတ္ ကုိယ္ကုိကုိယ္တုိင္တစ္အိတ္ .. အခုထိလည္း စိတ္ကူးရရင္ရသလုိ ဟုိဟာေလးခ်ဳပ္ ဒီဟာေလးျဖဳတ္တပ္လုပ္ေနတုန္းပဲ .. အိဖူးစာၾကည့္စားပဲြမွာလည္း တိုလီမိုလီေလးေတြပြလို႔ ..

ဝါသနာကေတာ့ အဲဒါပါပဲ .. အဲ့လုိလုပ္ရတာေတြက စလုပ္ရတာေတာ့ေကာင္းပါတယ္ .. အားလံုးလုပ္ၿပီးသြားၿပီဆိုရင္ လုိက္သိမ္းရတာေတာ့ နည္းနည္းပ်င္းတယ္ .. တခါတေလ မသိမ္းခ်င္တာနဲ႔ပဲ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုလုပ္ေနလုိက္တယ္ .. tag ထားတဲ့ နန္းညီတစ္ေယာက္ ေက်နပ္ရဲ႕လား ..

အိဖူး tag ထားတဲ့လူေတြရဲ႕ ဝါသနာေလးေတြလည္း သိပါရေစလား ..

ခရီးသြားမွတ္တမ္း

၁၃.၄.၀၀၉ တနလၤာေန႔
ညေန ၁ နာရီခဲြ
စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ေခမာလမ္းထိပ္ရွိ Express ကားေပၚမွာ အခန္႔သားထုိင္ေနတာကေတာ့ အိဖူးႏွင့္အေပါင္းအပါမ်ားျဖစ္ပါတယ္ .. အေပါင္းအပါမ်ားဆိုသည္ကေတာ့ ဦးေလး အေဒၚ ဝမ္းကြဲအစ္မျမတ္ႏုိးနဲ႔ အိဖူးပါ .. Oriental Dragon Tour Company (OD) က စားစရိတ္ ေနစရိတ္အၿပီး စီစဥ္ထားတဲ့ (မႏၲေလး၊ ျပင္ဦးလြင္၊ မံုရြာ၊ အေလာင္းေတာ္ ကႆပ၊ စစ္ကိုင္း) ဘုရားဖူးခရီးစဥ္အတြက္ ကားေပၚကုိေရာက္ရွိေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္ .. ခရီးသည္ ၄၅ ေယာက္ပါတဲ့ အိဖူးတုိ႔ကားႀကီးဟာဆုိရင္ ၁ နာရီခဲြၿပီး ၁၀ မိနစ္မွာ စတင္ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္ ..

ဗဟိုလမ္းမႀကီးကေန အင္းစိန္ မဂၤလာဒံု ေထာက္ၾကန္႔ကုိျဖတ္ၿပီးေတာ့ ပဲခူးကိုေရာက္လာတယ္ .. ညေနခင္းအဆာေျပစားေသာက္ၾကပါတယ္ .. စရိတ္ၿငိမ္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ခရီးသည္ေတြစားေသာက္သမွ်ကို ပါလာတဲ့ OD က guide ေတြကပဲ ရွင္းပါတယ္ .. ေအးေဆးပဲေပါ့ေနာ့ .. ပါလာတဲ့ guide က အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္ပါ .. ကိုခေရေဇာ္နဲ႔မဇင္မာတဲ့ .. ပဲခူးကေန တစ္ၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕ .. ေတာင္ငူက Pioneer ဆိုတဲ့စားေသာက္ဆုိင္မွာ ညစာစား .. ေနာက္ထပ္ ေနျပည္ေတာ္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးနားက တပ္ကုန္းဆိုတဲ့ၿမိဳ႕မွာ ညလယ္စာအတြက္ တစ္ခါနားျပန္တယ္ .. သူမ်ားေတြကေတာ့ အဲလုိခဏခဏနားတာကိုႀကိဳက္မလားမသိေပမဲ့ အိဖူးကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့မယ္ မ်က္ေတာင္ေတြေမွးေမွးစင္းၿပီး ရီရီေဝေဝျဖစ္ၿပီဆုိတုိင္း စားေသာက္ဆုိင္ေရာက္လို႔ ကားေပၚကေနပဲ ဆင္းေနရတယ္ .. စိတ္တုိလိုက္တာ ဟြန္း .... XO

၁၄.၄.၀၀၉ အဂၤါေန႔
မနက္ ၃း၁၅
မန္းေလးကိုေရာက္ၿပီ .. မနက္စာအတြက္ Union အမည္ရွိဆုိင္မွာ ကားရပ္ေပးတယ္ .. အကုန္လံုးမ်က္ႏွာသစ္ သြားတုိက္ကုိ ဆုိင္မွာပဲလုပ္ၾကတယ္ .. မနက္စာစားၾကေသာက္ၾကနဲ႔ေပါ့ .. ၿပီးေတာ့ စတင္ၿပီး မဟာျမတ္မုနိဘုရားသြားတယ္ .. ဘုရားေရာက္ေတာ့ ေဝရီေဝလင္းအခ်ိန္ေပါ့ .. ေနမထြက္ေသးဘူး .. လမဝင္ေသးဘူး .. ေနရထုိင္ရတာ မႈန္မႈန္မႈိင္းမႈိင္းေလး .. ေကာင္းလုိက္တာ .....

မဟာျမတ္မုနိကေန ျပင္ဦးလြင္တက္တယ္ .. ျပင္ဦးလြင္မွာရွိတဲ့ ပိတ္ခ်င္းေျမာင္ေရာက္ေတာ့ ၈ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ .. လမ္းမွာ ဝုိင္ႏွစ္ပုလင္းဝယ္ခဲ့တယ္ (ရွလြတ္) .. ေရတံခြန္နဲ႔ ဓါတ္ပံုရုိက္ဘာရုိက္ .. ဂူထဲကုိအဆံုးထိဝင္ .. ဒါေတာင္ လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အဆူကိုခံလုိက္ရေသးတယ္ .. အိဖူးတုိ႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္က လူငယ္မဟုတ္လား .. ဒီေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲေလ .. သူတို႔ဘာသာသူတို႔ ဂူရဲ႕တစ္ေနရာမွာ က်န္ခဲ့ၿပီးေတာ့ အိဖူးတို႔နဲ႔ကဲြသြားေရာ .. အိဖူးတုိ႔လည္း မသိဘူးေလ .. ျပန္ထြက္လာၿပီး ဂူေပါက္ဝမွာ သူတုိ႔ကုိ ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရင္း ေစာင့္တာေပါ့ .. အဲဒါကုိ ဂူထဲေတာ့ဆံုးေအာင္မဝင္ဘူး ဓါတ္ပံုပဲရုိက္ေနတယ္ဆုိၿပီး လာဆူတယ္ .. လူႀကီးေတြမ်ား .. ႏွစ္ေယာက္သားက မဟုတ္တာကိုလာဆူေတာ့ ကက္ကက္လန္ျပန္ေျပာၾကတာေပါ့ .. ၿပီးေတာ့ စူပုပ္ပုပ္နဲ႔ ကားေပၚတက္ေနလုိက္တယ္ .. ပိတ္ခ်င္းေျမာင္ကေန ကားထြက္ေတာ့ ကိုးနာရီခဲြ .....

၁၀ နာရီ
ပြဲေကာက္ေရတံခြန္ကုိ ေရာက္လာၿပီ .. ဟုိဟုိဒီဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ ဓါတ္ပံုရုိက္ၿပီး ရန္ကုန္အတြက္ မက္မန္းသီးေတြ စြန္တန္ေတြဝယ္ခ့ဲတယ္ .. အေၾကာ္လည္း စားခဲ့ေသးတယ္ .. ဆူးပုပ္ရြက္ကုိ အစည္းလုိက္ေၾကာ္ထားတာ .. အိဖူးကေတာ့ ဆူးပုပ္မႀကိဳက္လုိ႔ မစားခဲ့ပါဘူး .. အိဖူး၏အေပါင္းအပါေတြကေတာ့ စားလုိက္ၾကတာ .. ေကာင္းမဲ့ပံုပဲ .. ၿပီးေတာ့ ကားဆီျပန လာ .. ကားေပၚေရာက္ေတာ့ အစီအစဥ္စာရြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မဟာအံ့ထူးကံသာ ဘုရားသြားရဦးမယ္ .. အမွန္ေတာ့ မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး .. လူကႏုံးခ်ိခ်ိျဖစ္ေနၿပီေလ .. ေရလည္းမခ်ဳိးရ ေကာင္းေကာင္းလည္းမအိပ္ရနဲ႔ =( .. ဟုိတယ္ကိုေရာက္ခ်င္ေနၿပီ .. စဥ္းစားၾကည့္ၾကည့္ဦး .. အဲဒိမဟာအံထူးကံသာဘုရားၿပီးရင္ ေန႔လည္စာကစားရဦးမယ္ .. ၿပီးရင္ ဆြယ္တာဆုိင္မွာ ကားရပ္ၿပီး ဝယ္ၾကျခမ္းၾကဦးမယ္ .. ၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးသား ကန္ေတာ္ႀကီးဥယ်ာဥ္ကို သြားဦးမယ္ .. ေသၿပီ ေသၿပီ .....

ညေန ငါးနာရီခဲြ
မႏၲေလးက ဟုိတယ္ကုိ အခုမွေရာက္လာတယ္ .. အေရးထဲ ကားသမားက လမ္းမွားေနလုိ႔ ျပန္ေကြ႔ေနရေသးတယ္ .. ဟုိတယ္နာမည္က Great Wall တဲ့ .. ဟုိတယ္က မဆိုးပါဘူးေလ .. စားရေသာက္ရတာလည္း အဆင္ေျပပါတယ္ .. ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ညပဲအိပ္ရမွာ .. ညဘက္က် အားေနေတာ့ အိဖူးတို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လုိေပြလီရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနတာ ညေနကားေပၚမွာကတည္းက .. ေနာက္ေတာ့ မန္းေလးက သူငယ္ခ်င္းဆီဖုန္းဆက္ေတာ့ သူတို႔လာေခၚမယ္တဲ့ .. ညဘက္ ညစာစားၿပီး ၈ နာရီေလာက္က်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေခၚလို႔ အေအးေသာက္ၾက၊ သၾကၤန္တြင္းဆုိေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္မ႑ပ္သြားၾကည့္ၾက၊ ဆုိင္ကယ္ေလွ်ာက္စီးၾကနဲ႔ မန္းေလးကုိညဘက္ႀကီး ေလွ်ာက္လည္ခဲ့ေသးတယ္ .. ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ မ႑ပ္ကလည္းဆိုတာ လူေတြက က်ိတ္က်ိတ္တိုးပဲ .. သီခ်င္းဆိုေနတာက R ဇာနည္ .. ဇာနည့္ကို ေခါင္းေတာင္မျမင္ခဲ့ရပါဘူးေလ .. လူမ်ားေတာ့ ျပန္ထြက္လာၾကေရာ ..

အဲဒါနဲ႔ ၁၀ နာရီခဲြ ဟုိတယ္ျပန္ေရာက္လာတယ္ .. အိဖူးတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဦးေလးနဲ႔အေဒၚက ဟုိတယ္မွာမရွိ .. သူတုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ဘာသာ လည္ပတ္ေနတယ္ေလ .. ထားပါေတာ့ .. ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္တာေပါ့ .. မနက္ ၇ နာရီ မံုရြာသြားရမွာေလ .. မနက္စာက ၆ နာရီစားရမွာတဲ့ .. အဲဒါဆုိ ၅ ခဲြေလာက္ထရင္ရပါတယ္ .......

၁၅.၄.၀၀၉ ဗုဒၶဟူးေန႔
မနက္ငါးနာရီခဲြ
အိပ္ရာထၿပီ .. ဒါေတာင္ Guide အစ္မႀကီး မဇင္မာလွမ္းႏႈိးလုိ႔ .. ေရခ်ဳိးၿပီး မနက္စာစား .. မနက္စာက ဘူေဖး .. ၿပီးေတာ့ အထုပ္ေတြခ် .. မနက္ ၇ နာရီတိတိမွာ ဟုိတယ္ကေန ထြက္ခြာလာခဲ့ပါတယ္ .. မန္းေလးေရ တာ့တာ ......

မနက္ ၁၀း၂၁
ေဗာဓိတစ္ေထာင္ဘုရားကုိေရာက္လာခဲ့တယ္ .. ေရလာေလာင္းၾကေတာ့ ေနကပူပူမွာ ေရကစုိစုိနဲ႔ .. စိတ္ပ်က္စရာပဲ ..

ေန႔လည္ ၁၂း၁၅
မိုးညင္းသဗၼဳေဒၶဘုရား .. ဗုိက္ဆာေနၿပီ .. ဒီကၿပီးရင္ ထမင္းစားရေတာ့မယ္ .. ကားေပၚကလူေတြ သနပ္ခါးတံုးေတြ ဝယ္လုိက္ၾကတာ ကားႀကီးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးေနၿပီ ..

၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္
“ထေနာင္းရိပ္”ဆိုတဲ့ ျမန္မာထမင္းဆုိင္ေလးမွာ ထမင္းစားရတယ္ .. တစ္ေယာက္ကို ဟင္းတစ္ခြက္မွာခြင့္ရွိတယ္ .. OD က ရွင္းေပးမွာေလ .. စားလုိ႔ေကာင္းတယ္ သိလား .......

၂ နာရီခဲြ
ေက်ာကၠာေရႊဂူနီဘုရားကိုေရာက္ၿပီ .. ဘုရားက ဂူေလးထဲမွာေလ .. လူေတြက်ပ္လုိက္တာ ေျပာမေနပါနဲ႔ .. ဘုရားရွိခုိးတာ ထုိင္လ်က္ရွိခိုးလုိ႔မရလုိ႔ မတ္တပ္ရပ္ၿပီးပဲ ရွိခိုးခဲ့ရတယ္ .. ျပန္ထြက္လာေတာ့လည္း ဘာဝယ္ရင္ေကာင္းမလဲဆုိၿပီး ေစ်းတန္းကုိ ေလွ်ာက္ၾကည့္တာ လူတစ္ကုိယ္လံုးစုိရြဲသြားတာပဲ .. စိတ္ပ်က္စရာ ..

နယ္ကေယာက္်ားေလးနဲ႔ ရန္ကုန္ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ ဘာကြာျခားလဲ ခုမွသိတယ္ .. ပါးစပ္ေတြက မေနႏုိင္ၾကဘူး .. ေနာက္ကေနလုိက္လာၿပီး ရယ္ရင္လည္းရယ္လုိ႔ ဟုိဟာေလးဝယ္ရင္ေကာင္းမလား ကုိင္ၾကည့္ရင္လည္း ကုိင္ၾကည့္လုိ႔ .. ဘာေတြမွန္းလည္း မသိဘူး .. ဘာမွမေျပာပဲ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေပမဲ့ ၾကာလာေတာ့လည္း စိတ္တုိလာေရာ .. အဲ့ေတာ့ ကားနားသြားရပ္ေနတာေပါ့ .. ဘုရားနားလာၿပီး အရက္မူးမူးနဲ႔ ေရေတြလုိက္လုိက္ေလာင္းေနေသးတယ္ .. ေရေလာင္းတာကလည္း ေခါင္းကေနေလာင္း ေလာင္းခ်တာ .. Guide အစ္ကိုႀကီး ကိုခေရေဇာ္နဲ႔ ခရီးသည္ထဲက လူပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္ လို႔အေခၚခံရတဲ့ ဦးေလးႀကီးႏွစ္ေယာက္က အနားမွာလာရပ္ေပးလုိ႔ ေတာ္သြားတာေပါ့ .. သၾကၤန္လည္တဲ့ကားေတြက ဘာလုိ႔ဘုရားနားေတြမွာ လာလာရပ္လဲ မသိပါဘူး .......

ညေန ၄ နာရီေက်ာ္
မုံရြာဟုိတယ္ေရာက္ၿပီ .. Win Unity တဲ့ .. ဟုိတယ္က မ႑ပ္ထုိးထားေပးတယ္ .. အိဖူးတုိ႔သြားၾကည့္ေသးတယ္ .. ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ ျပန္ဆင္းလာတာေပါ့ .. ေရခ်ဳိးၿပီးေတာ့ ဟုိတယ္ထဲမွာ ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရုိက္ၾကတယ္ .. ရန္ကုန္ကေရာက္ေနတဲ့ အဆုိေတာ္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဓါတ္ပံုရုိက္ေနတုန္းက ေတြ႔ေသးတယ္ .. ဒါေပမဲ့ ငတံုးမ ႏွစ္ေယာက္က အဆုိေတာ္ကုိအဆုိေတာ္မွန္းမသိဘူးေလ .. ကုိယ့္ဟာကုိယ္ပဲ ေနေနတာေပါ့ .. အဲဒါကုိ အဲ့ဘဲႏွစ္ေယာက္က ဘာလုိ႔လည္းမသိဘူး ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ႔ .. သူတုိ႔ကုိ အဆိုေတာ္မွန္းမသိရေကာင္းလားဆုိၿပီး ရင္နာလို႔ အိဖူးတုိ႔ကို လာၾကည့္ေနတာလားမသိပါဘူး .. ေနာက္ေတာ့ တျခားလူေတြက သူတုိ႔နဲ႔ဓါတ္ပံုတဲြရုိက္တာျမင္မွ ဟုိတယ္မ႑ပ္မွာ သီခ်င္းဆုိဖို႔ေရာက္ေနတဲ့အဆုိေတာ္ဆုိတာ သိတယ္ .. အဲ့အခါက်ေတာ့လည္း သူတုိ႔က အိဖူးတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ “အခုေတာ့သိၿပီလား ငါတုိ႔ကအဆုိေတာ္ဟဲ့” ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ လာစုိက္ၾကည့္သြားေသးတယ္ .. သိေစခ်င္ရင္ နာမည္ပိုႀကီးေအာင္လုပ္ေပါ့ .. ဟုတ္တယ္မလား .. ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္မွ အဲဒိႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကုိ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲမွာေတြ႔တယ္ .. သီခ်င္းက “ငါနင့္ကိုသိပ္ခ်စ္တာပဲ .. ဘယ္သူမွမခ်စ္ခ်င္ဘူး ေကာင္မေလးရယ္ မင္းကို ထာဝရပတ္သက္ခြင့္ျပဳပါ” ဆုိတဲ့သီခ်င္းေလ .. သိပ္လည္း မေကာင္းလွပါဘူး .. အဲ့သီခ်င္းထဲက မ်က္မွန္နဲ႔တစ္ေယာက္ေပါ့ @_@ ..

ဟိုတယ္က အျပင္ပန္းမုိက္တယ္ .. ဘန္ဂလုိေလးေတြနဲ႔တစ္ေဆာင္စီေနရတယ္ .. ဒါေပမဲ့ facility မျပည့္စံုဘူး .. မန္းေလးဟိုတယ္တုန္းက ေရေႏြးလုိခ်င္ရင္ ကုိယ့္ဟာကုိယ္တည္ရုံပဲ .. ဒီမွာေတာ့မဟုတ္ေပါင္ .. ေရေႏြးလုိခ်င္လုိ႔လွမ္းေတာင္းတာကုိ ပထမဖုန္းေျဖတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္က သၾကၤန္တြင္းမို႔လို႔ အဆင္မေျပဘူးတဲ့ .. ဘာမွလည္းမဆုိင္ဘူး .. အဲဒါနဲ႔ ဘာအဆင္မေျပတာလဲေမးေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဖုန္းခ်သြားတယ္ .. ဘယ္ရမလဲ .. ရန္ကုန္သူေတြကုိ ဘာမွတ္ေနလဲ .. ရစ္တယ္ပဲထင္ခ်င္ထင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ဖုန္းျပန္ဆက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္က လာကိုင္တယ္ .. ေရေႏြးလာပို႔ပါေျပာေတာ့ ေရေႏြးကတည္ေနတုန္းတဲ့ .. အဲဒါဘာျဖစ္လဲ တည္ေနရင္ဆူမွာေပါ့လုိ႔ေျပာေတာ့ တစ္နာရီ ေလာက္ၾကာဦးမယ္တဲ့ .. ရတယ္ ဘယ္အခ်ိန္ဆူဆူလာပို႔လုိ႔ေျပာ အခန္းနံပါတ္ေျပာၿပီး ဖုန္းခ်ပစ္လုိက္တယ္ .. ၿပီးေတာ့ အလကား သိလား .. မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာေတာ့ ေရေႏြး လာပို႔တယ္ .. စိတ္ပုပ္ပုပ္နဲ႔သာ ေရေႏြးေတာင္းလုိက္တာ .. လာပို႔ေတာ့ ဘာမွေတာင္ မလုပ္ျဖစ္ဘူး .. အစကေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္မလုိ႔ပဲ .. အေလာင္းေတာ္ကႆပကုိ မနက္ ၁း၃၀ သြားရမွာဆိုေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္မွာစိုးလုိ႔ မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ ..

ညစာကုိ မံုရြာၿမိဳ႕ထဲက Light House ဆိုတဲ့ Restaurant မွာစားရတယ္ .. ဟုိတယ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ၿပီ .. Zzzzzzzzz

၁၆.၄.၀၀၉ ၾကာသပေတးေန႔
မနက္ ၁း၃၀
အိပ္ရာကေန မထခ်င္ထခ်င္နဲ႔ ထလာၿပီး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ေရခ်ဳိး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ သြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၿပီး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ကားေပၚေရာက္လာတယ္ .. ကားစထြက္တာနဲ႔ အိပ္လိုက္တာပဲ .. အျပင္မွာလည္း ေမွာင္မည္းလုိ႔ .. “ေမွာင္၍မည္းေသာည”ေပါ့ေလ ........

မနက္ ၃ နာရီခဲြ
အေလာင္းေတာ္ကႆပသြားတဲ့လမ္းေပၚက “ကပိုင္”ဆိုတဲ့ ရြာေလးကုိေရာက္လာတယ္ .. မနက္စာစားဖုိ႔ေပါ့ .. စားေသာက္ၿပီး ကားျပန္ထြက္ေတာ့ အကုန္လံုးႏွာေခါင္းနဲ႔ပါးစပ္ကို mask ေတြ အုပ္ထားရတယ္ .. ဖုန္ထူလုိက္တာေျပာမေနနဲ႔ .. ဇလြန္သြားတာထက္ေတာင္ ဆိုးေသးတယ္ .. ေတာင္တက္လမ္းဆုိေတာ့ လမ္းကလည္း ၾကမ္းေသး .. သြားရတဲ့အခ်ိန္က လည္း ၾကာေသး .. ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕ ဘုရားတရားၾကည္ညိဳမႈကုိေတာ့ ခ်ီးက်ဴးရမယ္ .. ဒီေလာက္ ေဝးလံခက္ခဲတဲ့ ေတာနက္ထဲထိေတာင္ ဘုရားသြားဖူးၾကတယ္ေနာ္ .. ၿပီးေတာ့ အေလာင္းေတာ္ကႆပဆုိတာကလည္း ျမင္ရတာလည္း မဟုတ္ .. ဂူေပါက္ဝမွာ ပိတ္ေနတဲ့ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးေနာက္မွာ အေလာင္းေတာ္က တကယ္ေကာရွိရဲ႕လားမသိ .. (အိဖူးကေတာ့ သိပ္မယံုဘူး သမုိင္းေၾကာင္းကလည္း ႏွစ္မ်ဳိးကြဲေနေသးတယ္)

မနက္ ၆ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္
ေတာင္တက္တဲ့လမ္းမွာ ကားတစ္စီးပ်က္ေနလုိ႔ အၾကာႀကီးေစာင့္ေနရေသးတယ္ .. ေနေတာင္ထြက္လာၿပီ .. ေနာက္ထပ္အမ်ားႀကီးသြားရဦးမွာတဲ့ .. အဟင့္ .. အသက္ရႈၾကပ္ၿပီး ေသရပါေတာ့မယ္ဗ်ာ ......

၉း၃၀
အေလာင္းေတာ္ကႆပေတာင္ေျခေရာက္ၿပီ .. ဒီမွာက နတ္ႀကီးတယ္ဆုိပဲ .. လမ္းမွာလည္း ဇရပ္လုိအေဆာက္အအံုေလးမွာ ဘုရားသံုးဆူတည္ထားတာေလးရွိတယ္ .. အဲ့ဇရပ္ကုိ ကားနဲ႔ ဦးသံုးႀကိမ္တိုက္ခဲ့ရေသးတယ္ .. ေတာင္ေျခကေန မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ထပ္ၿပီးတက္ရ ေသးတယ္ .. ဆင္နဲ႔တက္လည္း ရတယ္ .. လမ္းေလွ်ာက္တက္လည္းရတယ္ .. အိဖူးတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က ဆင္ေတြသနားလုိ႔ လမ္းေလွ်ာက္ပဲတက္လာခဲ့တယ္ .. ၁၅ မိနစ္ ေလာက္ပဲၾကာတယ္ .. ကားေပၚကအဖဲြ႔ထဲမွာ ေတာင္ေပၚကုိပထမဆံုးေရာက္တာ အိဖူးတို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ေပါ့ .. ဟဲဟဲ .. ေျခေထာက္ေတြက ျမန္ျမန္ပဲေလ .. ဒုတိယေရာက္တာက ကုိခေရေဇာ္နဲ႔လူပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္ .. လူပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္ထဲက ဝဝတုတ္တုတ္ဦးေလးႀကီးက ပံုျပင္ေျပာတာသိပ္ေကာင္းတယ္ .. သူတို႔နဲ႔တူတူဂူထဲဆင္း ဘုရားရွိခုိးၿပီး အေပၚကိုျပန္တက္ .. ရွင္သူငယ္ေပါက္ဆီကုိ တစ္ခါထပ္ဆင္းၿပီးၾကည့္ .. ေနာက္ေတာ့ က်န္ေနတဲ့အေပါင္းအပါႏွစ္ေယာက္ကုိေစာင့္ .. ဦးေလးက ဘုရားရွိခုိးတာ ၾကာဦးမယ္ဆုိလုိ႔ အေဒၚရယ္ အိဖူးတုိ႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ရယ္ ေတာင္ေျခကုိ ျပန္ဆင္း လာၾကတယ္ ..

အျပန္က်ေတာ့ ျမတ္ႏုိးနဲ႔ အန္တီက ဆင္္စီးခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ ဆင္စီးလာၾကတယ္ .. ေတာင္ေျခေရာက္ေတာ့ ဆင္ကုိအစာေကၽြးတာ ရီေနရေရာပဲ .. ဆင္က လက္ထဲမွာႀကံေတြ ကိုင္ထားတာျမင္ေတာ့ သူ႔ကိုေကၽြးမယ္မွန္းသိတယ္ဗ်ာ .. အတင္းလုိက္လုတာပဲ .. တအားလည္း ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတာပဲ .. ၿပီးေတာ့ အဲ့ေတာင္ေျခက ဆုိင္မွာပဲ ေန႔လည္စာ စားၾကတယ္ .. ၁၁ နာရီခဲြ ကားဆီကိုအေရာက္ျပန္လာဖုိ႔ေျပာထားေပမဲ့ ဘယ္သူမ ွျပန္မေရာက္လာၾကဘူး .. အိဖူးတုိ႔သံုးေယာက္က အရင္ဆံုး ေတာင္ေျခကုိ ေရာက္လာတာ .. အတက္လည္းေရွ႕ဆံုး ျပန္ဆင္းလာေတာ့လည္း ေရွ႕ဆံုးဆုိေတာ့ အိဖူးနဲ႔ျမတ္ႏုိးက ဆရာႀကီးပဲေနာ္ .. ခပ္ျမန္ျမန္ပဲေလ .. ထမင္းစားတာလည္း ႏွစ္ေယာက္သား အရင္ဆံုးၿပီးလုိ႔ ကိုခေရေဇာ္ကေတာင္ ေနာက္ေနေသးတယ္ .. ခပ္ျမန္ျမန္ပဲေလလို႔ ျပန္ေျပာလုိက္တာေပါ့ .. ၁၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွ အဲဒိကေန ျပန္ထြက္လာျဖစ္ပါတယ္ .. အေလာင္းေတာ္ ကႆပေတာင္ေျခစခန္းကေန ျပန္လာတာ ဟုိတယ္ကုိ ညေန ၅ နာရီခဲြမွ ျပန္ေရာက္ လာတယ္ .. အဲ့ေလာက္ကို တေမ့တေမာႀကီးျပန္လာရတာပါ ..

ညေန ၅ နာရီခဲြ
ဒါေတာင္ ဟုိတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ “မံုရြာဝက္အူေခ်ာင္း” မွာတဲ့လူရွိေတာ့ ဝက္အူေခ်ာင္း ထြက္ဝယ္ရေသးတယ္ .. ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သုတ္သုတ္သုတ္သုတ္နဲ႔ ေရခ်ဳိး (ဖံုေတြ ေတာင္ေျပာင္ရဲ႕လားမသိပါဘူး) .. ညစာက ဟုိတယ္မွာပဲစား (စားလုိ႔ကလည္း မေကာင္း) .. အခန္းျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ မိုးကရြာ .. Dinning Room နဲ႔ အိဖူးတို႔အခန္းက အေဝးႀကီး .. အိပ္ခ်င္ေနၿပီဆုိေတာ့လည္း မေနႏုိင္ဘူး .. မိုးထဲပဲ ျဖတ္ေျပးရတာေပါ့ =S .. အဝတ္လဲၿပီးေတာ့ အိပ္ရာေပၚကုိ ဗုန္းကနဲ လဲၿပိဳျပဳတ္က် .......

၁၇.၄.၀၀၉ ေသာၾကာေန႔
မနက္ ၅း၂၀
အိပ္ရာကထရျပန္ၿပီ .. ကုိယ့္ဟာကုိယ္ႏုိးလာရတယ္ကိုမရွိပါဘူး .. အႏႈိးပဲခံေနရတယ္ .. ဇိမ္မရွိလုိက္တာေနာ္ .. ေရခ်ဳိး အလွျပင္ အထုပ္တင္ .. ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ မံုရြာ .. ဒီေန႔စစ္ကုိင္းနဲ႔မန္းေလးကိုျပန္သြားမွာ .. မနက္စာကုိ ကားေပၚမွာပဲစားရတယ္ .. စားလုိ႔မေကာင္းလုိက္တာ ..........

မနက္ ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ္
စစ္ကိုင္းကိုေရာက္ပါၿပီ .. စံကားပန္းေတြ တအားလွတာပဲ .. မံုရြာမွာက်ေတာ့ တမာပန္း ေတြအရမ္းပြင့္တာ .. ဒီေန႔ဖူးရမဲ့ဘုရားေတြ အမ်ားႀကီး .. ကံတလူဘုရား .. ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရား .. စစ္ကိုင္းေတာင္ေပၚက ဥမင္သံုးဆယ္နဲ႔ ဆြမ္းဦးပုညရွင္ေစတီ .. ဦးပိန္တံတား ေနာက္ မန္းေလးေတာင္ေပၚကဘုရားေတြ .. ေတာင္ေအာက္က ေရႊေက်ာင္းနဲ႔ အတုမရွိေက်ာင္း .. ကုိခေရေဇာ္ မဇင္မာတုိ႔နဲ႔ တမာပန္းေတြခူးခဲ့ၾကေသးတယ္ .. ဘုရားေတြ ေလွ်ာက္ကူးေနရတာနဲ႔ ညေနေတာင္ေစာင္းတယ္ ..

ညေန ၆း၃၅
ညစာကုိ မန္းေလးၿမိဳ႕ထဲက “ေအးေမတၱာ” ျမန္မာထမင္းဆုိင္မွာ စားခဲ့ၾကတယ္ .. မန္းေလးျပန္ေရာက္ေနတယ္လည္း ၾကားေရာ ေဘာ္ေဘာ္ေတြက ထမင္းဆုိင္ထိလုိက္လာၿပီး အေအးတုိက္ခိုင္းလုိ႔ တုိက္လုိက္ရေသးတယ္ .. အေရးထဲ မုိးကရြာေနေတာ့ ထမင္းဆုိင္ကေန ကားဆီကုိအကူး မိုးေတြစိုတာေရာ .. ေနာက္ေတာ့ ထုိးမုန္႔ဆုိင္ေတြကုိ သြားၾကတယ္ .. ဝယ္လုိက္ၾကတာ နည္းနည္းေနာေနာမဟုတ္ဘူး .. ထုိးမုန္႔ဆုိင္က ထြက္ေတာ့ ည ၇ နာရီေက်ာ္ၿပီ .. ရန္ကုန္သုိ႔ခ်ီတက္လ်က္ ..........

အျပန္ကားေပၚမွာ
ကံစမ္းမဲႏႈိက္ၾကတယ္ .. ကုိယ့္နံပါတ္ကုိ ကုိယ္ကုိင္ထား .. မဇင္မာက နံပါတ္ေတြကုိ အစဥ္လုိက္ေခၚတယ္ .. ေခၚေတာ့မွ ကားေရွ႕ပိုင္းကုိထြက္ၿပီး ေနာက္မဲတစ္ခု ထပ္ႏိႈက္ၾကရျပန္တယ္ .. အိဖူးနံပါတ္က ၁၅ .. နံပါတ္ ၁၅ ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕သြားၿပီး ေနာက္မဲတစ္ခုႏိႈက္တာေပါ့ .. မဲကိုျဖည္လုိက္ေတာ့ ေရးထားတာက “အိုစာမင္းစာ”တဲ့ .. ဘာႀကီးလည္းဆုိေတာ့ တုတ္ေကာက္ႀကီးတစ္ေခ်ာင္းပါ =D .. ၿပီးေတာ့ မဇင္မာနဲ႔ ကိုခေရေဇာ္က ခုိင္းတာတစ္ခုကိုလုပ္ရတယ္ .. အိဖူးကုိခုိင္းတာက ေနရာအထိ အဲ့တုတ္ေကာက္ႀကီးကိုင္ၿပီး အဘြားႀကီးလုိ ေလွ်ာက္သြားပါတဲ့ .. (ေအာ္ သနားစရာ အိဖူးေလးခမ်ာ မလုပ္လုိ႔လည္းမရေတာ့ ခုိင္းသလို လုပ္လုိက္ရေသးတယ္ ..) ေနာက္ေတာ့ မဟာျမတ္မုနိဘုရားပံုေတာ္ (ေရႊနားကြပ္ဓါတ္ပံုေဘာင္နဲ႔) ေပါက္တဲ့လူရဲ႕ မဲနာမည္က “မဟာကံထူးရွင္” တဲ့ .. အဲ့လူက ကိုခေရေဇာ္နဲ႔ မဇင္မာကုိ ႀကိဳက္တာတစ္ခုျပန္ခုိင္းခြင့္ရွိတယ္ .. အဲ့မဲေပါက္တဲ့ဘဘႀကီးတစ္ေယာက္က သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ သီခ်င္းဆုိခုိင္းတယ္ေလ .. သီခ်င္းဆုိတာက အလြတ္ဒီတုိင္းႀကီးဆိုရတာမဟုတ္ဘူးဗ်ာ .. TV ေတြဘာေတြပါေတာ့ Karaoke ဆုိသလုိဆုိၾကရတာ ..

ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လုိေတြျဖစ္လည္းမသိဘူး .. လူပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္ကပါ ဓါတ္ေတြကူးၿပီး သူတုိ႔ပါသီခ်င္းေတြဆုိၾကေရာ .. ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္စရာႀကီး .. ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး အဲ့ဒိအျပန္ကားေပၚကအခ်ိန္ရယ္ .. ဟုိတယ္မွာ နားရမယ္ဆိုၿပီး ကားဆုိက္တဲ့အခ်ိန္ရယ္ အေပ်ာ္ဆံုးပဲ .. ဟိ .. သီခ်င္းဆုိရတာေမာေတာ့မွ အိပ္ကုန္ၾကေရာ .. သူတုိ႔အကုန္လံုးကသာ အိပ္ေပ်ာ္ကုန္ၾကတာ .. အိဖူးကေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ျပန္ဘူး .. ခံုကိုလွန္လုိက္ လူကုိလွည့္လုိက္ ေရွ႕တုိးလုိက္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္နဲ႔ .. ေနာက္ေတာ့ မနက္ ၃ နာရီေက်ာ္မွ ေမွးေမွးေလးအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ ..

မနက္ေစာေစာ ၅ နာရီ
မ်က္လံုးေတြက ပြင့္လာျပန္ၿပီ .. အတင္းျပန္မွိတ္ ... အိပ္ အိပ္

၈ နာရီ ၁၅ မိနစ္
ညစာကို မန္းေလးဆုိင္မွာ စားၿပီးထြက္လာလုိက္တာ လမ္းမွာ ေနာက္ထပ္ဆုိင္မွာ ထပ္မရပ္ေပးခဲ့ပါဘူး .. ဆုိင္မဖြင့္လို႔ပါ .. ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ဆုိေတာ့ ဆုိင္ပိတ္တယ္တဲ့ .. အဲဒါနဲ႔ ေထာက္ၾကန္႔ေရာက္မွ ေထာက္ၾကန္႔က အမည္မသိဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္မွာ မနက္စာစားခဲ့ရတယ္ ..

မနက္ ၉း၃၀
OD ရုံးခန္းရွိရာ စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ေခမာလမ္းထိပ္ကုိ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၿပီျဖစ္ပါတယ္ .. အခုဆုိရင္ျဖင့္ အိဖူးႏွင့္အေပါင္းအပါတစ္စုရဲ႕ ၅ ညအိပ္ ၆ ရက္ခရီးစဥ္ႀကီး ၿပီးဆံုးသြားပါၿပီရွင္ ..

အိမ္သုိ႔
အိမ္ေရာက္မွ အထုပ္ေတြျပန္ၾကည့္ရင္း တစ္ခုခုလုိေနသလုိ ခံစားရတယ္ .. (သြားၿပီ အိဖူးရဲ႕ “အိုစာမင္းစာႀကီး” ကားေပၚမွာက်န္ခဲ့ၿပီ ..)

ေနာက္ႏွစ္သၾကၤန္
OD နဲ႔ ေရႊလီသြားမယ္ စိတ္ကူးတယ္ .. ပုိက္ဆံရွိရင္ေပါ့ေလ ဟိဟိဟိ

တကယ္လို႔မ်ား

“တကယ္လို႔မ်ား ငါေသသြားခဲ့ရင္”ဆုိသည့္အေတြးမ်ဳိးကုိ လူေတြေတြးဖူးၾကပါသည္ .. ကုိယ့္အနားကလူေတြ ကုိယ္မရွိေတာ့ရင္ ဘယ္လုိမ်ားက်န္ခဲ့မွာလည္းဆုိတာကို သိခ်င္ရုံသက္သက္ျဖင့္ ဘာမွမဟုတ္သည့္ စိတ္ကေတြးမိျခင္းျဖစ္ပါသည္ .. သို႔မဟုတ္ ေသရေတာ့မွာကုိ သိေနသည့္လူတခ်ဳိ႕က က်န္ခဲ့မည့္မိသားစုအသုိင္းအဝုိင္းအတြက္ စိတ္မခ်ႏုိင္စြာေတြးမိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္ ..

ကၽြန္မသာေသသြားရင္ အရင္ဆံုးငုိေၾကြးမည့္သူမ်ားမွာ ကၽြန္မ၏မိသားစုမ်ားျဖစ္ပါသည္ .. မိသားစုထဲတြင္ ကၽြန္မသည္အငယ္ဆံုးျဖစ္ပါသည္ .. စိတ္အေကာက္တတ္ဆံုး အဆုိးဆံုးျဖစ္သလုိ အသံုးမက်ဆံုးလည္းျဖစ္ေသးသည္ .. သုိ႔ေသာ္လည္း မိသားစုထဲတြင္ ကၽြန္မ၏အခန္းက႑မွာ ေပ်ာက္ကြယ္ေမွးမွိန္သြားျခင္းမရွိ .. ဒါေပါ့ေလ ဒါမ်ဳိးကိုပဲ မိသားစုဟုေခၚသည္မဟုတ္လား ..

ကၽြန္မမရွိေတာ့ေသာအခါ အိမ္တြင္ တစ္ခုခုလုိသလုိျဖစ္ေနမွာလား .. ခါတိုင္းညေန ၄ နာရီတြင္ ကၽြန္မေက်ာင္းမွအိမ္သုိ႔ ျပန္လာေနက်ျဖစ္သည္ .. ကၽြန္မအိမ္တြင္မရွိေတာ့ေသာအခါ ေမေမသည္ ထုိညေန ၄ နာရီအခ်ိန္တြင္ အိမ္တံခါးဖြင့္ၿပီး “ျပန္လာပါၿပီ”ဟုေျပာလုိက္သည့္အသံကုိ ေမွ်ာ္ေနေပလိမ့္မည္ .. ထုိ႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ကၽြန္မရွိတုန္းက အိမ္တြင္ကၽြန္မ၏လႈပ္ရွားမႈမ်ား၊ အသံမ်ားကုိ ေမေမၾကားေယာင္ေနမွာလား .. ညဘက္တြင္ေတာ့ မိသားစုစကားဝုိင္းမ်ားတြင္ ကၽြန္မအသံလုိေနေသးေၾကာင္း သူတုိ႔သတိျပဳမိလိမ့္မည္ .. ထုိအခါက်ရင္ေကာ သူတို႔စကားဆက္ေျပာေနႏုိင္ပါ့မလား .. ေဖေဖကေတာ့ သူ႔ကုိအေညာင္းေျပနင္းေပးမည့္ ကၽြန္မမရွိေတာ့သည္ကုိ လြမ္းေနေသာ္လည္း အံႀကိတ္ကာမငိုဘဲေနလိမ့္မည္ .. ကၽြန္မရဲ႕အစ္ကုိအစ္မေတြကေတာ့ အရင္ကမီးပ်က္ပ်က္တြင္ ေပါက္ကရေတြေျပာခဲ့လုပ္ခဲ့သည္ကုိ သတိရေနေပမည္ .. ကၽြန္မေမြးထားေသာ hamster ေတြကုိေတြ႔တုိင္း ကၽြန္မအရင္က hamster ေတြနဲ႔ေဆာ့ေနတဲ့ပံုကို သတိရၾကမလား .. ကၽြန္မရဲ႕အသံုးအေဆာင္ေတြကုိေကာ သိမ္းဆည္းလုိက္မွာလား .. ဒီအတုိင္းကၽြန္မရွိေသးသလုိ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ဆက္ထားမလား .. တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း သိခ်င္မိသည္ ..

ကၽြန္မေသသြားသည္ကုိ ဒုတိယသိမည့္လူအုပ္စုကေတာ့ ကၽြန္မ၏ေဆြမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ပါသည္ .. ကၽြန္မတုိ႔က ေဆြမ်ဳိးအသုိင္းအဝုိင္းႀကီးသည္ .. ေဆြမ်ဳိးေတြမ်ားျပားသေလာက္ ခ်စ္ခင္စည္းလံုးမႈလည္း ရွိပါသည္ .. ဦးေလး အေဒၚေတြ အစ္ကို အစ္မေတြမ်ားစြာျဖင့္ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္ .. သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔လုိ လူႀကီးသူမမ်ားကိုကန္ေတာ့ၾကသည့္ေန႔မ်ဳိးတြင္ ကၽြန္မတုိ႔ေဆြမ်ဳိးအားလံုးက အဖြားအိမ္တြင္လူစုကာ ဟင္းေတြထမင္းေတြခ်က္ၾကၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ စုေပါင္းကန္ေတာ့ေလ့ရွိသည္ .. ကၽြန္မကမရွိေတာ့ေပမဲ့ ထုိကဲ့သုိ႔ေန႔မ်ဳိးကေတာ့ ရွိဦးမည္သာျဖစ္သည္ .. ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ လူေတြရုန္းရုန္းရုန္းရုန္းႏွင့္ အမ်ဳိးတစ္ေယာက္မရွိသည္ကုိ သတိျပဳမိမွာလား .. ကၽြန္မထင္တာကေတာ့ သူတုိ႔ေတြသတိျပဳမိသည့္တုိင္ သတိရေနသည္ကုိ ဟန္ေဆာင္ေနမည္ဟုထင္ပါသည္ .. ရင္ထဲမွာေတာ့ ငိုခ်င္စိတ္ေတြေပါက္ေနမလား .. လူတုိင္းေတာ့ငိုမည္မဟုတ္ပါ .. ကၽြန္မႏွင့္အေနနီးကပ္ေသာ အေဒၚတစ္ခ်ဳိ႕ႏွင့္ အစ္ကိုအစ္မအခ်ဳိ႕သာငုိခ်င္ငုိလိမ့္မည္ .. ေသခ်ာတယ္ဟုေတာ့ မေျပာလုိပါ ..

တကယ္လုိ႔မ်ား ရုတ္တရက္ကၽြန္မေသသြားရင္ အင္မတန္ဝမ္းနည္းၾကမွာ ကၽြန္မ၏သူငယ္ခ်င္းရွစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္ .. ေက်ာင္းဖြင့္သည့္ေန႔တုိင္း ကၽြန္မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေက်ာင္းေပါက္ဝမွာ ေစာင့္ၿပီးအားလံုးစံုမွ ေက်ာင္းထဲသုိ႔ဝင္ေလ့ရွိပါသည္ .. ထုိသို႔ေစာင့္သည့္အခါတုိင္း ေက်ာင္းေပါက္ဝသုိ႔ ပထမဆံုးေရာက္ေလ့ရွိသူက ကၽြန္မျဖစ္သည္ .. ဒုတိယေရာက္လာတာကေတာ့ ကၽြန္မ၏အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းမေလးျဖစ္သည္ .. ေက်ာင္းဖြင့္သည့္မနက္တုိင္း ေက်ာင္းေပါက္ဝမွာ သူ႔ကိုေစာင့္ေနမည့္ ကၽြန္မမရွိသည္ကုိျမင္ေသာအခါ သူငိုေနလိမ့္မည္ .. ေနာက္ေတာ့ က်န္သူငယ္ခ်င္းမ်ားေရာက္လာမည္ .. သူတုိ႔ေတြကလည္း အရင္ႏွစ္ေယာက္ေစာင့္ေနက်ေနရာတြင္ တစ္ေယာက္တည္းေတြ႔ရေသာအခါ ရင္ထဲမွာအေတာ္ခံစားရပါလိမ့္မည္ .. ထုိ႔အျပင္ အရင္ျဖစ္ဖူးေသာအမွတ္တရမ်ားသည္ တုိက္ဆုိင္မႈေၾကာင့္ေနာက္တစ္ခါျပန္ျဖစ္ေသာ္ သူတုိ႔ကၽြန္မကို သတိရေနလိမ့္မည္ ..

ကၽြန္မ၏ online မွအသိမ်ားကေတာ့ ကၽြန္မေပ်ာက္ေနသည္ကုိသာသိလိမ့္မည္ .. ကၽြန္မႏွင့္အရမ္းခင္ေသာသူမ်ားကေတာ့ gtalk မွာ ဘယ္ေတာ့မ်ားစိမ္းလာမလဲလုိ႔ သတိထားေစာင့္ေနမည္ .. ဘယ္ေတာ့မွစိမ္းမလာေတာ့ေသာအခါ သူတုိ႔ကေတြးမည္ .. ငါ့ကုိ block လုပ္ထားလုိ႔လား .. ၾကာေတာ့လည္း ေမ့သြားမည္သာျဖစ္ပါသည္ .. ကၽြန္မ၏ဖုန္းနံပါတ္ကိုသိေသာသူမ်ားက ဖုန္းဆက္မည္ .. ထိုအခါမွ အိမ္ကမိသားစုမ်ား၏ေျပာျပခ်က္အရ ကၽြန္မေသသြားသည္ကိုသိမည္ .. သိသြားေသာအခါ ေသျခင္းတရား၏ထူးဆန္းပံုကုိ နည္းနည္းဆင္ျခင္မိမည္ .. ဒီေလာက္ပါပဲ .. ငိုေၾကြးမည္ေတာ့မဟုတ္ပါ ..

ေနာက္ထပ္ကၽြန္မ၏ေက်ာင္းက မခင္ေသာအသိမ်ား .. သိေသာ္လည္းမခင္ေသာလူမ်ား .. သူတုိ႔ေတြကေတာ့ တဆင့္စကားျဖင့္ ကၽြန္မဒီေလာကႀကီးထဲတြင္မရွိေတာ့ေၾကာင္းသိမည္ .. စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္(ယူဆရတာပဲ) .. ထုိ႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ေမ့သြားမည္ ..

တကယ္လုိ႔မ်ား ကၽြန္မေသသြားရင္ သူတုိ႔အားလံုးၾကာလာေတာ့ ေမ့သြားပါလိမ့္မည္ .. ..

အခုေတာ့ဟာသ တခ်ိန္တုန္းကဒုကၡ

ဒုကၡလား .. ခဏခဏႀကံဳဖူးတာေပါ့။ ရယ္စရာ .. ဒါလည္း ခဏခဏႀကံဳေနရတာပဲ။ ႏွစ္ခုတဲြလား .. ဟိ ဒါလည္း ခဏခဏပဲ။ ကဲ tag ထားတဲ့ မယ္ညီေက်နပ္ေအာင္ ေရးရတာပါ့ .. အမွန္ေတာ့ သူသိေနတဲ့ကိစၥႀကီးကုိ ..

ေဆာင္းတြင္းဆုိေသာ္ညား ပူအိုက္ေနေသာတစ္ညအခါ .. .. မီးလာေတာ့ အိဖူးရဲ႕ အစ္မေတာ္က ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာထုိင္လုိ႔ .. ဟုိလုပ္ဒီလုပ္ေပါ့ .. အိဖူးကေတာ့ လိမၼာစြာနဲ႔ စာက်က္ေနသည္ေလ .. ထုိင္ရတာေညာင္းသည္ႏွင့္အညီ “သန္႔စင္ခန္း”ကုိအသြား ..
အိဖူး၏ေအာ္သံ .. “ဟယ္ .. ပင့္ကူႀကီးအႀကီးႀကီးပဲ”
သို႔ေသာ္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ကသူကလည္း သီခ်င္းဖြင့္ထားသည္မို႔လားမသိ မၾကား ..
အိမ္ေရွ႕ TV ၾကည့္ေနေသာ ဖခင္ကလည္း အိပ္ေပ်ာ္ ..
ေမေမကေတာ့ ေစာေစာစီးစီးအခန္းထဲဝင္သြားလုိ႔ မသိ ..
“ဟဲ့ ပင့္ကူႀကီးအႀကီးႀကီးပဲ” .. အိဖူး၏ ေနာက္တစ္ေခါက္အသိေပးသံ ..

ၾကားေစခ်င္ေသာ အစ္မေတာ္ကမၾကား .. ပင့္ကူကမ်ားၾကားသြားသလားမသိ .. ေရခ်ဳိးခန္းအျပင္ဖက္နံရံကေန အိဖူးတုိ႔အိပ္ခန္းတံခါးနားသို႔ ေရႊ႕ေတာ္မူေလသည္ .. ထုိအခါ စိုးရိမ္တတ္ေသာအိဖူးက “ဟ အခန္းထဲ၀င္ေတာ့မွာပဲ” လုိ႔ေအာ္ကာမွ အစ္မကထလာသည္ .. ဒီကေကာင္က အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ေရလဲထမီႀကီးကုိ လက္ထဲမွာလံုးေထြးၿပီးကုိင္ထားမိၿပီးၿပီ .. အစ္မက ထလာၾကည့္ၿပီးမွ “အမယ္ေလး အႀကီးႀကီး”တဲ့ .. ေနာက္ေတာ့ “ျခင္ေဆးနဲ႔ဖ်န္း ျခင္ေဆးနဲ႔ဖ်န္း” ဟုဆုိကာ ျခင္ေဆးဘူးကိုသြားယူလာသည္ .. အဲ့အခ်ိန္မွာ ပင့္ကူက အိပ္ခန္းကိုေက်ာ္ကာ အိဖူးတုိ႔၏စာၾကည့္ခန္းထဲကို တံခါးၾကားမွ ၀င္သြားေလသည္ .. “အဲ့ဒါမွေသေရာ တံခါးၾကားမွာ ပန္းခ်ီကားေတြနဲ႔” .. ႏွစ္ေယာက္သား အခန္းထဲကိုဝင္ .. တံခါးၾကားကို အသာေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ ပင့္ကူႀကီးက စာအုပ္ထုပ္ေနာက္မွာ ပုန္းေနေလသည္ .. “ဖ်ာေတြနဲ႔ ပန္းခ်ီကားေတြထုတ္လုိက္ .. စာအုပ္ထုပ္ကိုဖယ္လုိက္ၿပီးရင္ ျခင္ေဆးနဲ႔ဖ်န္း” .. အာ ဟုတ္ၿပီေပါ့ .. ပန္းခ်ီကားေတြကုိ တံခါးေဘးက ဘီဒိုနားမွာေထာင္ထား .. စာအုပ္ထုပ္ကိုဖယ္ .. ပင့္ကူႀကီးကိုေတြ႔တာနဲ႔ အစ္မက ျခင္ေဆးနဲ႔ဖ်န္း .. အဲ့က်မွ ပင့္ကူကေလွ်ာက္ေျပးေရာ .. ဘီဒုိနားမွာေထာင္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေနာက္ကုိ ဝင္ေျပးတယ္ေလ ..

ပင့္ကူကေျပးေတာ့ အစ္မေရာ အိဖူးေရာ ခံုေပၚတက္ေျပးတာေပါ့ .. စိတ္ထဲမွာက ဘယ္လိုႀကီးမွန္းမသိဘူး .. ပင့္ကူႀကီးကုိ ျမင္ရတာကိုက ကလိကလိနဲ႔ .. အိဖူးတုိ႔ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္တဲ့အသံၾကားလို႔ အခန္းထဲကထြက္လာတဲ့ေမေမက “ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ” .. “ပင့္ကူႀကီးအႀကီးႀကီး ေမရဲ႕” .. “အဝတ္နဲ႔အုပ္ၿပီးဖမ္းလုိက္ပါလား ၿပီးရင္အျပင္မွာပစ္လုိက္ေပါ့” .. “အာ မဖမ္းရဲဘူး” .. အခ်ီအခ်စကားသံမ်ား .. ၿပီးေတာ့ အားကိုးရတဲ့ေမေမ .. ျခင္ေဆးဘူးႀကီးကိုင္ထားသူ အစ္မေတာ္နဲ႔ ေရလဲထမီႀကီးကုိလိပ္ၿပီးကုိင္ထားတဲ့ အိဖူးတုိ႔ကုိ တစ္ခ်က္စီၾကည့္ကာ ျပန္ဝင္အိပ္သြားေရာ ..

ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လုိက္ .. ဘယ္လုိလုပ္မလဲေမးလိုက္နဲ႔ .. ေနာက္ေတာ့ “ျခင္ေဆးနဲ႔ထပ္မႈတ္မယ္” ဆုိၿပီး ပန္းခ်ီကားေနာက္က ပင့္ကူကုိ ျခင္ေဆးနဲ႔ထပ္မႈတ္ေရာ .. သိပ္ၿပီးလုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ေတာ့ မထင္လုိက္ၾကပါနဲ႔ .. မလုပ္ခ်င္တာမွ အဲ့အခ်ိန္မွာ တုိင္နဲ႔ေခါင္းေျပးေဆာင့္ခုိင္းတာမွ ပိုေကာင္းဦးမယ္ .. အဲ့ညကမွ ဘယ္အစ္ကိုေတာ္ကမွလည္း အိမ္မွာမရွိေနဘူး .. ပင့္ကူကုိလည္း တစ္ခုခုေတာ့လုပ္မွျဖစ္မွာေလ .. အိမ္က Hamster ေတြ ကေလးေမြးထားတာမွ မၾကာေသးဘူး .. ေတာ္ၾကာေန hamster ကေလးေလးေတြကို ဝင္ကုိက္ၿပီး စားသြားမွာကလည္း စုိးရိမ္တာကိုး ..

ဆက္ေျပာမယ္ နားေထာင္ .. ျခင္ေဆးနဲ႔ထပ္မႈတ္ေတာ့ သိပ္ေၾကာက္သြားတဲ့ပင့္ကူက ဘီဒိုဘက္ကုိေျပးျပန္ေရာ .. ေမေမေျပာသလုိ အဝတ္နဲ႔အုပ္ဖမ္းလုိက္ဖုိ႔က လြယ္လြယ္ေလးပဲ .. အဲ့လုိအုပ္လုိက္ဖုိ႔ကိုပဲ လက္က မလုိက္တာ .. ဟူး ေမာလုိက္တာ .. အေရးထဲ မီးကပ်က္သြားေသးတယ္ .. ဖေယာင္းတုိင္မီးထြန္းၿပီး ဘီဒုိေပၚမွာထြန္း .. လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကုိ အစ္မကကုိင္ .. ဒင္းကလည္း ခံုေပၚကေနၿပီး “အုပ္လုိက္ေလ အုပ္လုိက္ေလ” တဲ့ .. ေရလဲထမီလက္ထဲကမခ်ရေသးတဲ့ အိဖူးကလည္း “ငါမလုပ္ရဲဘူး ငါမလုပ္ရဲဘူး”နဲ႔ .. အဲ့မွာတင္ ပင့္ကူက ဘီဒိုေဘးဘက္ကေန အေရွ႕မ်က္ႏွာစာဘက္ကုိ ေရာက္လာေရာ .. ျခင္ေဆးတန္ခုိးနဲ႔ သူလည္းမူးေတာ့မူးေနပါၿပီ .. တကယ္ေတာ့ သနားေတာ့သနားပါတယ္ေလ .. သူလည္း ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ပင့္ကူအမွ်င္ေတြေလွ်ာက္ထုတ္ထားတာ ဖမ္းဖုိ႔ေခ်ာင္းေနတဲ့ အိဖူးေျခေထာက္မွာ လာလာပတ္မိတယ္ ..

အဲ့လုိနဲ႔ ဘာလုပ္ရမလဲမသိတဲ့အခ်ိန္ .. ပင့္ကူကို မ်က္ေျခမျပတ္ၾကည့္ေနတုန္း (အမွန္ေတာ့ ၾကည့္သာၾကည့္ေနတာ မ်က္လံုးကမျမင္ေတာ့ဘူး) ခံုေပၚကအစ္မေတာ္က “အေပၚကိုတက္ေနၿပီ အေပၚကိုတက္ေနၿပီ”ဆုိတဲ့ ေအာ္သံအၾကား ေဒၚေရႊဖူးတုိ႔လည္း ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖစ္ၿပီး လက္ထဲကထမီအလိပ္နဲ႔ ျဗဳန္းကနဲ .. .. ကဲ ဘာျဖစ္သြားမယ္ထင္သလဲ .. ရုိက္ခ်က္ျပင္းမျပင္းကေတာ့ ဘီဒုိေပၚက ဖယာင္းတုိင္ေတာင္ၿငိမ္းသြားတယ္ေလ ..

ရုိက္လို႔လည္းအၿပီး အိဖူးလည္း ခံုေပၚတက္ေျပးတာပဲ .. ပင့္ကူကုိရွာေတာ့ မျမင္ဘူး .. အဲ့ဒါနဲ႔ ထမီမွာ ကပ္ေနၿပီထင္ၿပီး ထမီႀကီးလည္းပစ္ခ် လူလည္းခံုေပၚေရာက္ .. တကယ္ပါ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး ပင့္ကူကိုရုိက္လုိက္တာ လက္တစ္ေလွ်ာက္လံုးၾကက္သီးေတာင္ထသြားတယ္ .. စိတ္ညစ္လုိက္တာကြယ္ .. ခဏၾကာမွ ခံုေပၚကဆင္းၿပီး ပင့္ကူကုိရွာေတာ့ သူေလးလည္း အိဖူးလက္ခ်က္နဲ႔ျပားေနေလရဲ႕ .. ျပားသာျပားေနတာ မေသေသးဘူးဗ်ာ .. တံျမက္စည္းနဲ႔လွည္းထုတ္ေတာ့ ေသြးရူးတန္းရူးနဲ႔ ထလာေသးတယ္ .. အဲ့ေတာ့ မထူးေတာ့ဘူးေလ တံျမက္စည္းနဲ႔ထပ္ခ်တာေပါ့ .. စိတ္မေကာင္းပါဘူး ပင့္ကူရယ္ ..

ပင့္ကူကို ေဂၚျပားနဲ႔ယူသြားပစ္လုိက္ၿပီး အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာေတာ့ အိဖူးတစ္ကိုယ္လံုးယားလုိက္တာ .. ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္လဲသိလား .. ရုိက္လုိက္တဲ့ပံုစံကို အစ္မက ျပန္ေျပာျပလုိ႔ အသားကုန္ထုိင္ရယ္ေနတာေပါ့ .. ခရစ္ကစ္ကစားရင္ ရုိက္တဲ့ပံုစံဆုိပဲ .. ဟဲ ဟဲ

ေရလႈိင္းသံ

post အသစ္ေရးဖုိ႔စဥ္းစားလုိက္တုိင္း ကၽြန္မေခါင္းထဲေရာက္လာသည္က သီခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္ .. ကၽြန္မက သီခ်င္းေတြကို သိပ္ႀကိဳက္သည္ .. သီခ်င္းနားေထာင္ရတာႀကိဳက္သည္ .. သီခ်င္းဆုိရတာႀကိဳက္သည္ .. သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ရတဲ့ခံစားခ်က္ကုိလည္းႀကိဳက္တယ္ .. ကၽြန္မသိပ္ႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းေတြအမ်ားႀကီးပါ .. အဲ့သီခ်င္းေတြထဲမွာမွ စာသားႀကိဳက္လို႔ႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းေတြ .. သံစဥ္ႀကိဳက္လို႔ႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းေတြ .. အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ စာသားႀကိဳက္လုိ႔ႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းက မ်ားပါတယ္ .. ကၽြန္မရဲ႕ ပထမဆံုး post က your guardian angel ဆုိတဲ့သီခ်င္းဆုိလည္း အင္မတန္မွႀကိဳက္တဲ့ ရင္ကိုထိတဲ့သီခ်င္းပါ ..

အခုလည္း ေနာက္တစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အေၾကာင္းေရးခ်င္ပါတယ္ .. ဘယ္သူဆုိထားတာလဲဆုိေတာ့ “ထြဋ္ပုိင္ေအာင္”ဆုိတဲ့ အဆုိေတာ္အသစ္တစ္ေယာက္ပါ .. အသစ္စက္စက္မွ အသစ္စက္စက္ေနာ္ .. အေခြေတာင္ထြက္ေသးတာမဟုတ္ဘူး .. သူအေခြထြက္လာရင္ေတာ့ ဘာနာမည္နဲ႔ ထြက္မလဲမသိပါဘူး .. ကၽြန္မတုိ႔သိတာကေတာ့ ထြဋ္ပုိင္ေအာင္ပဲ .. သီခ်င္းနာမည္က “ေရလႈိင္းသံ”တဲ့ .. modern rock ဆန္ဆန္ပါပဲ .. သီခ်င္းအစမွာစထားတဲ့ ဂစ္တာသံေၾကာင့္ မႀကိဳက္တတ္တဲ့လူေတြေတာ့ ႀကိဳက္ခ်င္မွႀကိဳက္မယ္ .. စာသားေလးေတြ ခံစားလုိ႔ရေအာင္ ေရးေပးမယ္ေနာ္ ..

.. မ်ဳိသိပ္ေနခဲ့ျခင္းမ်ားနဲ႔ ထြန္းညွိထားတဲ့မီးအိမ္ေလးရယ္
အေမွာင္ညမွာအထီးက်န္ေပမဲ့ ဒီအလင္းဓါတ္မယုိယြင္းဘူး
ငါမသိေအာင္ခ်ည္ထားခဲ့လုိ႔ ရုန္းထြက္တုိင္းရင္နာတဲ့ႀကိဳးရယ္
ဒီညရဲ႕လေရာင္ေအာက္ထဲ အက္ေၾကာင္းမ်ားထင္ရွားဆဲ

အမွတ္တမဲ့ရုိက္ခတ္လႈိင္းေၾကာင့္ ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီးမွာလဲၿပိဳ
အုိ ပြန္းပဲ့ရင္းနဲ႔ေပ်ာက္ရွသည့္တိုင္ တြယ္တာေနမယ္အၿမဲ

ငါ့ကမ္းပါးကုိရႈိက္နမ္းမဲ့ ေရလႈိင္းေလးအသံၾကားဆဲပါ
ငါ့ကိုအရူးတစ္ေယာက္လုိ႔ စြပ္စဲြေလ
ေႏြမိုးေဆာင္းေတြေက်ာ္ျဖတ္ရင္း အမွန္တရားတစ္ခုလုိတည္ရွိေန
မင္းကိုအဆံုးမဲ့ေမွ်ာ္လင့္ေန

မ်ဳိသိပ္ေနခဲ့ျခင္းမ်ားနဲ႔ ထြန္းညွိထားတဲ့မီးအိမ္ေလးရယ္
အေမွာင္ညမွာအထီးက်န္ေၾကကြဲ နင္မရွိတဲ့ရက္စြဲတုိင္း
ငါမသိေအာင္ခ်ည္ထားခဲ့လို႔ ရုန္းထြက္တုိင္းရင္နာတဲ့ႀကိဳး
လွည့္စားလိမ္ညာမွန္းမသိေတာ့ ဆံုစည္းခြင့္ငါတမ္းတ ..

စာသားကိုပဲ ဖတ္ရေတာ့ နားေထာင္ရတာေလာက္ေတာ့ အရသာဘယ္ရွိမလဲေနာ့ .. ဒါေပမဲ့ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ .. စာသားေလးက လွတယ္ .. ကုိယ္ကခ်စ္တယ္ သူကလွည့္စားသြားတယ္ .. ျပန္လာမလားလုိ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမယ္ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ဳိးေတြပါပဲ .. ဒါေပမဲ့ စာသားကုိ ဒဲ့မေရးထားဘူးေနာ္ .. အင္း ဘယ္လုိေျပာရမလဲ .. သေဘာရိုးကုိ စကားလံုးနဲ႔ဆန္းသစ္ထားတယ္ေပါ့ .. အဲ့ဒါေလးကိုႀကိဳက္တာပါ ..

ေနာက္ပိုင္းက်မွ အားလံုးနားေထာင္လုိ႔ရေအာင္ အဲ့အဆုိေတာ္ကုိ အေခြျမန္ျမန္ထြက္ဖို႔ မ်ားမ်ားတုိက္တြန္းေပးပါ့မယ္ .. အခုေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္ၾကပါလို႔ .. ..

အိဖူးအပ်င္းထူေနသည္

post အသစ္ေရးဖုိ႔ႀကိဳးစားလည္း
- ေခါင္းထဲမွာ ဗလာနတၳိ ဘာမွမရွိ .. ကဲ အဲ့ေတာ့ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မတုန္း ..
- ေရးရင္လည္း ေပါက္ကရေတြနဲ႔ ဘာကုိဦးတည္ၿပီးေရးေနမိမွန္းမသိ .. ေရးလက္စတန္းလန္းေတြလည္း အမ်ားႀကီး ..
- ၾကားထဲမွာ ေက်ာင္းက mid term စစ္တာနဲ႔ႀကံဳေနေတာ့ စာကက်က္ေနရေသးတယ္ ..
- အဲ့မွာတင္ ေခါင္းထဲေရးရန္အေတြးေလးမ်ား ေ၀းေ၀းေျပးကုန္ၿပီ ..
- ေက်ာင္းမွာကလည္း အေပ်ာ္လြန္ေနေတာ့ အိမ္ေရာက္ရင္ဘာမွမလုပ္ခ်င္ဘူး ..
- မီးကလည္း ပ်က္ေသး ..
- tag မ်ားလာမလားလို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနေတာ့လည္း ဘယ္သူကမွမစ ..(ဒါမွအေခ်ာင္တစ္ပုဒ္ရမွာကိုး)
- အဲ့လိုမေရးတာၾကာသြားတဲ့အခါ ေသြးေအးေလၿပီ ..
- အမွန္တုိင္းေျပာရရင္ေတာ့ “ပ်င္းလုိ႔ပါ” .. ဟဲဟဲ
- ......... ........ ......
- ..... ...
- ေက်နပ္တယ္မဟုတ္လား ..

တက္ၾကြေနဆဲ ဒုတိယႏွစ္

ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြျဖစ္ေနတာေတာ့ အမွန္ .. ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ပထမႏွစ္မဟုတ္လုိ႔ပါပဲ .. ရႈပ္သြားၾကၿပီလား .. ဒီလုိေလ .. ပထမႏွစ္တုန္းက ကုိယ္ကေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္မျဖစ္ေပမဲ့ သူမ်ားေတြ ဘယ္မွာ ေက်ာင္းအပ္ရမွန္းမသိတာေတြ .. အခန္းဘယ္မွာမွန္းမသိတာေတြ .. အဲဒါေတြကိုျမင္ထားေတာ့ ကုိယ္ေကာျဖစ္မွာလားဆုိၿပီး နည္းနည္းေတာ့ရင္ခုန္မိတာေပါ့ ..

အခုဒုတိယႏွစ္ေရာက္ၿပီလည္းဆိုေရာ .. ကုိယ္တစ္ႏွစ္တက္ထားၿပီးသား ေက်ာင္းႀကီးကို ျပန္ေတြ႔ရမယ္ .. ကုိယ္တစ္ႏွစ္ခင္ထားၿပီးသား ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ .. တစ္ႏွစ္လံုးဖြန္ေၾကာင္ထားတဲ့ အစ္ကိုႀကီးေတြ .. ေနာက္အသစ္ေရာက္မဲ့ fresher ေလးေတြ .. ဟဲဟဲ .. ခံစားခ်က္က ဘယ္တူမလဲ .. ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းလာရတာ အိဖူးတုိ႔က ဆရာႀကီးအထာနဲ႔ .. ဘယ္သြားၿပီးဘာလုပ္ရမွန္းမသိတဲ့ ပထမႏွစ္ေလးေတြကိုၾကည့္ .. ကုိယ့္တုန္းကလည္း ဒီလုိပဲအၾကည့္ခံရမွာပဲလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးလာတာကို စဥ္းစားမိတယ္ .. ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ အငယ္ဆံုးမဟုတ္ေတာ့တာကို ေတြးမိတယ္ .. အလတ္ရတာေကာင္းတယ္ .. အငယ္ဆံုးလည္းမဟုတ္သလုိ အႀကီးဆံုးလည္း မဟုတ္ဘူး .. ဒုတိယႏွစ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပထမႏွစ္ေတြကုိ အႏုိင္က်င့္လုိ႔ရတယ္ .. တတိယႏွစ္ေတြက အငယ္ဆုိၿပီးအလုိလုိက္တယ္ .. ေကာင္းမွေကာင္း .. ႏွစ္ဖက္ခြၿပီး လႈပ္ရွားလုိ႔ရတာေပါ့ ..

အေရးထဲ အခုဒုတိယႏွစ္စာသင္ေဆာင္နဲ႔ ကင္တင္းနဲ႔က ေ၀းေတာ့ သြားရတာေျခကုိတုိေရာ .. ဒုတိယႏွစ္ဘက္မွာလည္း ကင္တင္းေနာက္တစ္ခုရွိေပမဲ့ အခုထုိင္ေနတဲ့ဆုိင္က ထုိင္ေနၾကျဖစ္သလုိ ဆုိင္ရွင္အစ္မႀကီးနဲ႔လည္း အရမ္းခင္ေတာ့ ဆုိင္မေျပာင္းခ်င္ဘူးေလ .. အိဖူးတုိ႔မွာ က်ဴတုိရီယယ္တုိ႔ ဘာတုိ႔ရွိရင္ ေျပးေပေတာ့ပဲ .. ေနာက္ေတာ့လည္း မနက္ေက်ာင္းေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဆုိင္မွာျခင္းေတာင္း၀င္ထား .. အတန္းဆီကုိေျပး .. အတန္းတက္ၿပီး ေန႔လယ္ break time အခ်ိန္မွ ကင္တင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ထမင္းစား .. ခဏေလာက္ထုိင္ၿပီး ဂစ္တာတီးၾက သီခ်င္းဆုိၾက .. ၿပီးရင္ အတန္းျပန္တက္နဲ႔ .. သိပ္လည္း မလာႏုိင္ေတာ့ပါဘူး .. အတန္းနည္းနည္းလြတ္တဲ့ေန႔ဆုိလို႔ တနၤလာေန႔ပဲရွိတယ္ .. အဲဒိေန႔မွ အေဆာင္သစ္ကိုသြားၿပီး ေဟးလား၀ါးလားလုပ္ .. တစ္ပတ္လံုးမွာ တစ္ေန႔ပဲေခ်ာင္တယ္ဗ်ဳိး ..

ဒုတိယႏွစ္မွာ အသစ္အဆန္းဆုိလို႔ လူသစ္ေတြတုိးလာတာပဲ ရွိမယ္ .. ေမာင္ေလးအစစ္ ေမာင္ေလးအတုေတြနဲ႔ ညီမေလးတစ္ေယာက္ .. ေမာင္ေလးအစစ္ဆုိတာက တကယ္ငယ္တဲ့လူကုိေျပာတာ .. ေမာင္ေလးအတုဆုိတာ အသက္တူတူ အခုမွ first year တက္တဲ့လူေပါ့ .. ေနာက္ထပ္အစ္ကုိႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္ .. လူမ်ားေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေတာ့အမွန္ပဲ .. ဒါေပမဲ့ သေဘာထားမတုိက္ဆုိင္တာေတြလည္း ပုိမ်ားလာတယ္ .. လူစုၿပီးတစ္ေနရာရာသြားၾကမယ္ဆုိလည္း ဟုိလူကဟုိေနရာသြားခ်င္တယ္ ဒီလူကဒီေနရာသြားခ်င္တယ္ .. ဟုိသြားရင္မလုိက္ဘူး ဒီသြားရင္မလုိက္ဘူးနဲ႔ .. အဲလုိက်ေတာ့လည္း ပထမႏွစ္တုန္းက အတဲြညီညီ ၈ ေယာက္အုပ္စုေလးကို ျပန္လြမ္းမိတယ္ ..

အခ်ိန္ေတြကုန္တာသိပ္ျမန္တယ္ .. ေဖေဖာ္၀ါရီေတာင္ေရာက္လာၿပီ .. မတ္လဆုိရင္ စာေမးပဲြကလာၿပီ .. ၿပီးရင္ေက်ာင္းေတြပိတ္ သၾကၤန္က်ေတာ့ မ႑ပ္ထုိင္တဲ့လူကထုိင္ .. လည္တဲ့လူကလည္ေပါ့ .. ေမလတစ္လလံုး အိမ္မွာလိမ့္ပိန္႔ၿပီးေန .. ၿပီးရင္ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ အဲ့ေတာ့မွသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ျပန္ေတြ႔ရေတာ့မယ္ .. စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ပ်င္းစရာႀကီးပဲ .. ဟုတ္တယ္ဟုတ္