tag:blogger.com,1999:blog-80699250705383387962012-01-11T06:38:43.144-08:00အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.comBlogger661100tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-78520830441864305872011-11-02T20:01:00.000-07:002011-11-02T20:03:22.184-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ပထမရက္..<br />အျပင္မွာ မိုးသည္းစျပဳေနၿပီ.. ကုိယ့္ေခါင္းထဲလည္း ဒီလုိပဲ.. အေတြးေတြဆဲြေခၚရာ အတိတ္ဟာ ကုိယ္နဲ႔နီးနီးလာတယ္..<br /><br /><i>“ေဟး ေနေကာင္းလား”</i> သူမက ေမးတယ္<br /><i>“ကိုယ္မင္းကိုခ်စ္တယ္” </i>သူေျပာခဲ့တယ္<br /><i>“ငါလည္းမင္းကိုသေဘာက်ပါတယ္” </i>သူမကၿပံဳးၿပီးေျပာတယ္.. ၿပီးေတာ့ အတူတူပဲ သူတို႔ရီခဲ့ၾကတယ္<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ေႏြဦးတစ္ခုကိုေရာက္ရွိခဲ့တယ္.. က်ိန္စာသင့္ခဲ့တဲ့ေႏြဦးတစ္ခုေပါ့..<br />ေႏြရက္တစ္ရက္လည္း ေရာက္လာတယ္.. သူေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ေန႔ရက္မ်ဳိးေတာ့မဟုတ္ခဲ့ဘူး..<br />သူမကေျပာတယ္ <i>“ငါတုိ႔ကုိယ္ဟာကုိယ္ေနၾကရင္ေကာင္းမယ္”</i>.. အတူတူေတာ့မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ သူငိုတယ္<br /><i>“ေနာက္ၿပီးေတာ့ေရာ..” </i>သူေမးတယ္.. <i>“ကုိယ္မင္းကုိလြမ္းေနမွာ” </i>ဟန္ေဆာင္အၿပံဳးတစ္ခုနဲ႔..<br /><br />သူမကုိစျမင္တုန္းက သူဟာ ဆံပင္ေတြကုိ ပထမဆံုးသတိထားမိခဲ့တယ္..<br />အခုေနာက္ဆံုးေတြ႔ရတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း သူမရဲ႕ဆံပင္ေတြကို ေငးေနမိျပန္တယ္..<br />သူ႔ဆီကေန အေဝးကုိထြက္ေျပးေနတဲ့ ဆံပင္ေတြ.......<br /><br />သူဟာခ်စ္ခင္ယုယခံခ်င္ေပမယ့္ သစၥာေဖာက္ျခင္းသာရခဲ့တယ္<br />အေျဖကုိလုိခ်င္ေပမယ့္ ေမးခြန္းေတြနဲ႔သာက်န္ခဲ့တယ္<br />လြတ္လပ္မႈကုိရရမယ့္အစား တုပ္ေႏွာင္မႈသာရရွိတယ္<br />ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနခ်င္ေပမယ့္ မ်က္ရည္ေတြသာအစားထုိးရခဲ့တယ္<br /><br />လယ္ကြင္းေသးေသးေလးထဲမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမယ့္အခ်ိန္မွာေပါ့<br /><i><b>Good Luck, little girl .</b></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-7852083044186430587?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-59385155567715730872011-07-06T07:15:00.000-07:002011-07-06T07:17:27.331-07:00ဘာျဖစ္ျဖစ္ေနပါေစ ကုိယ္မင္းနားျပန္လာၿပီ....<br /> ခ်စ္တဲ့ဘေလာ့ေလးေရ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-5938515556771573087?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-59550389010038522692010-05-26T04:59:00.001-07:002010-05-26T04:59:30.669-07:00all u hav ta do is ASK XD <a href="http://formspring.me/eiphoonge" target="_blank">http://formspring.me/eiphoonge</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-5955038901003852269?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-67244027300488759682010-05-23T06:16:00.000-07:002010-05-23T06:46:40.907-07:00<div style="text-align: justify;">မုိးရြာၿပီေလ.. မုိးရြာရင္ ကၽြန္မသိပ္ေပ်ာ္တာ.. ဟိုးငယ္ငယ္ကေတာ့ (ကေလးေတြရဲ႕ ထံုးစံအတုိင္း) မုိးရြာထဲမွာ ေျပးလႊားေဆာ့.. ႀကီးျပင္းလာေတာ့ မုိးေရနဲ႔ထိခ်င္လြန္းလုိ႔ အိေျႏၵပ်က္တယ္လည္း မျဖစ္ရေအာင္ ထီးေလး ေဆာင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေပါ့..<br /><br />အဲလုိလမ္းေလွ်ာက္ရင္ သတိရတာကေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမေလးပဲ.. ေက်ာင္းမွာဆုိရင္ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ ပိုေကာင္းတယ္.. ကၽြန္မတုိ႔ဆုိ ေက်ာင္း၀င္းထဲ ေလွ်ာက္ပတ္သြားေနတာပဲ.. အဲလို ေလွ်ာက္သြားတုိင္း သူနဲ႔ကၽြန္မနဲ႔ အၿမဲတူတူ..<br /><br />ကၽြန္မကိုသူက တအားအလုိလုိက္တာ.. သူက အေလ်ာ့ေပးတတ္ေတာ့ ကၽြန္မကလည္း အႏုိင္က်င့္ စိတ္ေကာက္ နဲ႔ေပါ့.. ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္မကလည္း သူ႔ကိုခ်စ္တာ သူသိတာပါပဲ..<br /><br />မိုးရြာၿပီဆုိရင္ ကၽြန္မက `မိုးရြာၿပီ သြားမယ္ေလ´လုိ႔ေခၚၿမဲ.. သူကလည္း `မလုိက္ခ်င္ဘူး´ျငင္းၿမဲ.. ႏွစ္ခါေလာက္ ေခၚလုိ႔မွမရရင္ေတာ့ ကၽြန္မကလည္း စိတ္ေကာက္ၿပီး ထြက္သြားၿမဲ.. ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ရင္ေတာ့ ေျပးလုိက္ လာတဲ့ေျခသံနဲ႔အတူ ထီးေအာက္ကို၀င္လာတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကစပ္ၿဖဲၿဖဲ `ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္နဲ႔ သြားလုိက္ တာမ်ား ျမန္လိုက္တာ ခဏေတာင္မေစာင့္ဘူး´လို႔ အျပစ္တင္သလုိလုိ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးသလိုလုိလုပ္ၿမဲ..<br /><br />ထီးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္မွာ ႏွစ္ေယာက္သားတူတူေဆာင္းရင္းနဲ႔ ထီးေပၚက်တဲ့ မုိးသံကိုနားေထာင္.. အခ်င္းခ်င္း ေပါက္ကရေတြေျပာ.. လက္ေတြကို ထီးအျပင္ဖက္ဆန္႔ထုတ္ရင္း မုိးစက္ေတြကိုခံစားဖူးတယ္.. ေက်ာင္းကအျပန္ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ ကားျပတင္းေပါက္ေတြကို (အခြင့္ရွိသမွ်) အက်ယ္ဆံုးဖြင့္ရင္း သူမ်ားၿငိဳျငင္ခံဖူးတယ္.. မိုးရာသီဆုိတာ သူနဲ႔ကၽြန္မနဲ႔အတြက္ေတာ့ အမွတ္တရေတြပါပဲ..<br /><br />တခါတေလ စိတ္ညစ္စရာေတြရွိရင္ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း မုိးထဲမွာပဲ မ်က္ရည္က်ခဲ့ၾကတယ္.. တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အားေပးႏွစ္သိမ့္ရင္းနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့တယ္.. မုိးနဲ႔တြဲလ်က္ အတူရွိခဲ့တာ ေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းပါပဲ..<br /><br />အခု သူ႔ကိုကၽြန္မသတိရေနတယ္.. အျပင္မွာလည္း မုိးေတြရြာေနၿပီေလ........<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-6724402730048875968?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-80831421186790562162010-05-17T05:07:00.000-07:002010-05-17T05:13:02.184-07:00မသိရင္မွတ္ထား.... အဲ့ဆုိင္နာမည္က United Asia တဲ့ဗ်ား..... ဘာဆုိင္လဲဆိုေတာ့ကာ Electircal Showroom ပါ.. ေၾကာ္ျငာတဲ့အေနနဲ႔ Air-con ေတြ Air cooler ေတြ အျပင္မွာတပ္ျပထားတာပါ......<br /><br />တကယ့္ ကပ္သီးကပ္သပ္.... XD<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8083142118679056216?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-16152318531017625182010-05-15T03:24:00.000-07:002010-05-15T03:52:29.698-07:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ လမ္းမေတာ္ကိုေရာက္တယ္.. အစ္ကိုေတာ္တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔လုိ႔ႏွစ္ေယာက္သားမုန္႔စား အေအးေသာက္ရင္းနဲ႔ သူတုိ႔ရံုးနားမွာ ဆုိင္ခန္းတစ္ခန္းျပင္ေနတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာမိသြားတယ္.. အဲ့ဒိဆုိင္က ႏွစ္ထပ္ရွိတယ္.. အေပၚထပ္က ၀ရံတာမွာ Indoor တပ္တဲ့ air-con သံုးလံုးေတာင္တပ္ထားတယ္.. ဘာဆုိင္ဖြင့္မွာလဲမသိဘူးလုိ႔ ေျပာလာလုိ႔ စိတ္၀င္စားသြားတယ္.. အဲကြန္းကို အျပင္ဖက္မွာတပ္ထားတယ္ ဆုိေတာ့ စိတ္မ၀င္စားပဲေနမလားလုိ႔.. ေနာက္ၿပီး တစ္လံုးလည္းမဟုတ္ဘူး.. သံုးလံုးေတာင္ ပါလား...<br /><br />ခဏတပ္ထားတာလားမသိဘူးလုိ႔ ေျပာမိေတာ့လည္း အစ္ကိုက မျဖစ္ႏုိင္ဘူး.. ဆုိင္နံရံေတြကလည္း ေဆးေတြ အက်အနသုတ္ထားၿပီးသားတဲ့.. ဆုိင္းဘုတ္ကလည္း သူျမင္ေနတဲ့အခ်ိန္တြင္းမွာေတာ့ မတပ္ရေသးဘူးတဲ့ေလ... (ဘာမ်ားပါလိမ့္ေနာ္........)<br /><br />ဆုိင္ကိုၾကည့္ထားဦး.. ဘာဆုိင္လဲသိရရင္ ေျပာျပဦးေနာ္လုိ႔ ေျပာလိုက္မိၿပီး ျပန္လာၾကတယ္.. ေနာက္ေတာ့ အိမ္ျပန္ဖို႔စီးရမယ့္ ကားမွတ္တုိင္နဲ႔ နီးေနတာေၾကာင့္ အစ္ကိုက သြားၾကည့္မယ္ဆုိၿပီး သြားၾကည့္ျဖစ္တယ္... ဆိုင္နားထိေတာင္မေရာက္ေသးဘူး.. အပင္ေလးတစ္ခုေအာက္ကေန လွမ္းၾကည့္လုိက္တယ္.. အဲကြန္းသံုးလံုး အျပင္ air cooler တစ္လံုးပါ ၀ရံတာေထာင့္နားမွာေတြ႔ရျပန္တယ္.......... ဘာလုပ္တာလဲဟ အျပင္ေလာကကိုပဲ ေအးေစခ်င္လုိ႔မ်ားလား... အေတြးမ်ားစြာနဲ႔အတူ ဆုိင္အနီးသုိ႔ခ်ဥ္းကပ္အသြား..... ဒန္ဒန္႔ဒန္... ေတြ႔လုိက္ရပါၿပီ...<br /><br />ကဲ ေမးၿပီ......... ဘာဆုိင္ျဖစ္မလဲ ေျပာ..... ....<br />(အေျဖကို ေနာက္ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔တင္ေပးမယ္)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-1615231853101762518?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-433939045937701972010-05-09T23:25:00.000-07:002010-05-10T02:15:45.061-07:00<div style="text-align: justify;">ေလာကႀကီးမွာ အသက္ရွင္ေနထုိင္ဖို႔အတြက္ စိတ္စဲြလန္းမႈ တစ္ခုခုေတာ့လုိအပ္ၿမဲတဲ့.. အဲဒါဟာ ဟုတ္တယ္လုိ႔ ကၽြန္မလက္ခံထားခဲ့တယ္.. ကၽြန္မနဲ႔ ဒီကမာၻႀကီးကို ဆက္စပ္ထားေပးတဲ့ အရာေတြမွအမ်ားႀကီးပဲ.. ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့လူေတြ.. ကၽြန္မတပ္မက္တဲ့ အရာဝတၳဳေတြ.. ကၽြန္မရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ေလာဘေတြ.. ကိုယ္တုိင္မဖန္တီးရေသးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ကူးယဥ္ဘဝေသးေသးေလး... အသက္ရွင္ရပ္တည္မႈဆိုတာကို ကၽြန္မမက္ေမာတယ္.. ေသခ်ာတယ္ ကၽြန္မမေသခ်င္ေသးဘူး..<br /><br />အဲဒါေတြကုိပဲ စဥ္းစားေတြးေနရင္း ေနထုိင္လာတာ မၾကာေသးပါဘူး.. တိတိက်က်ေျပာရရင္ ကိစၥ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို (အနည္းငယ္) ေလးနက္စြာစဥ္းစားတတ္လာတာ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ကမွရွင့္.. ကၽြန္မေလ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတိထားၿပီး အရင္လို နေမာ္နမဲ့မျဖစ္ေအာင္ေနတယ္.. အဲလုိ သတိထားလြန္းအားႀကီးလုိ႔လား မသိဘူး.. ေနရထုိင္ရတာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ႀကီးျဖစ္လာတယ္.. အဲလိုလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူးေလ.. နည္းနည္းေလာက္ေလွ်ာ့ၿပီး ေနၾကည့္တယ္.. သက္သာသလုိေတာ့ရွိေပမယ့္ အာရံုစူးစုိက္မႈမွာ အားနည္းသြားျပန္ေရာ..<br /><br />သူ႔ကိုယ္သူ အသက္ ၃၀ အရြယ္ေလာက္ရင္ ဘာမွမရွိေလာက္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ေျပာေနတဲ့သူနဲ႔ ကၽြန္မစကားေျပာမိတယ္.. အသက္ ၃၀ ေလာက္ဆုိ ေသရင္ေသ မေသရင္ပ်က္စီးၿပီတဲ့.. သူ႔ဘဝမွာ ဘာမွလုပ္ခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာမရွိဘူးေျပာတယ္.. အဲဒါဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ လံုးဝမျဖစ္ႏုိင္ဘူး.. ကၽြန္မလုပ္ဖူးခ်င္တာေတြ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက တပံုတပင္.. ဘာမွႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ အိပ္မက္ေတြအမ်ားႀကီး..<br /><br />ဘာကိုမွအေရးမႀကီးဘူးလုိ႔ ခံယူထားတဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆုိၿပီး သူ႔ဘဝႀကီးကိုသူ လႊတ္ထားလုိက္တာလား.. သိပ္ေတာ့နားမလည္ႏုိင္ဘူး.. အခက္အခဲေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ သူမေၾကာက္ဘူးလားဟင္.. နည္းလမ္းေတြ ထြက္ေပါက္ေတြေရာ သူတို႔ရွာၾကပါ့ဦးမလား.. ဒုကၡေရာက္ရင္ သူတို႔ဘယ္လုိတံု႔ျပန္မလဲ.. ေသရင္လည္း ေသပါေစေတာ့ဆုိၿပီး ဒီတုိင္းငုတ္တုတ္ထုိင္ေနမလား..<br /><br />ေလာကႀကီးမွာ ေနခ်င္စရာေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆုိတာ ကို္ယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ္လက္ခံႏုိင္တဲ့ အေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္ေနာ္.. ကၽြန္မေတာ့ အသက္ ၃၀ မေျပာနဲ႔.. အသက္ ၆၀ ေလာက္ထိ ေလာဘေတြရွိဦးမယ္ ထင္တယ္.. အဟုတ္ေျပာတာပါ<br /><br />ကၽြန္မအတြက္ အသက္ရွင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဆက္ထားေပးတဲ့ ႀကိဳးေတြရွိေနေသးတယ္.. ရွိလည္းရွိဦးမွာပဲ.. AVATOR ထဲကလုိဆုိရင္ေတာ့ Tsahaylu (ဆာေဟးလူး) ေတြရွိေနတယ္ေပါ့ေနာ္...<br />(( Tsahayl ရဲ႕တကယ့္ဆုိလုိရင္းကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး.. ကၽြန္မက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုကို ဆက္စပ္လုိက္တဲ့ျဖစ္ရပ္ကုိပဲ ေျပာခ်င္တာပါ.. ေျပာရရင္ေတာ့ ပါးစပ္ထဲရွိရာ ထည့္ေရးလုိ္က္တဲ့သေဘာ အဟက္ =P ))<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-43393904593770197?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-64501497700394990862010-04-17T01:09:00.000-07:002010-04-17T02:14:34.367-07:00<div style="text-align: justify;">အတက္ေန႔တုန္းက သိပ္မကဲလုိက္ပါဘူး.. ညေနပိုင္းရႈိးပဲြသြားလုိက္ေသးတယ္.. ေလးျဖဴႀကီးပဲ မွီတယ္ေလ.. စိတ္ထဲမွာလည္း ထုိင္းထုိင္းမႈိင္းမႈိင္းႀကီး.. ညေနက်ေတာ့ မိုးရြာတယ္.. စိမ့္ၿပီးေတာ့ကို ေအးေနေရာပဲ.... ေနလုိ႔ေကာင္းလုိက္တာ.. ရႈိးပြဲမသြားျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ေရာက္သြားေသးတယ္.. ပ်င္းစရာႀကီးပါ.. ေတာင္ႀကီး စတိတ္ရႈိးက ကဲလုိ႔မေကာင္းသလုိပဲ.. စိတ္မပါေတာ့တာနဲ႔ မယ္ညီရယ္ အိဖူးရယ္ ခ်စ္ေဘာ္ဒါ ငမိန္းရယ္.. ေအာက္ပန္းၿခံမွာ သြားထုိင္ေနၾကတယ္.. အဲ သြားအိပ္ေနတယ္ေျပာရင္ ပိုေကာင္းမယ္ထင္တယ္.. အိဖူးက အိပ္ေနတာကိုး...<br /></div><br />ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ေလးေပါ့ကြယ္.. မနက္ႏုိ္းေတာ့ အိမ္ကလူႀကီးေတြ ကေလးေတြနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတက္ျဖစ္ တယ္.. သြားၾကတဲ့လူေတြမွ အမ်ားႀကီးပါပဲ.. အတက္ေန႔တုန္းက ဆုိင္ကယ္တ၀ီး၀ီးနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ေနၾကတဲ့ ေကာင္ေလးေကာင္မေလးေတြကုိလည္း သူသူကိုယ္ကုိယ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေတြ႔ရတယ္.. အိဖူးတုိ႔က ျမစိမ္းေတာင္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ ဥာဏ္ေတာက်ာင္းကိုတက္ျဖစ္တယ္.. ေရႊဘုန္းပြင့္ကို ဆက္သြား တာ မရေတာ့လုိ႔.. ေတာင္တက္လမ္းျဖစ္ေနေတာ့ လမ္းေတြတအားပိတ္ေနတယ္ေရာ..<br /><br />ၿပီးေတာ့ စူ႒ာမုနိဘုရားကိုေရာက္သြားေသးတယ္.. ေရာက္ဖူးၿပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ ဓါတ္ပံုကေတာ့ မရုိက္ပဲ မေနႏိုင္ဘူး.. အဟဲ.. အိမ္က ကေလးေလးနဲ႔ရိုက္ထားတဲ့ပံုေလးကို ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ေနတယ္.. ကေလးေလး နာမည္က အုိင္အုတဲ့..<br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/S8lzoijf9TI/AAAAAAAAAEM/AIHaWEOg4ng/s1600/DSCF5039.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/S8lzoijf9TI/AAAAAAAAAEM/AIHaWEOg4ng/s320/DSCF5039.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461023163471099186" border="0" /></a><br />အဲ့ေကာင္ေလးက ဓါတ္ပံုရုိက္မယ္ဆုိရင္ တအားစတုိင္ထုတ္တတ္တာ.. အိမ္က ကေလးေတြအားလံုး ခ်စ္စရာေတြပဲ.. အားက်လုိက္တာ သိလား..<br /><br />ေပ်ာ္ေအာင္ေတာ့ ေနေနပါတယ္.. ေတာင္ႀကီးကိုခ်စ္လုိ႔ ေတာင္ႀကီးကေန ဒဏ္ရာေတြမသယ္သြားခ်င္ဘူး.. အဲဒါ တကယ္ပါ.. ေပ်ာ္မွျဖစ္မယ္.... စိတ္ညစ္စရာေတြ ေတာင္ေပၚမွာပဲထားခဲ့မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္ေနာ္.. တုိက္ခတ္ေနတဲ့ ေလထဲမွာပဲ လႊင့္ထုတ္လုိက္ပါေတာ့မယ္.........။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-6450149770039499086?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-42451621331773699432010-04-16T05:42:00.001-07:002010-04-16T06:06:28.559-07:00<div style="text-align: justify;">ေတာင္ႀကီးမွာ.............<br /><br />ဒီေန႔အတက္ေန႔...... ရန္ကုန္မွာေတာ့ အေျခအေနဘယ္လုိလည္းမသိဘူး.. ဒီေန႔ေတာ့ ေန႔လည္ခင္းေတြ မလည္စဖူး ေလွ်ာက္သြားေနလုိက္ေသးတယ္.. တည္းတဲ့အိမ္က ကေလးေလးေတြ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကုိ ေရပက္တာကုိ တစ္အိမ္လံုးထုိင္ၾကည့္ၿပီး ရယ္လုိက္ရတာ... အေရွ႕ဖက္လမ္းက ကေလးတစ္ေယာက္ဆုိ အေတာ္ဆိုးတယ္သိလား.. ဆုိင္ကယ္ေမွာက္သြားတာကုိ သူကေရသြားပက္ေနလုိက္ေသးတယ္.. ေရနစ္သူကုိ ဝါးကူထိုးတာပဲ.. ကေလးေတြပဲ ေကာင္းပါတယ္.. ေရပက္ဖုိ႔ကလဲြဖို႔ ဘာမွမသိ.. အိမ္ေရွ႕မွာလည္း ကေလးေတြ ေဆာ့ထားတဲ့ ေရေတြနဲ႔ လမ္းကေလးလည္း စုိရႊဲလုိ႔..။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-4245162133177369943?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-66617475497206297752010-04-14T08:07:00.000-07:002010-04-14T08:18:34.975-07:00<span style="font-size:180%;">သြားစမ္းကြာ..................................................</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-6661747549720629775?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-43372423945361430892010-04-11T19:40:00.000-07:002010-04-11T19:51:29.235-07:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ကၽြန္မတုိ႔ေတာင္ႀကီးတက္မယ့္ေန႔... မေပ်ာ္ပါဘူး.. ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ေခြးေလးေတြ သူမ်ားကုိ ေပးလုိက္ရတယ္.... ေသေသခ်ာခ်ာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေမြးမည့္လူေတြကို ေပးလုိက္ရတာေပမယ့္ လည္း စိတ္ထဲမွာေတာ့ “ငါ့သားေလး”ရယ္လုိ႔ေတြးမိၿပီး မ်က္ရည္က်ရတယ္.... ကၽြန္မတုိ႔အိမ္အေျပာင္းအေရႊ႕ ကိစၥေတြေၾကာင့္သာ ေပးလုိက္ရတာ.. မဟုတ္ရင္ ေပးျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး.. ငါးေကာင္လံုးကို သူတုိ႔အေဖအေမနဲ႔ တူတူပဲ ေနေစခ်င္တာ....<br /><br />စကၠဴကတ္ပံုးေလးထဲကို ထည့္လုိက္ရင္း “တာ့တာေနာ္.. ေကာင္းေကာင္းေန”လို႔ ႏႈတ္ဆက္လုိက္ရင္းကေန လာၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ကေလးေတြ.. တဆက္တည္း ခုန္ေပါက္ေဆာ့ေနတဲ့ပံုေလးေတြ.. ေနာက္ထပ္ခဏခဏမေတြ႔ရေတာ့ဘူး... အခုကုိပဲ ခ်က္ခ်င္းလြမ္းေနပါၿပီ......<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-4337242394536143089?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-81914744050517663052010-04-07T20:51:00.000-07:002010-04-07T20:58:58.706-07:00ကာလၾကာတဲ့ ၾကာသပေတးေန႔တစ္ရက္ေလးမွာ အိမ္က တုိ႔ဘဂ်မ္းတစ္ေယာက္ ကေလးအေဖျဖစ္သြားေလရဲ႕.. “တုိ႔ဘဂ်မ္း” ဆုိတာႀကီးကို သိတဲ့လူေတြလည္း သိၾကမွာပါ.. အိဖူးတို႔အိမ္က အင္မတန္ခ်စ္ရပါေသာ ေခြးကေလးေပါ့.. ဘဂ်မ္းအေၾကာင္းကို ပို႔စ္လုပ္ေရးဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြးမိေပမယ့္ ဘယ္ကေနစေရးရမွန္း မသိျဖစ္ေနခဲ့တာ.. အခုေတာ့ ဒီေကာင္ႀကီး ကေလးငါးေယာက္အေဖျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ စေရးလုိက္ပါၿပီ..<br /><div style="text-align: justify;"><br />ဘဂ်မ္းကို အိမ္စေခၚလာေတာ့ လသားအရြယ္ေလး.. ႏုိ႔ျပတ္ခါစအရြယ္ေပါ့.. ေခၚလာတုန္းက ဘဂ်မ္းတစ္ေကာင္ တည္းမဟုတ္ဘူး.. သူနဲ႔ေမာင္ႏွမေတာ္တဲ့ ေခြးမေလးတစ္ေကာင္ပါေသးတယ္.. နာမည္ကေတာ့ “ၾကာညိဳ” တဲ့.. ၾကာညိဳေလးက သက္ဆုိးမရွည္ဘူး.. အိမ္မွာေနတာ တစ္လေလာက္ပဲၾကာၿပီး ေသသြားတယ္.. အဲဒိေတာ့ ဘဂ်မ္းတစ္ေကာင္တည္းျဖစ္သြားပါေလေရာ..<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဘဂ်မ္းဟာ ေခြးတစ္ေကာင္မဟုတ္ဘူး.. မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္.. သမီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ပဲ ေနခဲ့တဲ့အိမ္မွာ သားတစ္ေယာက္ေရာက္လာသလုိပဲ.. ကၽြန္မတို႔ေမေမက ဘဂ်မ္းကိုအရူးအမူးခ်စ္တာပါ.. ဘဂ်မ္းေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မမွာ ေနရင္းထုိင္ရင္း အငယ္ဆံုးဆုိတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ကို အလုခံရေသးတယ္.. အရင္တုန္းက ေမေမက ကၽြန္မကုိ “ကေလးေလး” လုိ႔ေခၚေလ့ရွိတယ္.. ဘဂ်မ္းေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ “ကေလးေလး” ဆုိတဲ့အသံုးႏႈန္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဘဂ်မ္းအတြက္သာျဖစ္သြားပါတယ္.. “ကေလးေလး” “သားကေလး” “ဂ်မ္းဂ်မ္း” အေခၚေပါင္းစံုလင္စြာနဲ႔ ေမာင္ဘဂ်မ္း.. အဲလုိခ်စ္စႏုိးနဲ႔ေခၚလုိက္ရင္ သူ႔ကုိေခၚလုိ႔မို႔လုိ႔ပဲ သိတယ္.. ေရာက္ရာအရပ္ကေန ေျပးလာတတ္တယ္.. ကၽြန္မတုိ႔ကေတာ့ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ “ခၽြဲဘဂ်မ္း”တို႔ “ဂ်မ္းတံုးႀကီး”တို႔ “ခ်ီးထုပ္ေကာင္”တုိ႔ အဲလုိေခၚတာပဲ.. ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ေပါက္ေပါက္ စိတ္ေကာက္တတ္ၿပီး မေက်နပ္ရင္ မ်က္ေစာင္းထုိးတတ္တဲ့ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ဘဂ်မ္းႀကီးကေတာ့ အိမ္မွာ အၿမဲမင္းသားပါပဲ..<br /><br />ဘဂ်မ္းမွာ အင္မတန္ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အရည္အခ်င္းတစ္ခုရွိေသးတယ္.. ဘာလဲဆုိေတာ့ အစံုစားတာပဲ.. ထမင္းဟင္းသာ ဂ်ီးမ်ားတာ.. သေရစာမုန္႔ဆုိရင္ေတာ့ ဘာလာလာပဲ.. “ေရခဲမုန္႔ ေခ်ာကလက္” ဒါေလာက္ေတာ့ထား.. တျခားေခြးေတြလည္းစားတယ္.. “ေနၾကာေစ့ သရက္ျပင္” အင္း ဒါေတာ့ထူးဆန္းလာၿပီ.. “ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ မခ်စ္စုသရက္သီး” အမ္မယ္ေလး မေကၽြးရင္ မ်က္လံုးႀကီးျပဴးၿပီး အေရွ႕ကေန ထုိင္ၾကည့္ေနတတ္တာ.. အေကာင္းေတာ့ မမွတ္နဲ႔ေနာ္.. အဲဒါေတြကုိ သူကစိတ္ပုတ္ၿပီးစားတာ.. သိၾကရဲ႕လား..ကၽြန္မတို႔ေတြစားရင္ သူလည္းစားမယ္ဆိုတဲ့ အထာေပါ့..<br /><br />စိတ္ပုတ္ၿပီး ဘဝင္ျမင့္တတ္တဲ့ ေမာင္ဘဂ်မ္းႀကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူေခြးမွန္းမသိေတာ့ဘူးေလ.. အခုဆုိရင္ အိမ္နားမွာေမြးထားတဲ့ အိမ္ေခြးေတြအမ်ားႀကီးပဲ.. ဒါေပမယ့္လည္း အတူတူေဆာ့တာေတြဘာေတြ မရွိဘူး.. ဘဂ်မ္းတုိ႔ကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ကုိခၽြဲရင္းနဲ႔ပဲ ၿပီးေနတာပဲ.. အခုေတာ့ ဒင္းလည္း ကေလးအေဖျဖစ္ၿပီ.. ကေလးအေဖႀကီးက ဟိုးအရင္ေခတ္ကလိုမ်ဳိးအေဖအတုိင္းပဲ.. ကေလးေတြကို အနားကပ္မခံဘူး.. အခုေခတ္လူႀကီးေတြ ေျပာၾကတယ္မလား.. ေရွးေခတ္လူႀကီးေတြက ကေလးေတြကို ထုတ္မခ်စ္ျပတတ္ဘူး ဆုိတာေလ.. ဘဂ်မ္းက သူ႔ကေလးေတြအတြက္ အဲလုိအေဖမ်ဳိးႀကီး.. ဂြတီးဂြက်ႀကီးေပါ့.. တကယ္ကို ရွမ္းေဘာင္းဘီေကာင္.. ကေလးအေဖသာျဖစ္တာ သူကိုယ္တုိင္မွာေတာ့ ကေလးလုပ္လုိ႔ေကာင္းတုန္းပဲ..<br /><br />အေျခအေနေတြ ဘယ္လုိေျပာင္းေျပာင္း ေမြးရာပါ“ခၽြဲေရာဂါ”ကေတာ့ ေျပာင္းမယ္မထင္ဘူး.. အဲလို ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ကၽြန္မတုိ႔ဘဂ်မ္းပါ.. ေနာက္ႀကံဳလုိ႔ အိမ္လာလည္ရင္ မိတ္ဆက္ေပးမယ္ေနာ့...။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/S71T3crzE-I/AAAAAAAAAEE/NMx9JrKf2ts/s1600/DSCF4272.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/S71T3crzE-I/AAAAAAAAAEE/NMx9JrKf2ts/s320/DSCF4272.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457610535500714978" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8191474405051766305?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-58587948860256049442010-04-02T22:17:00.000-07:002010-04-02T22:22:20.090-07:00ငါလြင့္ပစ္ခဲ့ၿပီ မိုက္မဲေနမႈမ်ား.. ျဖဴစင္ေဆးေၾကာဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-5858794886025604944?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-59478327848189504332010-04-02T04:43:00.000-07:002010-04-02T04:49:12.545-07:00<div style="text-align: justify;">သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္အေၾကာင္းကုိ ေရးျပမယ္.. ကိုေအာင္ရဲ႕ “ယံုပါ” ဆုိတဲ့သီခ်င္းေလးပါ.. ကိုေအာင့္ကုိ သိတဲ့လူေတြ သိၾကမယ္ထင္တယ္.. လမ္းဆံုအေခြထဲက ဟန္ထြန္းဆုိထားတဲ့ “အရင္ကဇာတ္လမ္း” ကုိဖန္တီးေပးသူဆုိရင္ သိမွာေပါ့ေနာ္.. ေနာက္ထပ္ “ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ည” “အလင္းဆုိင္ရဲ႕သီခ်င္း” တုိ႔ေတြဆိုလည္း ကိုေအာင့္သီခ်င္းေတြပါပဲ.. တကယ္ေတာ့ ကိုေအာင္က သီခ်င္းေရးသူတင္မဟုတ္ပါဘူး.. ဆုိလည္းဆိုတယ္.. အသံမွန္မွန္ ေလးေလးနဲ႔ ထူးျခားမႈမရွိသလုိထင္ရတဲ့ ကုိေအာင့္အသံကုိေတာ့ ကၽြန္မအရမ္းႀကိဳက္တာပဲ.. ကုိေအာင့္သီခ်င္းေတြကို စနားေထာင္ဖူးတာ သိပ္မၾကာေသးဘူး.. ကၽြန္မအသက္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္က စနားေထာင္ဖူးတာပဲ.. ဘာအေခြလည္းေတာ့ မသိဘူး.. ကိုေအာင့္သီခ်င္း ေတြခ်ည္းပဲ.. စီဒီေပၚမွာေရးထားေတာ့ “ကုိေအာင္” တဲ့.. ဒါပဲပါတယ္.. အဲေတာ့အလြယ္မွတ္ထားလုိက္တယ္.. “ကိုေအာင့္အေခြ”ရယ္လုိ႔ေပါ့.. တင္ဇာေမာ္နဲ႔ တဲြဆုိထားတဲ့သီခ်င္းလည္း ႀကိဳက္တာပဲ.. “အလင္းဆုိင္ရဲ႕သီခ်င္း” လည္းပါတယ္.. အဲဒိသီခ်င္းကိုေတာ့ ထူးအိမ္သင္ဆုိတာကို ပိုႀကိဳက္တယ္..<br /><br />ကိုေအာင္က အရင္ အယ္ေနာင္း၊ ေအာင္ဘုနဲ႔တူတူ “မွန္အိမ္ေလး” ဆိုတဲ့စီးရီးတစ္ေခြထြက္ခဲ့ဘူးတယ္.. သိပ္ေတာ့မေပါက္ခဲ့ဘူး (ထင္တာပဲ).. ဒါေပမယ့္ အဲဒိထဲကသီခ်င္းေတြက တကယ္ကိုေကာင္းပါတယ္.. အခုေရးမယ့္ “ယံုပါ” က မွန္အိမ္ေလးအေခြထဲက သီခ်င္းေလးပါ..<br /><br />သီခ်င္းစာသားေလးေတြကေတာ့ ဒီလုိ....<br /> <br /> လာသြားၾကစို႔ ခ်စ္သူေရ ခရီးကို အတူမင္းနဲ႔ ဘဝကိုလက္တဲြလုိ႔ ဖန္ဆင္းလုိက္ခ်င္တယ္<br /> အလွဆံုးျပံဳးလုိက္ ခ်စ္သူေရ အေဝးမွာ ကိုယ္နဲ႔မင္းရဲ႕အတိတ္ကို ေမ့ထားလုိ႔ အနာဂတ္သစ္ဆီကုိ<br /> ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္သြားၾကမယ္ အၾကင္နာေတြကို တစ္သက္လံုးအတြက္<br /> ဒဏ္ရာေတြကို ေတြးမေၾကာက္နဲ႔ ရင္ဆုိင္ႏုိင္မယ္ အကုန္လံုးနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း အခ်စ္ေရ<br /> ရင္မွာ ငါမင္းတစ္ေယာက္တည္း ဒါကိုမေျပာင္းလဲဘူး ယံုပါ<br /> ရင္မွာ ငါမင္းတစ္ေယာက္တည္း ဒါကိုအၾကြင္းမဲ့မင္းယံုပါ<br /> ရင္မွာ ငါမင္းတစ္ေယာက္တည္း ငါဟာမင္းေလးတစ္ေယာက္ကိုပဲ<br /><br />စာသားကေတာ့ ဒါပဲေလ.. သီခ်င္းေလးက ခ်စ္စရာေလး.. ၿပီးေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္စရာ.. ကၽြန္မလည္း တကယ္ခ်စ္ရတဲ့သူရွိလာရင္ အဲဒိသီခ်င္းကုိ အဲ့လူကိုဆုိျပမိမယ္ သိလား.. သီခ်င္းေလးကို ခ်စ္လြန္းလို႔ေလ.. ေနာက္ထပ္ႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းရွိေသးတယ္.. ဒီသီခ်င္းနဲ႔ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ေပါ့.. “အျပာေရာင္လမ္းခဲြ” တဲ့.. အဲ့ဒိသီခ်င္းကိုေတာ့ သိပ္မဆုိခ်င္ပါဘူး.. ကိုေအာင္ဆုိျပတာကိုပဲ ပုိနားေထာင္ခ်င္ပါတယ္.. တစ္ေန႔ေတာ့ ထပ္ၿပီးအခြင့္ႀကံဳေသးတာပ ကိုေအာင္ေရ႕..<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-5947832784818950433?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-39543067822936690972010-02-22T23:15:00.000-08:002010-02-22T23:27:29.468-08:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခုေသာညေလးမွာေပါ့ကြယ္......<br /><br />အဲဒိညက အိဖူးတုိ႔ထပ္ခိုးတက္တဲ့ေလွကားနားက မီးလံုးပ်က္ေနတယ္.. ညဘက္ guide အခ်ိန္ၿပီးေတာ့ ၁၂ နာရီခဲြရွိၿပီ.. ေလးေယာက္သား အေပၚတက္.. ဗိုက္ဆာေတာ့ မုန္႔စားၾက.. သြားေတြဘာေတြတုိက္ၿပီး အိပ္ခါနီးေတာ့ ၁ နာရီေက်ာ္ၿပီ.. အိပ္ၾကတာေပါ့.. မနက္က်ရင္ေက်ာင္းကလည္း တက္ရဦးမွာ..<br /><br />အဲဒါဘယ္ႏွနာရီလဲေတာ့မသိေတာ့ဘူး.. ၃ နာရီေလာက္လို႔ထင္တာပဲ.. အိဖူး တစ္ေရးႏုိးလာတုန္းက နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၃ နာရီထိုးဖို႔ ၁၀ မိနစ္ကုိး..အဲဒိသံုးနာရီေလာက္ႀကီးက်မွ သူငယ္ခ်င္းမေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ငံုေလးက ထေအာ္ပါေလေရာ.. “အား”ဆုိၿပီး အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႔.. ေနာက္တဆက္တည္းပဲ အိဖူးတို႔ေခါင္းရင္း ပန္းကန္ေတြဘာေတြထားတဲ့စင္ေပၚကေန ဂလံုး ဂလြမ္ ကနဲ အသံေတြပါထပ္ၾကားေရာ.. လန္႔သြားေတာ့ အိဖူးက ထၿပီး “ဘာျဖစ္တာလဲ ဘာျဖစ္တာလဲ”နဲ႔ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ေမးေတာ့ ငံုေလးကေျဖတယ္.. “ေၾကာင္၀င္လာလုိ႔”တဲ့..<br /><br />ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး ေခါင္းအံုးေပၚကုိ ေခါင္းေလးျပန္ခ်ေတာ့မွ ေတြ႔တယ္.. အိဖူးရဲ႕ေျခရင္းမွာ အဲဒိေၾကာင္က ငုတ္တုတ္ေလးလာထုိင္ေနတယ္.. ငုတ္တုတ္ထုိင္ရုံတင္မကဘူး အိဖူးကုိၾကည့္ေနတာ.. အဲဒါနဲ႔ ေျခေထာက္နဲ႔ လွမ္းကန္လုိက္ေတာ့ ျပန္ထြက္သြားတယ္.. ဘယ္နားကိုထြက္သြားမွန္းလည္း မသိဘူး.. အခုမွျပန္ေတြးမိတာပါ အဲဒိတုန္းက ျပတင္းေပါက္ေတြလည္း အကုန္ပိတ္ထားေတာ့ ဘယ္ကုိမ်ားထြက္သြားလဲေပါ့.. အဲဒိတုန္းကေတာ့ အိပ္ခ်င္ေနေတာ့ ဘာမွမေတြးမိဘူး..<br /><br />မနက္ေရာက္ေတာ့မွ ငံုေလးကုိေမးၾကတာေပါ့.. ဘာလို႔အက်ယ္ႀကီးထေအာ္တာလဲ ဆိုၿပီးေတာ့.. သူကလည္း ေၾကာင္၀င္လာေတာ့ လန္႔သြားတာေပါ့တဲ့.. ထက္ထက္နဲ႔သီရိတုိ႔ေၾကာက္တတ္ပံုကေတာ့ ေအာ္သံၾကားေတာ့ လန္႔ၿပီး ေစာင္ကုိေခါင္းမွီးၿခံဳလုိက္တာပဲတဲ့.. (ေတာ္ေတာ္အားကုိးရတဲ့ဟာေတြ..)<br /><br />သူတုိ႔ေၾကာက္တတ္မွန္းသိလို႔ ထင္ပါတယ္.. ငံုေလးက အိဖူးနဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိတဲ့အခ်ိန္က်မွေျပာတယ္.. ညက သူထေအာ္တာ သီရိျခင္ေထာင္ထဲမွာ တျခားလူတစ္ေယာက္ေတြ႔လို႔တဲ့.. သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ျခင္ေထာင္ခ်င္းကပ္လ်က္ကုိး.. သီရိျခင္ေထာင္ထဲကေန ငုတ္တုတ္ေလးထုိင္ၿပီး ငံုေလးကိုလာၾကည့္ေနတာတဲ့.. ငံုေလးကလန္႔ၿပီးေအာ္မွ ေခါင္းရင္းစင္ေပၚကေန ဂလံုဂလြမ္အသံေတြၾကားတာ.. ၿပီးမွ အိဖူးကလွမ္းေမးတာေပါ့.. အမွန္ေတာ့ သူလန္႔ၿပီးထေအာ္တာ ေၾကာင္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးတဲ့.. အဲဒါနဲ႔ “နင္မ်က္စိမွားတာေနမွာပါ ငါေတာင္ေၾကာင္ကိုေတြ႔လိုက္ေသးတယ္” လုိ႔ေျပာေတာ့ သူကျငင္းတယ္.. အိဖူးမွားတာတဲ့.. တစ္ေရးႏုိးႀကီး ထျဖစ္တဲ့ကိစၥဆုိေတာ့လည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ “နင္မွားတာ ငါမမွားဘူး”ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သားျငင္းလုိက္ၾကတာ..<br /><br />သူကလည္း အခုိင္အမာႀကီးကိုေျပာေနတာပဲ.. ျခင္ေထာင္ထဲကေန သူ႔ကိုလွမ္းၾကည့္ေနတာ မိန္းမႀကီးတဲ့.. အစ္မႀကီးအရြယ္ေလာက္တဲ့.. ဒူးႏွစ္ဖက္ကိုပုိက္ထိုင္ၿပီး သူ႔ကိုၾကည့္ေနတာတဲ့.. အိဖူးကလည္း “ေၾကာင္”မွ“ေၾကာင္”ပဲ.. ကုိယ္တုိင္ေသခ်ာျမင္တာကုိး.. “မယံုရင္ေစာင့္ၾကည့္ ေၾကာင္ကအျဖဴေရာင္” ဆိုၿပီးေတာင္ ေျပာခဲ့ေသးတယ္..<br /><br />ေနာက္ရက္ေတြက်ေတာ့ ေခါင္မုိးေပၚကေၾကာင္ေတြကို ႏွစ္ေယာက္သားျပဴးၿပဲၿပီးၾကည့္ေရာ.. အျဖဴေရာင္ ေၾကာင္ရွိမရွိကုိေပါ့.. မေတြ႔လည္း မေတြ႔ေတာ့ ငံုေလးက သူေျပာတာမွန္တယ္ဆုိၿပီး တစ္စခန္းထျပန္ေရာ.. အိဖူးကလည္း ဒီအိမ္နားက ေၾကာင္မဟုတ္လုိ႔ေနမွာေပါ့လို႔ျငင္းတာေပါ့.. အဲဒိအခ်ိန္ထိ ဘယ္သူမွမသိေသးဘူး.. ႏွစ္ေယာက္သားက်ိတ္ၿပီးျငင္းေနၾကတုန္း..<br /><br />ေနာက္ေန႔ညေရာက္ေတာ့မွ အိဖူးလည္း ငံုေလးမွန္ေၾကာင္း ၀န္ခံရေတာ့တာပဲ.. guide အခ်ိန္မွာ စာအုပ္ကုန္သြားလုိ႔ အေပၚကုိတက္ၿပီး စာအုပ္သစ္တက္ယူတာ.. အိဖူးတုိ႔ထပ္ခုိးက မီးေခ်ာင္းရဲ႕မီးခလုတ္က ေလွကားနဲ႔အေ၀းဆံုးမွာ.. နားလည္လား.. ေလွကားက ဒီဘက္ေထာင့္မွာဆုိရင္ မီးခလုတ္က ဟုိးဘက္ေထာင့္မွာ .. အဲဒါနဲ႔စာသင္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ အကုန္ေအာက္ဆင္းေတာ့ မီးကပိတ္ထားခဲ့တာ.. ေခါင္းရင္းျပတင္းေပါက္က၀င္တဲ့ အလင္းေရာင္ေလးပဲရွိတယ္.. ေလွကားကေနတက္လာေတာ့ ပန္းကန္ေတြထားတဲ့ ေခါင္းရင္းစင္ ေပၚမွာ(အိဖူးတုိ႔ကေတာ့ တက္တက္ထုိင္ေလ့ရွိတယ္) လူတစ္ေယာက္ထုိင္ေနတယ္.. က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလး.. အဲဒါနဲ႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားၿပီး ေအာက္ကိုေတာင္ျပန္ဆင္းၾကည့္လိုက္ေသးတယ္.. အိဖူးတုိ႔ေလးေယာက္ ထဲက ဘယ္သူအေပၚတက္ၿပီး ခုိးအိပ္ေနလဲလို႔ေပါ့.. စာသင္ခန္းေပါက္၀ကေန သြားေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ ဟုိသံုးေယာက္ကခန္႔ခန္႔ႀကီး.. လာေခ်ာင္းၾကည့္တဲ့အိဖူးကို ျပန္ၿပီးျပဴးၾကည့္ေနတယ္.. သူတုိ႔သံုးေယာက္ကုိ ေတြ႔လုိက္ေတာ့ အရမ္းလန္႔သြားတာပဲ.. အေပၚကဘယ္သူႀကီးလဲဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့.. အဲဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ခုိးကုိထပ္တက္ေတာ့ ေလွကားကုိအသံျမည္ေအာင္ ဗုန္း ဗုန္း ဗုန္း ဗုန္း နဲ႔အေသေျပးတက္.. မ်က္စိႀကီးမွိတ္ၿပီး အခန္းကုိျဖတ္ေလွ်ာက္.. မီးခလုတ္ကုိဖြင့္.. မ်က္လံုးကိုဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘယ္သူမွမရွိဘူး..<br /><br />အားပါးပါး.. လန္႔သြားတာကို စာနဲ႔ဘယ္လုိေရးျပရမလဲမသိဘူး.. တအားကိုလန္႔ၿပီးေၾကာင္ေနတာ.. ၅ မိနစ္ေလာက္ အဲ့နားမွာပဲရပ္ေနမိတယ္.. ေၾကာင္ၿပီးရပ္ေနတာေလ.. ေနာက္မွသတိရလာလုိ႔ စာအုပ္သစ္ တစ္အုပ္ျမန္ျမန္ယူၿပီး ဆင္းေျပးရတယ္.. အဲဒါနဲ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ငံုေလးကိုလည္းေျပာျပလိုက္တယ္.. ငံုေလးကလည္း “ငါေျပာသားပဲ” တဲ့.. ေအးေလ လက္ေတြ႔ျမင္လိုက္ရေတာ့လည္း ယံုခ်င္သလုိလုိ.. ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ မထူးဘူးဆိုၿပီး ထက္ထက္နဲ႔သီရိကုိေျပာျပလိုက္တယ္.. ထက္ထက္က ငိုပါေလေရာ.. သူတို႔က သရဲေၾကာက္ၾကတာကုိး.. “မေၾကာက္နဲ႔ မေၾကာက္နဲ႔” အားေပးေပမယ့္ အိဖူးတို႔လည္း ဘာလုပ္ရမလဲမသိဘူး.. ေနာက္ေတာ့ Guide သင္ေပးတဲ့ဆရာမ အစ္မႀကီးမသူဇာကုိေျပာျပလုိက္တယ္.. သရဲေျခာက္ခံေနရပါတယ္ဆုိၿပီးေလ.. မသူဇာက သိပ္လည္းမအံ့ၾသသြားဘူး.. မသူဇာဆုိတာကလည္း အိဖူးတုိ႔ဆရာရဲ႕တပည့္ေဟာင္းပဲ.. အိမ္ခ်င္းကပ္ရပ္ေနတယ္.. သူက သူ႔အိမ္ကေန ဘုရားပံုေတာ္ေတြယူလာ အိဖူးတုိ႔ထပ္ခိုးက ေခါင္းရင္းမွာလာကပ္ေပး.. ပရိတ္ဆီေတြကုိ ေခါင္းငယ္ထိပ္မွာသုတ္ေပးနဲ႔.. အထူးအဆန္းေတြ ေပါ့.. တစ္ခါမွလည္း သရဲအေျခာက္မခံရဘူးေတာ့ မသူဇာလုပ္ေပးသမွ်ပဲ ခံေနလုိက္တယ္..<br /><br />အဲဒိေနာက္ပုိင္းေတာ့ သိပ္မေတြ႔ေတာ့ဘူး.. လူအေကာင္လုိက္ႀကီး မေတြ႔ရေတာ့ဘူးေပါ့.. အျဖဴေရာင္ ေၾကာင္ကုိေတာ့ ငံုေလးနဲ႔တူတူ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိေနတုန္း ေတြ႔လုိက္ရေသးတယ္.. အေပၚထပ္မွာ စာလုပ္ေနတုန္း ေခါင္းရင္းျပတင္းေပါက္က်ယ္နားမွာ လာထုိင္ၿပီး အိဖူးတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ေနတယ္.. ျပတင္းေပါက္ကပ္ရပ္ ဟုိဖက္မွာက ေခါင္မိုးေလ.. အဲ့ေခါင္မိုးမွာထိုင္ၿပီးေတာ့ကို လာၾကည့္ေနတာဗ်ာ.. ေမာင္းထုတ္ေတာ့လည္း မသြားဘူး.. အာဂေၾကာင္ပဲ .. ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကိုဂရုမစုိက္ပဲ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ေနေတာ့မွ ထြက္သြားေတာ္မူတယ္.. တကယ္ပါပဲ....<br /><br />အင္း... အဲဒါေနာက္ဆံုးပါပဲ.. မသူဇာေျပာျပတာကေတာ့ အဲဒိအစ္မႀကီးက ဆရာ့ကို ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ အေစာင့္တဲ့... အိဖူးတုိ႔ကေလွ်ာက္ေျပာတာေပါ့.. ဆရာ့ရဲ႕အေစာင့္ဆုိ ဆရာ့ကိုပဲေစာင့္ေရွာက္ေပါ့.. အိဖူးတို႔ကုိ “ေၾကာင္” ေယာင္ေဆာင္ၿပီး လာေခ်ာင္းေနေသးတယ္လို႔... အဲလုိေျပာေတာ့ မသူဇာက နင္တုိ႔ကိုစာက်က္လား မက်က္လား ေစာင့္ၾကည့္ခိုင္းထားတာေနမွာတဲ့.. ခြိခြိ.. အဲဒိတုန္းကေတာ့ အဟုတ္ႀကီးမွတ္လို႔ စာေတြ က်က္လုိက္ၾကတာ ဝရူးဝရူး .. ေမာခဲ့လုိက္တာကြယ္..။<br /><br />ခုျပန္ေတြးေတာ့လည္း နည္းနည္းေတာ့ ေပ်ာ္ရသား ..........။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-3954306782293669097?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-8490718143872362432010-02-20T23:27:00.000-08:002010-02-20T23:42:28.082-08:00<div style="text-align: justify;">အရင္က ဆယ္တန္းတုန္းက ေဘာ္ဒါေနခ့ဲတဲ့အေၾကာင္းကို တစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးတယ္.. <a href="http://page-of-ep.blogspot.com/2009/01/blog-post.html">အိဖူးတုိ႔ေနရတဲ့ ထပ္ခိုးေလး</a>အေၾကာင္းေပါ့.. အဲဒါရဲ႕အဆက္က အခုမွလာတာ.. ဖတ္ၾက..<br /><br />အျဖစ္ကေတာ့ ဒီလို ဒီလုိ.. ေဘာ္ဒါမွာေနခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္လံုး စားလုိက္ ေသာက္လုိက္.. စာက်က္လိုက္ အိပ္ငုိက္လုိက္.. ေက်ာင္းတက္လုိက္ က်ဴရွင္တက္လုိက္.. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေနရလုိ႔ေပ်ာ္လုိက္ အိမ္ကိုလြမ္းလုိ႔စိတ္ညစ္လုိ႔.. ဆရာတုိ႔အဆူမွာနားပူလုိက္ အေခ်ာ့မွာ ေပ်ာ့လုိက္နဲ႔ေပါ့..<br /><br />ဒါေပမဲ့ အရင္ကတည္းက တစ္ခါမွမႀကံဳဖူးတာမ်ဳိးနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရတယ္ေလ.. အေတြ႔အႀကံဳအသစ္ေပါ့.. အိဖူးတုိ႔ရဲ႕ ဆရာက နတ္ေတြ နဂါးေတြကိုယံုတယ္.. သိတယ္မဟုတ္လား သူက သုိက္ဆက္ေတြဘာေတြေပါ့ကြယ္.. ဆရာတုိ႔အိမ္က <span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">(အိဖူးတုိ႔ေဘာ္ဒါကေပါ့ေနာ္ တူတူပဲေလ)</span> </span>ဘုရားခန္းမွာဆုိ ဘုရားဆင္းတုေတာ့ရွိပါရဲ႕.. ဒါေပမဲ့ ေပ်ာက္ေနတယ္.. အဲဒိနဂါးရုပ္ႀကီးတစ္ခုရွိတာ.. အဲဒိနဂါးရုပ္ထုႀကီးက ဘုရားစင္တစ္ခုလံုးကို အုပ္ထားသလုိပဲ.. (ခံစားမိတာကိုေျပာပါတယ္) .. ေနာက္ထပ္ ဘုိးဘုိးေအာင္ရုပ္ထုေတြ ဓါတ္ေတာ္ေတြ ယၾတာေခ်ထားတာေတြ အုိ စံုပလံုစိေနတာပဲ.. ဘုရားစင္လား နတ္စင္လားေတာင္မခဲြျခားႏုိင္ေအာင္ပဲ.. အဲဒိဘုရားခန္းထဲ၀င္ရင္ အိဖူးေတာ့ ၾကက္သီးေတြေရာ လူသီးေတြထၿပီး ဘယ္လုိႀကီးခံစားရမွန္းမသိဘူး.. ေၾကာက္စရာႀကီးပဲ..<br /><br />ဆယ္တန္းတုန္းက က်ဴရွင္မွာ စာေမးပဲြကခဏခဏစစ္တယ္.. စာေမးပဲြေျဖေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အေျဖတုိက္လုိ႔မရေအာင္ လူေတြကို ခဲြထားတာေပါ့.. သူတို႔လူခဲြတဲ့စနစ္က တစ္မ်ဳိးဗ်.. ခံုခ်ဲရုံတင္မကဘူး.. တစ္အိမ္လံုးက ခ်ဲ႕ထားတဲ့ အေဆာင္ေတြ အခန္းေတြမွန္သမွ်မွာ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စထားတာ.. ေဒၚေရႊဖူးတုိ႔မ်ား ကံဆုိးလုိက္ပံုက.. ေၾကာက္ပါတယ္ဆုိမွ အဲဒိဘုရားခန္းမွာပဲ အၿမဲေျဖရေလ့ရွိတယ္.. အဲဒိအခန္းမွာမေျဖခ်င္ဘူးလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔မွမရတာ.. ဘာလို႔လဲဆုိရင္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ေပးရေတာ့မွာေလ.. စကားေတြလည္း မမ်ားခ်င္ပါဘူး.. အဲဒါေၾကာင့္ေျဖရၿပီဆုိရင္ အေပါက္၀နားမွာပဲထုိင္ၿပီး ဘုရားစင္ႀကီးေက်ာေပးၿပီးေျဖတာပဲ .. <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 95, 255);">:(</span><br /><br />တစ္ခါကဆုိရင္ chemistry သင္ေနတုန္း ၀ုန္း၀ုန္းဒုိင္းဒုိင္းျဖစ္တာႀကံဳရေသးတယ္.. ဆရာဘုရားခန္းထဲ ၀င္သြားတာျမင္လုိက္တယ္.. တရားထုိင္ေနတာကိုသိတယ္.. (အိဖူးတုိ႔စာသင္တဲ့အခန္းက ဘုရားခန္းနဲ႔ ေဘးခ်င္းယွဥ္လ်က္ေလ.. ၿပီးေတာ့ ကာထားတာက မွန္ေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ ျမင္ရတာေပါ့) အဲဒါစာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဆရာက “၀ုန္း”ဆို ထရပ္ၿပီး ဘုရားစင္ႀကီးကို လက္ညွဳိးထုိးၿပီး ဘာေတြေအာ္မွန္းမသိဘူး.. ေအာ္ေနတာ.. အိဖူးၾကားတာေတာ့ “မင္းတုိ႔နားမလည္ဘူးလား.. မလာဘူး သြား”တဲ့.. ခံုေတြနဲ႔လည္းပစ္ေပါက္နဲ႔.. အား ေၾကာက္စရာႀကီးပဲ သိလား.. က်န္တဲ့ ကိုးတန္းသင္ေနတဲ့ဆရာက လာဆဲြ.. ဆရာ့မိန္းမ ဆရာမကလည္း ၀င္ဆဲြေတာ့မွ မေအာ္ေတာ့ပဲ ဘုရားခန္းအျပင္ကို ထြက္လာတယ္.. ထြက္လာၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါက္ခနဲ ေမ့လဲသြားေရာ.. အိုး ေျပာမေနနဲ႔.. ထပ္ၿပီး ၀ုန္းဒုိင္းႀကဲျပန္ေရာ.. ေဆးခန္းေျပးၾက.. စာသင္ေနတဲ့ ကိုးတန္း ဆယ္တန္းေတြကိုလည္း ျပန္လႊတ္နဲ႔.. အိဖူးတုိ႔လည္း အိဖူးတုိ႔ထပ္ခုိးေလးမွာ ၿငိမ္ကုပ္ကုပ္ေပါ့..<br /><br />ဆရာရယ္ ဆရာမရယ္လည္း ညရွစ္နာရီခဲြေလာက္မွ ျပန္ေရာက္လာတယ္.. ေဆးရုံကေနျပန္လာတာေလ.. ဘာမွေတာ့မျဖစ္ပါဘူး.. အိဖူးတုိ႔ကေတာ့ တအားလန္႔တာေပါ့.. ဘာျဖစ္တာမွန္းလည္းမသိဘူး.. ေနာက္မွ ဆရာေျပာတာ သုိက္ကေခၚေနလို႔တဲ့.. ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိဘူး.. သူေျပာတာကို သိရတာေပါ့ေလ.. အဲဒိလုိျဖစ္ၿပီးေတာ့ ၾကာေတာ့လည္းေမ့သြားၾကတာေပါ့.. ေနာက္ႏွစ္ပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ.. ဇာတ္လမ္းက မင္းသမီးေလးေယာက္ဆီေရာက္လာတယ္ေလ.. ဒန္ ဒန္႔ ဒန္ .. .. ..<br /><br />ဇာတ္လမ္းအဆံုးသတ္ေလးက ဘယ္လုိျဖစ္မလဲဆုိေတာ့ ေနာက္တစ္ပုဒ္ကုိ ေစာင့္ဖတ္ေပါ့ေနာ္.. ခြိခြိ..။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-849071814387236243?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-64750041413159997182010-02-12T23:43:00.000-08:002010-02-12T23:52:55.312-08:00<div style="text-align: justify;">ထုိညေနက ငယ္သည္ မစႏၵာ၏“ငယ္သူမုိ႔မသိပါ” စာအုပ္ဖတ္ေနသည္.. Grade VI ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ စာက်က္ေနသင့္ေသာအခ်ိန္တြင္ စာဖတ္ေနခဲ့ေသာငယ္သည္ သူ႔မာမီဧည့္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေနသည္ကို ျမင္သည္.. ညစာစားရန္ ဒယ္ဒီ့ကိုေစာင့္ေနမွန္းလည္း သိသည္.. ထုိ႔ျပင္ ဒယ္ဒီျပန္လာေသာကားသံကုိလည္း ၾကားသည္.. ထို႔ေနာက္ သူတုိ႔ရန္ျဖစ္ၾကသည္.. အေၾကာင္းရင္းကုိ ငယ္မသိ.. ယခင္ျဖစ္ေနက် အတုိင္းပင္ျဖစ္သည္.. ဒယ္ဒီ့ကုိစြပ္စြဲေနေသာ အျပစ္တင္ေနေသာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ မာမီ့အသံစူးစူးက ငယ္စာဖတ္ရာ အိမ္အေပၚထပ္ထိ ပ်ံ႕လြင့္လာသည္.. ဒယ္ဒီအိမ္မကပ္ပဲေနတာကို မာမီမႀကိဳက္ဘူးလား..<br /><br />ငယ္သည္ ေဝခဲြမရျဖစ္ေနသည္.. ဆင္းသြားၿပီး ဖ်န္ေျဖစကားဆုိရမည္လား.. ငယ့္ကိုပါေအာ္လႊတ္ရင္ ဘယ္လုိ လုပ္မွာလဲ.. အရာဝတၳဳတစ္ခုကို ေဆာင့္တြန္းလုိက္ေသာ“ဒုန္း”ကနဲ ျမည္သံသည္ ဒယ္ဒီ၏ေအာ္ဟစ္သံျဖင့္ ေရာေႏွာသြားေလ၏.. တစ္ေယာက္တစ္ခြန္းအေခ်အတင္ေျပာေနရာမွ တျဖည္းျဖည္းဆူညံလာသည္.. ေၾကာက္စရာေကာင္းလုိက္တာ.. အေပၚထပ္ေလွကားထိပ္မွ ငယ္ေခ်ာင္းၾကည့္လုိက္သည္.. ေလွကားနားမွာ ရပ္ေနေသာဒယ္ဒီက “မလုိဘူး ျဖစ္တယ္ သြား” ဟုဆုိကာ ေလွကားကိုခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနင္းကာ အေပၚထပ္သို႔ တက္လာသည္..<br /><br />ငယ္ဘာလုပ္ရမလဲ.. ဒယ္ဒီကလည္း မ်က္ရည္အဝုိင္းသားႏွင့္ ေလွကားထိပ္တြင္ထုိင္ေနေသာငယ့္ကို တစ္ခ်က္မွမၾကည့္ပဲ အိပ္ခန္းထဲၾကမ္းတမ္းစြာ ဝင္သြားသည္.. ဒယ္ဒီ့ကိုေၾကာက္သည္.. မာမီ့ကိုလည္း သနားသည္.. ဒယ္ဒီ့ကိုသြားေဖ်ာင္းဖ်ရမလား.. ဧည့္ခန္းတြင္ငိုေၾကြးေနေသာ မာမီ့ကိုေခ်ာ့ရမလား.. မိဘေတြရန္ျဖစ္ရင္ တျခားသားသမီးေတြေရာ ဘာလုပ္သလဲ.. ငယ္သိခ်င္လွပါသည္.. မာမီက “ငယ္ ထမင္းလာစားမလား” ဟုေမးေနသည္.. “လာစားလိုက္”ဟုေျပာေသးသည္.. မာမီေရာဘာလုပ္မွာလဲ.. အသံကထြက္မလာပဲ မာမီခိုင္းသည့္အတုိင္း ထမင္းစားခန္းထဲတြင္ ထမင္းစားေနမိသည္.. ထုိခဏ၌ ငယ္ကုိယ့္ကုိကုိယ္မုန္းတီးမိေနသည္..<br /><br />ဒယ္ဒီဆင္းလာၿပီး အေအးခန္းထဲမွ ဘီယာတစ္ဘူးေဖာက္ကာ စားပြဲတြင္ဝင္ထုိင္ၿပီး ေသာက္ေနသည္.. ငုိေနေသာငယ့္ကိုလည္း ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာပါ.. ဒယ္ဒီ ထမင္းစားမလားလုိ႔ ေမးလုိက္ရမလား.. ငယ္ဘာလုိ႔ အဲဒိေလာက္ေၾကာက္တတ္ေနမွန္းမသိ.. “ထမင္းကုိ စိတ္ပါလက္ပါစားေလ ငယ္ငယ္”.. ဒယ္ဒီကေျပာသည္.. ဒယ္ဒီနဲ႔ပံုမွန္စကားေျပာရမယ္လား.. ပံုမွန္ေျပာရေအာင္ ပံုမွန္အေျခအေနမွမဟုတ္တာပဲ.. မာမီအေပၚထပ္မွ ဆင္းလာၿပီး အျပင္ထြက္သြားသည္ကုိ ငယ္ေတြ႔လုိက္သည္.. တကယ္ေတာ့ ငယ္ထမင္းဆာေနခဲ့သည္.. သို႔ေသာ္လည္း အလုိလုိေနရင္း ထမင္းကိုမဝင္.. လက္စသတ္သိမ္းလုိက္ေတာ့ ဒယ္ဒီလည္း အိမ္ေရွ႕ထြက္သြားေလသည္.. ဒယ္ဒီက မာမီ့ကိုမေခ်ာ့ဘူးလား..<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူလြန္တာလဲ.. ဒယ္ဒီကပဲ အေပ်ာ္အပါးလုိက္စားလြန္းတာလား.. မာမီကပဲ ဆတ္ဆတ္ထိမခံျဖစ္တာလား.. ဒီအိမ္မွာလည္း ဘာလုိ႔လူသံုးေယာက္ပဲ ရွိေနရတာလဲ.. ငယ့္မွာ အစ္ကုိေတြ အစ္မေတြရွိေနခဲ့ရင္ သူတုိ႔ဝင္ၿပီး ေျဖရွင္းေပးႏုိင္မွာပဲေနာ္.. ငယ္ကေရာ ဘာလုိ႔တစ္ခြန္းမွဝင္မေျပာႏုိင္ရတာလဲ.. ငယ္အသံုးမက်လုိက္တာ..<br /><br />ဒယ္ဒီက ဘာမွမျဖစ္သလုိ တီဗီၾကည့္ေနသည္.. အိမ္အျပင္သို႔ ငယ္အေျပးကေလးထြက္လာခဲ့လုိက္သည္.. အိမ္ေရွ႕ခံုတန္းေလးတြင္ မာမီမရွိေနပါ.. ဟင္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ.. ၿခံထဲတြင္လည္းမရွိ.. အိမ္ေရွ႕ လမ္းကေလးသုိ႔ လွမ္းေလွ်ာက္လုိက္သည္.. အိမ္တစ္လံုးခ်င္းစီ သီးျခားတည္ရွိေသာ ငယ္တုိ႔ resident ေလး၏ လမ္းကိုယ္စီသည္ လမ္းမီးတုိင္အလင္းေရာင္မ်ားေအာက္တြင္ ၿငိမ္သက္ေအးခ်မ္းေနသည္.. မာမီ ဘယ္နားထြက္သြားလုိက္တာလဲ.. လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ငယ္လုိက္ရွာမိ၏.. အိမ္သံုးေလးလံုး ေက်ာ္လာခ်ိန္အထိ မာမီ့အရိပ္အေရာင္မေတြ႔ရေသးေပ.. မ်က္ရည္လည္ရႊြဲႏွင့္ငယ္သည္ ဟုိဖက္လမ္းကုိ သြားရႏုိးႏုိး ဒီဖက္လမ္းကိုလုိက္ရႏုိးႏုိးျဖစ္ေနသည္.. လူတစ္ေယာက္ေပ်ာက္သြားလုိ႔ စိတ္ပူပန္စြာ လုိက္ရွာရျခင္းမ်ဳိးသည္ ရုပ္ရွင္ထဲ၌သာရွိၿပီး ငယ္ႏွင့္ပတ္သက္လာႏုိင္သည္ဟု တစ္ခါမွမေတြးခဲ့ဖူးေပ..<br /><br />ေနပါဦး.. ငယ္ထမင္းပန္းကန္ေတြသိမ္းေနတုန္း မာမီအိမ္ထဲသို႔ျပန္ဝင္သြားတာမ်ားလား.. ငယ္ အိမ္သို႔ ျပန္ေျပးသည္.. အေပၚထပ္သုိ႔တဒုိင္းဒုိင္းေျပးတက္ၿပီး မာမီတုိ႔အခန္းတံခါးကို ဖြင့္ၾကည့္လုိက္သည္.. ခုတင္ေပၚတြင္ အိပ္ေနမည္ဟုထင္ခဲ့ေသာ္လည္း မာမီအိပ္မေနပါ.. အိမ္ေရွ႕လမ္းမထိေျပးထြက္သြားၿပီး ဟိုဟုိဒီဒီၾကည့္လုိက္သည္.. မာမီ ဘယ္မွာလဲ.. ဒယ္ဒီကလည္းေနႏုိင္လုိက္တာ.. မရွာဘူးလား.. “ဒယ္ဒီ မာမီဘယ္မွာလဲ”.. ငယ္ေမးလုိက္ပါသည္.. “ထြက္သြားတာပဲေလ.. သြားပေစ.. သူျပတ္ခ်င္လုိ႔ ထြက္သြားတာပဲ.. လုိက္ရွာမေနနဲ႔.. အထဲဝင္”...ဒယ္ဒီသည္ ၿခံတံခါးကုိ အသံျမည္ေအာင္ပိတ္လုိက္သည္..<br /><br />ေသခ်ာပါသည္.. ဒယ္ဒီသည္ မာမီ့ကိုမခ်စ္ေတာ့.. မာမီကေရာ ငယ့္ကုိမခ်စ္ဘူးလား.. ငယ္သည္ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုေၾကြးရင္း အိမ္ေရွ႕ခံုတန္းေပၚတြင္ မာမီ့ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေလ၏.. မာမီျပန္လာပါေတာ့..။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-6475004141315999718?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-79421731037558276902010-02-04T02:00:00.000-08:002010-02-04T02:29:53.358-08:00“ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္”<br />“ေခါက္ရိုးက်ဳိး”<br />“လြင့္ေနေသာစိတ္”<br />“စိတ္ရႈပ္ေဒါသထြက္”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-7942173103755827690?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-68968549876851202792010-01-06T02:01:00.000-08:002010-01-06T02:10:27.994-08:00<div style="text-align: justify;" id="content"> <div class="post" id="post-13"> ျမန္မာလိုဘဲ ေျပာရေတာ့မွာေပါ့ ျမန္မာဘားကမ့္ကို ရန္ကုန္မွာစလုပ္ေတာ့မွာ ဆိုေတာ့ေလ။ တကယ္တမ္း ဆိုရင္ ဘားကမ့္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရရဲ႕သမုိင္းကို အင္တာနက္မွာ ရွာေတြ႕ႏိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္ အားလံုး နားလည္ေအာင္ေျပာရရင္ ဘားကမ့္ရဲ႕သေဘာ တရားကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိေအာင္နားလည္ေအာင္ ေျပာရ မွာ အေကာင္းဆံုးဘဲ။ ဘားကမ့္ဆိုတာ ပံုမွန္ ေဆြးေႏြးပြဲ၊ အစည္းအေ၀း၊ ေတြ႕ဆံုပြဲ စတာေတြလို ႀကိဳတင္ စီမံထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြ ထားရွိခ်င္းမရွိဘဲ တက္ေရာက္လာသူေတြက ေျပာလာတဲ့၊ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း အရာေတြကို တခ်ိန္ထဲ တၿပိဳင္ထဲမွာ အမ်ားအျပား တင္ျပေပးႏိုင္တဲ့ ေနရာမ်ားစြာကို ဖန္တီးေပးမယ့္ ပြဲတခု ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီထက္ရွင္းလင္းေအာင္ေျပာရရင္ ဘားကမ့္ျပဳလုပ္တဲ့ ပြဲထဲမွာ ဘယ္လို စီမံေပးထားတယ္ဆိုတာကို အရင္ ေျပာျပဦးမယ္။ ဘားကမ့္စီစဥ္သူေတြက တက္ေရာက္လာၿပီး မိမိေျပာလိုတဲ့ေဆြးေႏြးလိုတဲ့ အေၾကာင္း အရာေတြကို သီးသန္႕တင္ျပႏိုင္ေအာင္ အခန္းေတြစီမံေပးထားမယ္။ ေျပာလိုတဲ့သူေတြဟာ မိမိ တင္ျပေျပာဆိုလိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းစဥ္ေတြကို ပြဲ အတြင္းအစီအစဥ္ ေၾကျငာသင္ပုန္းမွာ လြတ္လပ္စြာ လာေရာက္ၿပီး မိမိအစီအစဥ္နဲ႕ လာကပ္ထားႏိုင္တယ္။ အဲဒီသင္ပုန္းမွာေတာ့ စီစဥ္ထားတဲ့ အခန္းနံပတ္ေတြနဲ႕ အခ်ိန္ ေတြကို ေဖာ္ျပထားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို လာေရာက္ ကပ္ထားႏိုင္ဖို႕ ဘားကမ့္ စီစဥ္ သူေတြနဲ႕ ကူညီသူေတြက တက္ေရာက္လာသူေတြကို ကူညီေပးဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစီအစဥ္အတိုင္းဘဲ အခ်ိန္နဲ႕ေနရာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာေတြမွာ မတူညီတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို တၿပိဳင္နဲ႕ က်င္းပေပးေနမွာ ျဖစ္ၿပီး ဘားကမ့္ကို လာေရာက္ သူေတြကလဲ အဲဒီတင္ျပေျပာဆိုမႈေတြကို မိမိတို႕စိတ္၀င္စားရာ ေနရာေတြမွာ လြတ္ လပ္စြာ သြားေရာက္နားေထာင္ျပန္လွန္ေဆြးေႏြးမႈေတြကို ျပဳလုပ္ႏိုင္မွျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို မ်ိဳး တင္ျပခ်က္ေတြကို ပိုမိုက်ယ္ျပန္႕စြာ ဖလွယ္ႏိုင္ဖို႕ အတြက္ အေၾကာင္းအရာ တခုျခင္းစီအတြက္ တင္ျပေဆြးေႏြးခ်ိန္ေတြကိုေတာ့ အနည္းငယ္အခ်ိန္ကန္႕သတ္မႈေတြနဲ႕ စီစဥ္ေပးထားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလဲ အမ်ားအျပားထြက္ေပၚလာမည့္ ေခါင္း စဥ္ေတြအတြက္ အားလံုးနားေထာင္လို႕ရေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးရတာျဖစ္ၿပီး လူအမ်ား စိတ္၀င္စားမႈနဲ႕ အားေပးမႈ ျဖစ္ေနတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားအတြက္ အခ်ိန္ပိုရရွိႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးထားမွာလဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တစ္ခုရွိတာကေတာ့ ဒီေဆြးေႏြးပြဲေတြကေနၿပီး ဘယ္လိုရလဒ္ေကာင္းေတြရရွိလာမယ္ဆိုတာကေတာ့ ဘားကမ့္ စီစဥ္သူေတြက ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ မိမိတို႕ဘာသာ လြတ္လပ္စြာႏွီးေႏွာဖလွယ္ ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါတင္ပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ဘားကမ့္ျပဳလုပ္တဲ့ပြဲေတြမွာ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊နည္းပညာစတဲ့ က႑မ်ားစြာကိုေပါင္းကူးေပးတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ နည္းပညာရွိၿပီး စီးပြားေရး အေၾကာင္းသိရွိခ်င္သူ၊ စီးပြားေရး နယ္ပယ္မွာထြန္းကားေပမယ့္ နည္းပညာပိုင္းမွာ အားနည္းေနသူ စတဲ့ သူေတြအခ်င္းခ်င္းကို ေတြ႕ဆံုေပးႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘားကမ့္ေတြရဲ႕ ျပဳလုပ္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ရင္းဟာ ဘာလဲဆိုၿပီးေမးလာစရာျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဘားကမ့္ စီစဥ္သူေတြဟာ ဒီလို တခ်ိန္တည္းတၿပိဳင္ထဲမွာ အခြင့္အလမ္းေပါင္းမ်ားစြာ တုိးတက္ လာေစမယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလြဲၿပီး မည္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မွမရွိဘူးဆိုတာေတာ့ ရဲရဲေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကမၻာနဲ႕ တလႊားဘာေၾကာင့္ဘားကမ့္ေပါင္း မ်ားစြာ ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ျပဳလုပ္ေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းဟာ မိမိတို႕ေဒသအတြင္းမွာရွိတဲ့ ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ အားေတြကို စုစည္းေပးေစႏိုင္တာေၾကာင့္ လို႕ဘဲ ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဘားကမ့္ဟာ မတူညီတဲ့ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ေတြကို တြန္းဖယ္ၿပီး တခ်ိန္ထဲမွာ မ်ားစြာေသာ က႑ေတြအတြက္ အခ်ိန္တိုတိုနဲ႕ထိေရာက္တဲ့ ေပါင္းစည္းမႈတခုကို ရရွိေစမယ့္ ပြဲေတြလို႕ ဆိုရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျပဳလုပ္တဲ့ ရည္ရြယ္ရင္းကို ပိုမိုထိေရာက္မယ္လို႕ထင္ပါတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္ ဘားကမ့္ကိုလာတဲ့ စိတ္၀င္စားသူေတြအတြက္ရရွိႏိုင္မယ့္ အက်ိဳးအျမတ္ပါးပါးေလးတခုေလာက္ကို ထုတ္ၾကည့္ရရင္ မိမိတို႕ တင္ျပခ်င္တဲ့အေၾကာင္း အရာေတြ နည္းပညာေတြ စိတ္ကူးေတြကို မိမိတို႕အစီအစဥ္နဲ႕ သီးသန္႕လုပ္ေဆာင္တဲ့အခါ ကုန္က်မယ့္ ေငြေၾကးနဲ႕အခ်ိန္ေတြကို လံုး၀ေလ်ာ့ခ်ေပးလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ မိမိတို႕ သေဘာတရားေတြကို မိမိရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြကို ျပန္လွန္ေမးခြန္းထုတ္ျခင္းေတြ အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ ပညာရွင္အမ်ား အျပား ကိုလဲ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ လာေရာက္သူေတြအတြက္ အဓိကက်တဲ့ ျပင္ဆင္မႈကေတာ့ မိမိက ဘာကိုသိခ်င္တယ္၊ ဘာကို တင္ျပခ်င္တယ္၊ ဘာကို ေမးျမန္း ခ်င္တယ္၊ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာေတြကို စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ေတြအျပင္ မိမိကုိယ္တိုင္ဟာ ဒီဘားကမ့္မွာ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားသူ တေယာက္ ျဖစ္လာ ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈလဲ ရွိဖို႕လိုအပ္မွာျဖစ္ပါတယ္။<br />ေမးပါမ်ားစကားရ ဆိုတဲ့ စကားပံုကေတာ့ ဘားကမ့္မွာထိထိေရာက္ေရာက္ အသံုးခ်သင့္တဲ့ စကားတခု ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဘားကမ့္ေတြမွာ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိတဲ့ အစီအစဥ္ေတြအျပင္ ရန္ကုန္ဘားကမ့္မွာ ျပဳလုပ္မယ့္ ထူးျခားတဲ့ အစီအစဥ္ေတြလဲ ပါ၀င္ဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ဘားကမ့္ လို႕ ေခၚဆိုရတာကေတာ့ ဘားကမ့္ ျပဳလုပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ျပဳလုပ္တဲ့ေဒသ ကိုအစြဲျပဳေခၚဆိုေလ့ရွိတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရန္ကုန္ဘားကမ့္လို႕ ေခၚရတာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဘာမွ၀ိေယာဓိမျဖစ္ပါနဲ႕။ တကယ္က ေနရာေဒသဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ အရမ္းအဓိကက်တဲ့စိတ္၀င္စားစရာ အေၾကာင္းတရားမဟုတ္လို႕ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဲပါေလ ဘာဘဲေျပာေျပာ အျခားဘားကမ့္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ မပါ၀င္ႏိုင္တဲ့ ထူးျခားအစီအစဥ္ေတြကုိ ရန္ကုန္ဘားကမ့္မွာ ထည့္သြင္း ထားဦးမွာမို႕ ဘာေတြလဲ ဆိုတာကေတာ့ လာေရာက္တဲ့အခါမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္းေလးျဖစ္သြားေအာင္ ဒီအတိုင္းဘဲ ထားလိုက္ပါဦးမယ္။<br /><br />ပထမဆံုးအေနနဲ႕ သင့္အတြက္ ရန္ကုန္ဘားကမ့္ကို လာေရာက္ဖို႕ အတြက္ အမွတ္တရတီရွပ္ေလးကို ဘယ္လို အေနအထား၀တ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကို ဒီဆိုဒ္မွာ မွတ္ပံုတင္ရင္း မွာထားႏိုင္သလို သင္ဘယ္သူ ဘယ္ကေန လာမယ္ဆိုတာနဲ႕ ဘာေခါင္းစဥ္မ်ိဳးကို ေျပာမယ္ဆိုတာလဲ ႀကိဳတင္ ေၾကာ္ျငာထားႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႕ ဒီမွာ မွတ္ပံုတင္မထားရင္လဲ ဘားကမ့္ပြဲအတြင္းမွာ သင္ဟာ ၀င္ေရာက္တင္ျပေဆြးေႏြးသူတေယာက္ ျဖစ္ေနႏိုင္ ပါတယ္ဆိုရင္ အရမ္းမအံ့ၾသနဲ႕ဦးေနာ္။ ။ ။<br /><br /><a href="http://www.barcampyangon.org">www.barcampyangon.org</a> မွကူးယူပါသည္။<br /><br /><br /><br /><br /> </div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-6896854987685120279?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-75397481506243151132010-01-03T02:41:00.000-08:002010-01-03T02:41:58.584-08:00<div style="text-align: justify;">“အမွတ္တရ”ဆိုတာ ၾကာရွည္မွတ္မိေနဖုိ႔မလြယ္ဘူးလုိ႔ လက္ခံခဲ့တဲ့ ငယ္ဟာ ေမာင္နဲ႔ပက္သတ္ၿပီး ျဖစ္ရပ္ေလး တစ္ခုကို အၿမဲမွတ္မိေနပါတယ္.. မထူးဆန္းဘူးလားေနာ္.. ဘာကုိမွႀကိဳေတြး ႀကိဳစဥ္းစားေလ့မရွိတဲ့ငယ္.. ျဖစ္ၿပီးသမွ်ကိစၥေတြကို မွတ္မထားတတ္တဲ့ငယ္က ကိစၥေသးေသးေလးတစ္ခုကို မွတ္မိေနပါတယ္.. ေမာင္နဲ႔ ပတ္သက္ေနတာမုိ႔လုိ႔မ်ားလားမသိပါဘူးကြယ္..<br /><br />အဲဒိေန႔က မုိးရြာတယ္.. မိုးေရအနည္းငယ္စိုရြဲေနခဲ့တဲ့ ငယ္တစ္ေယာက္ ေမာင့္ကိုေက်ာင္းေပါက္၀ကေန ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္.. ငယ္တုိ႔အိမ္တူတူျပန္ေလ့ရွိတာ ေမာင္မွတ္မိပါရဲ႕လား.. ထီးနီနီေလးကုိ ေဆာင္းၿပီး ထြက္လာတဲ့ ေမာင့္ကိုေတြ႔ေတာ့ ငယ္ဝမ္းသာသြားခဲ့တယ္.. ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ငယ့္မွာ ထီးမပါလုိ႔ေလ.. သူငယ္ခ်င္းမေလးရဲ႕ ထီးေအာက္မွာ ခုိကပ္ရပ္ၿပီး ေမာင့္ကိုေစာင့္ေနခဲ့တာ ေမာင္ျမင္ရင္ေတာ့ ငယ့္ကုိ ဆူဦးမွာပဲ.. တျခားလူေတြဆူပူရင္ ငယ္မႀကိဳက္တတ္ေပမယ့္ ေမာင္ကႀကိမ္းေမာင္းရင္ေတာ့ သေဘာက်ပါ တယ္.. “ၾကပ္ၾကပ္သတိထား” လို႔ ခပ္က်ိတ္က်ိတ္အသံနဲ႔ အဆံုးသတ္သြားတတ္တဲ့ ေမာင္ရဲ႕ဆူပူမႈမ်ားကုိ ငယ္အၿမဲတမ္းေက်နပ္ေနခဲ့တာပဲ..<br /><br />ေမာင္ကငယ့္ကုိျမင္ေတာ့ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္လာတယ္.. ငယ္မုိးေရေတြစုိေနတာကို ေမာင္ေတြ႔သြားတာမုိ႔ ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္လာတာလား.. ေမာင့္ကိုၾကည့္ေနရတာကိုက စိတ္ထဲမွာသီးသီးသန္႔သန္႔ေလးခံစားရပါတယ္.. ျမင္ရတာဘယ္သူနဲ႔မွမတူတဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိးကိုဆုိလုိပါတယ္ ေမာင္.. ေအးေနတဲ့အခ်ိန္ဆို ေႏြးလာသလုိခံစားရၿပီး ဝမ္းနည္းေနတဲ့အခ်ိန္ဆို ေပ်ာ္ရႊင္လာပါတယ္..<br /><br />ေမာင့္ထီးေအာက္ကုိ ဝင္လုိက္ၿပီး ငယ္ၿပံဳးျပလုိက္ပါတယ္.. ဘာလို႔ထီးမပါလာတာလဲဆိုတဲ့ ေမာင္ေမးလာမယ့္ အေမးအတြက္ ႀကိဳကာထားတဲ့ မ်က္ႏွာခ်ဳိအၿပံဳးတစ္ခုပါ.. ေမာင္က ေခါင္းကိုတစ္ခ်က္ေခါက္လုိက္ရင္း “အရူးမ” လို႔ေရရြတ္တာကို ငယ္ေက်နပ္စြာနားေထာင္ေနခဲ့တယ္.. ငယ့္ကို ေမာင္အဲလုိေခၚရင္ အရမ္းကို သေဘာက် တာပဲ.. ေက်ာင္းကားဆီကို ေလွ်ာက္သြားတဲ့လမ္းမွာ ေမာင္ကငယ့္ကုိ တစ္ေန႔တာအျဖစ္အပ်က္ေတြ ေျပာျပေလ့ရွိတယ္.. ငယ္က စိတ္မဝင္စားခ်င္ေယာင္ဟန္ေဆာင္ရင္းက ေမာင္ေျပာတာေတြကိုနားေထာင္မယ္.. ငယ္နဲ႔ေမာင့္ရဲ႕ေန႔စဥ္ပံုစံေလးက သိပ္ၿပီးရုိးရွင္းပါတယ္ ေမာင္.. အခုမွတန္ဖုိးထားေနမိတာကေတာ့ ငယ့္အမွား ေပါ့..<br /><br />ေမာင္ အဲဒိေန႔ကေျပာတာ ဟာသေတြပါ.. ဆရာတစ္ေယာက္က ဆူေနတုန္းမွာ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္း ပုဆုိးကၽြတ္သြားတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာေနခဲ့တာ.. ပုဆုိးကၽြတ္တာကုိေျပာေနတဲ့အခ်ိန္ ငယ္က ႏႈတ္ခမ္းကို လွ်ာနဲ႔သပ္လုိက္မိတာေၾကာင့္ ေမာင္ကေခါင္းကိုထုရင္း “ပုဆုိးကၽြတ္တာၾကားေတာ့ တံေတြးေတာင္ ္မထိန္းႏုိင္ဘူးလား ဟုတ္လား” လုိ႔ေျပာတာကို အစက နားမလည္လုိက္ဘူးေလ.. အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ေမာင့္ကုိေမာ့ၾကည့္မိတယ္.. ငယ္ဘာလုပ္မိလို႔ပါလိမ့္.. ကုိယ့္အက်င့္နဲ႔ကိုယ္ ႏႈတ္ခမ္းသပ္မိတာပါလုိ႔ ေျဖရွင္းခ်က္ ေပးမိေသးတယ္.. ေမာင္က ၿပံဳးစစနဲ႔ၾကည့္ေနေတာ့မွ ေနာက္ေနမွန္းသိတယ္.. ေတာ္ေတာ္တုံးတဲ့ ငယ္ပါလားေနာ္.. မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ေမာင့္ကိုျပန္ေျပာမိၿပီး ငယ္မုန္႔ဆက္စားေနမိတယ္.. ေမာင္ကငယ္ကိုၾကည့္ၿပီး တဟားဟားရယ္တယ္..<br /><br />အဲဒိတစ္ညေနေလးဟာ ျဖစ္ပ်က္သြားတာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္မွမၾကာလိုက္ပါဘူး.. တကယ္ဆုိ မိနစ္ပုိင္း ေလာက္ပဲၾကာမွာပါ.. အဲဒါကုိပဲျပန္ေတြးမိတိုင္း ရင္ထဲမွာ ဘယ္လုိျဖစ္မွန္းမသိဘူး.. ေမာင္မရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပုိင္း ငယ္လြမ္းေနတာ အဲဒိညေနက အဲဒိတစ္ခဏေလးပါ .. အခုေတာ့ ငယ္ထီးယူတဲ့အက်င့္ရွိလာပါၿပီ.. ထီးနီနီကိုေတြ႔တုိင္း ေမာင္မ်ားျဖစ္မလားလုိ႔ အစိုးမရတဲ့စိတ္က လုိက္ၾကည့္ေနမိတယ္.. ငယ္ေနထိုင္တဲ့ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ထီးနီနီေဆာင္းတာ ေမာင္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္မွန္း သိပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ငယ္က ခပ္တံုးတံုး မိန္းမမဟုတ္လား.. အခုခ်ိန္ထိကုိ ရူးမိုက္စြာနဲ႔ပဲ ထီးအနီေရာင္ေတြကို စဲြလန္းေနတုန္းပါ..<br /><br />“မင္းငါ့ကုိဘယ္ေလာက္နားလည္လုိ႔လဲ”ဆုိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ အေဝးႀကီးေဝးခဲ့ၾကတဲ့ ငယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္.. ဘယ္သူမွေနာင္တမရတာ က်ိန္းေသရဲ႕လား.. ေမာင့္ကိုနားမလည္ဘူးလုိ႔ ေမာင္ထင္ခဲ့တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ဆုိေတာ့လည္း ေမာင္ေနာင္တရ မရကို မခန္႔မွန္းတတ္တာအမွန္ပဲေလ.. (ခ်စ္ရုံကလဲြလို႔) နားလည္မႈေတြ အေလွ်ာ့ေပးမႈေတြ ယုယမႈေတြ ဦးစားေပးမႈေတြမရွိတဲ့ငယ္.. ေမာင္က ငယ့္အတြက္ အရာရာခြင့္လႊတ္ေပး တတ္ေပမယ့္ ငယ္ကေတာ့ ေမာင့္ကုိနားမလည္ေပးခဲ့ေတာ့လည္း ျပႆနာေတြျဖစ္လာတာမဆန္းပါဘူး.. အေလွ်ာ့ေပးတယ္ဆိုတာလည္း အတိုင္းအတာတစ္ခုထိပဲရွိမွာေပါ့..<br /><br />အခုေတာ့လည္း ဘဝတစ္ခုဆီမွာ ငယ္တုိ႔စီးေမ်ာခဲ့ရၿပီ.. ေဝးသြားတာ အခုိက္အတန္႔ တစ္ခုစာေလာက္ ၾကာသြားေပမဲ့ ေမာင္နဲ႔ျပန္မေတြ႔မိတာ အံ့ၾသစရာ.. ငယ့္ဘက္က သိပ္ေတာင့္တေနလြန္းလို႔မ်ားလားမသိပါဘူး.. ေမာင့္အေပၚအမွားမ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ ေတြ႔ခ်င္လြန္းတာေတာင္ တစ္ခါမွျပန္မေတြ႔ၾကတာလား.. အဲလုိမ်ား လား.. မိုးရြာတဲ့တစ္ညေနေလာက္မွာေတာ့ ေမာင္နဲ႔ေတြ႔ခ်င္ပါေသးတယ္.. ေမာင္ထီးအနီေလးေဆာင္းေန တုန္းပဲလား.. ..<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-7539748150624315113?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-39961665857394894372009-12-25T20:44:00.000-08:002009-12-25T20:55:19.983-08:00<div class="msg 1st">နာရီလက္တံက ပင့္ကူအိမ္နဲ႔ျငိေနတယ္<br />ေရာင္ကိုင္းေနတဲ့ႏွင္းေတြ ျမင္ကြင္းမွာညိဳမြဲလို႔<br />တရားထိုင္ရမလား ဓားကိုင္ရမလား<br />အစြဲအလန္းက ေသြးအားမေကာင္းတဲ့အနမ္းမွာ ခိုက္ခိုက္တုန္<br />လိပ္ျပာမလံုတဲ့ဂီတေတြ အရိုးထဲစိမ့္၀င္ေနေပါ့<br />နံရံဆီကရယ္သံေတြ စီးက်လာေလမလား<br />ျငီးေငြ႕မႈက ျပဒါးတိုင္မွာ100ဒီဂရီဆင္တီဂရိတ္<br />အေငြ႕ပံ်တယ္<br />ေစးထန္းထန္းအေတြးေတြ ေထြးထုတ္ေနရတယ္<br />ဒီအခ်ိန္<br />တစ္စံုတစ္ရာေအာ္ျမည္သံမွာ<br />ခ်က္ခ်င္းက်ကြဲေတာ့မယ့္ စိတၱဇနဲ႔<br />အေမွ်ာ္ေတြလမ္းမတစ္ဆံုး<br />ပ်ိဳ႕တက္လို႔ ။<br />(သက္ျငိမ္သစ္)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-3996166585739489437?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-70522892661989454842009-12-18T22:57:00.000-08:002009-12-18T23:06:12.791-08:00သင္ယူစရာေတြအမ်ားႀကီးဆုိတာ<br />သူတုိ႔ေတြေျပာေျပာေနၾကတယ္..<br />ငါသိခ်င္တာေတာ့<br />နင္ဘယ္ေရာက္ေနသလဲဆုိတာပဲ<br />ဘာမွခံစားေနရတာမဟုတ္ေပမယ့္<br />အဆင္မေျပဘူး<br />တကယ္တမ္းေတာ့<br />ငါဟာနယ္ရုပ္မဟုတ္ဘူး<br />လိပ္ျပာလည္းမဟုတ္ဘူး<br />ဘာဆုိဘာမွမဟုတ္ဘူး<br /><br />စဥ္းစားစရာေတြအမ်ားႀကီးဆုိတာ<br />သိေပမယ့္လည္း<br />ငါေတြးေနတာက<br />တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္<br />ရွာေတြ႔သြားၿပီးရင္<br />ငါတုိ႔ဘယ္ေရာက္ေနမလဲ<br />ငါကရယ္မယ္<br />နင္ကၿပံဳးမယ္<br />အဲဒိမွာ ပန္းေတြပြင့္လို႔ပဲ<br /><br />တံခါးရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ<br />လိပ္ျပာေရာင္စံုနဲ႔<br />ငါတုိ႔ရဲ႕ပန္းခင္း.....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-7052289266198945484?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-17380234395148627372009-12-12T03:23:00.001-08:002009-12-12T03:33:29.536-08:00<div style="text-align: justify;">အိဖူးရဲ႕ hamster ေတြက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ရထားတဲ့ေကာင္ေလးေတြပါ.. စရတုန္းက အထီးအမႏွစ္ေကာင္ထဲေပါ့.. အခုေတာ့ သူတုိ႔ခ်စ္ျခင္းရဲ႕သက္ေသအျဖစ္ အိမ္မွာဥတစ္လံုးက် မွားလုိ႔ အိမ္မွာအေကာင္ေလးေတြေပါက္ၿပီး hamster emperor ႀကီးတည္ေထာင္လို႔.. ေနာက္ေတာ့ ေမြးရတာမႏုိင္ေတာ့လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကုိ ႏွစ္ေကာင္ဆီေပးလုိက္တယ္.. အခုေတာ့ ေမႀကီးဟန္းစတား သားသားဟန္းစတားတစ္ေကာင္ မီးမီးဟန္းစတားႏွစ္ေကာင္နဲ႔ အိဖူးတစ္ေယာက္ လံုးလည္ခ်ာလည္ လုိက္ေနတာေပါ့..<br /><br />သူတို႔ထဲက ေမႀကီးဟန္းစတားက နည္းနည္းစြာတယ္.. သူတို႔ကန္ (ငါးေမြးတဲ့မွန္ကန္)ထဲလက္လာတာနဲ႔ ေျပးကုိက္တာပဲ.. အဲဒါသူ႔ကိုဆုိရင္ စိတ္တုိတတ္မွန္းသိလုိ႔ လိုက္လိုက္စတာ.. အစာစားေနတုန္း ဟုိဘက္ကထုိးလုိက္ ဒီဘက္ကထိုးလုိက္လုပ္တာနဲ႔ဆုိေတာ့ သူကလည္း ဟုိဘက္လွည့္ကုိက္လုိက္ ဒီဘက္ လွည့္ကိုက္လုိက္ျဖစ္ေနတာေပါ့.. ေနာက္ထပ္ ေဖႀကီးဟန္းစတားကေတာ့ သူ႔ဟာသူ ေအးေဆးပဲေနတတ္တယ္.. အခုေတာ့ ေနာက္ထပ္အေကာင္ေတြ ထပ္ေပါက္မွာစုိးလုိ႔ ေဖႀကီးဟန္းစတားကို သပ္သပ္ေလွာင္အိမ္နဲ႔ တစ္ေကာင္တည္းထားထားတယ္ေလ.. တစ္ေကာင္တည္းဆုိေတာ့ ပ်င္းရိၿပီး အၿမဲအိပ္ေနတာပဲ .. အခုေတာ့ သက္ႀကီးေရာဂါနဲ႔ ဆံုးသြားရွာၿပီ..<br /><br />မီးမီးဟန္းစတားထဲက တစ္ေကာင္ကေတာ့ “တရုတ္ႀကီး”တဲ့.. ငယ္ငယ္တုန္းကမ်က္စိေမွးလို႔ တရုတ္ႀကီး လုိ႔ေပးထားတာ.. ၿပီးေတာ့ အဟဲ အထီးမွတ္လုိ႔ ေနာက္မွအမျဖစ္ေနတယ္ေလ.. သူကတအားလိမ္မာတယ္.. အိဖူးစာလုပ္ေနရင္ တရုတ္ႀကီးကုိ စာၾကည့္စားပဲြမွာ အၿမဲေခၚေခၚထားေလ့ရွိတယ္.. စာၾကည့္စားပဲြက ေဘာပင္ထည့္တဲ့ခြက္ႏွစ္ခြက္ၾကားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေခြေနတတ္တယ္.. စာၾကည့္စားပဲြမွာ ေခၚေခၚထားလြန္းလုိ႔ အိဖူးရဲ႕ခဲဖ်က္လည္း သူ႔လက္ခ်က္မိသြားတယ္.. အကုန္ေလွ်ာက္ကုိက္ပစ္ထားတယ္ေလ.. သူ႔ကုိ အိဖူးက အခ်စ္ဆံုး .. အိမ္မွာ ရွိသမွ်ထဲမွာ တရုတ္ႀကီးက အလိမၼာဆံုးပဲ .. လူကုိသိတယ္ .. လက္ထုိးေပးလုိက္ရင္ လက္ေပၚတက္လာတယ္.. မုန္႔ေကၽြးရင္ သူမ်ားေတြလိုမဟုတ္ဘူး.. သူ႔လက္ေလးႏွစ္ဖက္နဲ႔ တေလးတစားယူတာ.. လူေတြလုိပဲေပါ့ ..<br /><br />အခုေတာ့ သူလည္း သူ႔ဒယ္ဒီလမ္းစဥ္ကုိလုိက္သြားတယ္.. အိဖူးဆီကေန ထြက္သြားၿပီေလ.. ဟိုးငယ္ငယ္ ေသးေသးေလးတုန္းက အိဖူးလက္ေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာေလးေတြကုိ ျပန္သတိရေတာ့ တအားငိုခ်င္တာပဲ . ဘယ္လုိျဖစ္လို႔ေသသြားရတာလဲ မသိပါဘူး.. ဘာမွလည္း သိပ္မစားႏုိင္ေတာ့ပဲ ေခြေနေတာ့တာ.. ေနာက္ေန႔ေက်ာင္းကျပန္လာလုိ႔ သြားၾကည့္လုိက္ေတာ့ တရုတ္ႀကီးမရွိေတာ့ဘူးေလ.. !_!.. ငိုလိုက္ရတာ ေျပာမေနပါနဲ႔<br /><br />ေနာက္ထပ္အေသးမေလးတစ္ေကာင္ကေတာ့ “ယြန္း”တဲ့.. သားသားေလးကေတာ့ “ခ်ာဒုိ” တဲ့.. ကိုရီးယားကားထဲက မင္းသားႏွစ္ေယာက္နာမည္ေလ.. နာမည္ေတြကေတာ့ ေပါက္ကရေတြပဲ.. မီးမီးဟန္းစတားဆုိၿပီး ေပးထားတာေယာက်္ားနာမည္ေတြျဖစ္လုိ႔.. အငယ္ေလးႏွစ္ေကာင္ထဲက ခ်ာဒုိက လက္ကုိကုိက္တတ္တယ္.. သူကစိတ္တုိလုိ႔ကုိက္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ေဆာ့တာ.. လက္ကိုမ,လုိက္ရင္ ကုိက္လ်က္တန္းလန္းေလးပါလာေရာ.. ေနာက္ထပ္တစ္ေကာင္ ယြန္းကေတာ့ ေျခေထာက္က်ဳိးေနတာ . သနားပါတယ္ သိလား .. ငယ္ငယ္တုန္းက သူတုိ႔အိမ္ေပၚကေနျပဳတ္က်တာ.. သူက တအားေၾကာက္တတ္တာပဲ..<br /><br />သူတို႔ေတြနဲ႔ေဆာ့ရတာ ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္.. အိပ္ေနတာကိုၾကည့္ရတာလည္း စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္ . ပက္လက္ႀကီးလွန္ၿပီး အိပ္တတ္တာ.. လူေတြလို ေဘးေစာင္းေလးအိပ္တာ.. တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္ ဖိထပ္ၿပီးအိပ္တာ.. အိဖူးကေတာ့ အၿမဲတမ္းထုိင္ၾကည့္ေနတာပဲ .. ၿပီးေတာ့ ေရေသာက္ရင္လည္း ကုိယ့္ style နဲ႔ကုိယ္ .. ေဖႀကီးဟန္းစတား wooky က ပံုမွန္ပဲ .. ေရပုိက္ေလးကိုလက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေသခ်ာကိုင္ၿပီး “ကလပ္ ကလပ္”နဲ႔ .. ေမႀကီးဟန္းစတား shalry ကေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ လက္က ေရပုိက္ကိုလံုးဝမကုိင္ဘူး .. ဒီတုိင္းပဲ ေခါင္းႀကီးေမာ့ၿပီးေသာက္တယ္..<br /><br />တရုတ္ႀကီးတုန္းကေတာ့ ေရပိုက္ကေနမေသာက္တတ္ဘူး.. သူကနည္းနည္းျမင့္တယ္ .. ငယ္စဥ္အခ်ိန္အခါက အိဖူးအလုိလုိက္ဖ်က္ဆီးခဲ့လုိ႔ လူကတုိက္မွေသာက္တတ္တယ္.. အိဖူးက လက္ညိဳးထိပ္ေလးကုိေရဆြတ္ၿပီး သူ႔ပါးစပ္နားတိုးကပ္ေပးမွ လက္ကစုိေနတဲ့ေရကိုေသာက္တာ.. မဟုတ္ရင္ ဒင္းကမေသာက္ဘူးဗ်ာ . ယြန္းနဲ႔ ခ်ာဒိုက ေသးေသးေလးဆုိေတာ့ ေရပုိက္ကုိမမွီတမွီနဲ႔မုိ႔လို႔ ေအာက္ကေနတံုးခုေပးထားရတယ္ေလ..<br /><br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မနက္မုိးလင္းႏုိးတာနဲ႔ သူတုိ႔ကုိသြားႏႈတ္ဆက္.. ဟုိအေကာင္ကုိခ်ီလိုက္ ဒီအေကာင္ကုိစလုိက္နဲ႔.. ညေနေက်ာင္းကျပန္လာရင္လည္း ၾကည့္ရတာအေမာ.. အိဖူးဘာစားစား တစ္ဝက္က သူတို႔ေတြအတြက္.. သခြားသီးစားလည္း သခြားသီး.. ကိတ္မုန္႔ေပါင္မုန္႔စားလည္း တစ္ဝက္ .. ေခ်ာ့ကလက္ဆုိလည္း တူတူစား.. snack ဆိုလည္းအလြတ္မေပး.. အံမယ္ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတာင္စားတာေနာ္.. သူတုိ႔ကန္ေလးလည္း စေတာ္ဘယ္ရီနံ႔ေလးကိုေမႊးလုိ႔ေပါ့.. ေက်ာင္းကေနလည္း ေနၾကာေစ့ယုိ (ေျမပဲယုိတို႔ ႏွမ္းယုိတို႔လိုမ်ဳိး) ဝယ္လာရတာခဏခဏ.. ၂ ပတ္တစ္ခါ ကန္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးရတာလည္း တစ္ခါတစ္ခါလုပ္တုိင္း ပြစာၾကဲေနေရာပဲ..<br /><br />ေက်ာင္းမွာလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို သူတုိ႔ေတြအေၾကာင္းေျပာျပလြန္းလို႔ ေဘာ္ဒါေတြက နားေတြညီးေနၿပီ.. အိဖူးသူငယ္ခ်င္းကလည္း သူ႔အိမ္မွာႏွစ္ေကာင္ရွိေတာ့ အဲ့ေကာင္မေလးနဲ႔ hamster အေၾကာင္းဆို မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္.. သူ႔ေကာင္ေတြကလည္း ေပါက္ကရေတြ.. အထီးႏွစ္ေကာင္မွာ တစ္ေကာင္ကဖက္တီး ေနာက္တစ္ေကာင္က မီးမီးေလးတဲ့ .. နာမည္ေတြကလည္းေနာ္.. ...<br /><br />ကဲ ေျပာျပခ်င္တာက အိဖူးက သူတုိ႔ေတြကို တအားခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းပါ .. တအားလည္း ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာကိုး.. တခါတေလစိတ္ညစ္ရင္ သူတို႔ကန္ေရွ႕မွာ ေမွာက္ရက္ႀကီးအိပ္ၿပီး သူတို႔ကုိ ထုိင္ၾကည့္ေနလုိက္တာပဲ.. လုပ္ပံုကိုင္ပံုေလးေတြကရီရေတာ့ စိတ္ညစ္တာ နည္းနည္းေမ့သြားတယ္ေပါ့ေလ.. အခုေတာ့ တရုတ္ႀကီးလည္းမရွိေတာ့ဘူး .. လြမ္းလုိက္တာ အဟင့္...။<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-1738023439514862737?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-2072817298413272072009-12-07T00:41:00.000-08:002009-12-07T01:00:37.646-08:00<div style="text-align: justify;">ပံုကိုၾကည့္ၾကပါေလာ့.. မည္သည့္အစားအစာဟု သင္ထင္ပါသနည္း.. အေျဖကိုခ်ေရးပါ...။ (ဒန္ ဒန္႕ ဒန္)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SxzDQbQHU0I/AAAAAAAAADw/7_vXnRCkCxM/s1600-h/Image0377.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SxzDQbQHU0I/AAAAAAAAADw/7_vXnRCkCxM/s320/Image0377.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412415539153163074" border="0" /></a><br />ကဲ ကဲ.. ခ်မေရးလည္း ေျပာျပမွာပါပဲ.. အဲဒါ “ဂ်ံဳမုန္႕” လုိ႔ေခၚတယ္.. အိဖူးကိုယ္တုိင္လုပ္ထားတာ သိလား.. ညီမဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ကိုသြားတုန္းက ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္လုပ္စားၾကတာေလ.. ကင္မရာ အလြယ္တကူမရွိေတာ့ ဖုန္းကကင္မရာနဲ႔ ရုိ္က္ထားရတာဆုိေတာ့ အေရာင္အေသြးသိပ္မစုိေျပဘူး.. ၾကက္ဥေၾကာ္ႀကီးနဲ႔ တူေနမယ္ထင္တယ္.. ဒါေပမယ့္မဟုတ္ဘူး သိလား.. အဲဒါ “ဂ်ံဳမုန္႕” ...<br /><br />လုပ္ရတာလြယ္တယ္.. အရင္ဆံုး ၾကက္ဥကိုေခါက္တယ္.. ဂ်ံဳမႈန္႔ကို ေရအေနေတာ္ထည့္ၿပီးေတာ့ နယ္တယ္ေလ.. ဂ်ံဳမႈန္႔ေတြ ေက်သြားၿပီဆုိေတာ့မွ ၾကက္ဥေခါက္ထားတာကိုထည့္ သၾကားေလး ဆားေလး ထည့္ၿပီး ထပ္နယ္ေပါ့.. ၿပီးရင္ ဒယ္အုိးထဲမွာ ဆီထည့္ၿပီး ေၾကာ္ရံုပဲ.. ေမႊးေမႊးေလးျဖစ္ခ်င္ရင္ ေထာပတ္ဆီနဲ႔ ေၾကာ္ေပါ့ေနာ္.. အိဖူးတုိ႔ဆို အနားသားေလးေတြ ၾကြပ္ၾကြပ္ေလးစားခ်င္ေတာ့ ေထာပတ္ကုိ ေဘးပတ္လည္ေလး ေတြမွာ လုိက္ထည့္ေပးလုိက္တယ္.. အဲ့က်ေတာ့ ေမႊးလည္းေမႊး ေဘးအသားေလးေတြ ၾကြပ္ၾကြပ္ေလးေတြေပါ့..<br /><br />အခ်ဳိႀကိဳက္တ့ဲလူေတြကေတာ့ ဂ်ံဳေတြနယ္တုန္း သၾကားမ်ားမ်ားထည့္ေပါ့.. မႀကိဳက္ရင္ မထည့္နဲ႔ေပါ့.. မီးနည္းနည္းနဲ႔ေၾကာ္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္ သိလား.. မီးနည္းေတာ့ ခ်က္ခ်င္းႀကီးတူးမသြားဘူးေပါ့.. ဟင္းခ်က္ရာမွာ မီးကအသက္ပဲလုိ႔ေျပာၾကတယ္ေလ.. သိတယ္မလား.. မီးကို အေလွ်ာ့အတင္းလုပ္ႏုိင္မွ ေတာ္ကာက်မယ္ လုိ႔လည္းေျပာၾကတယ္.. အဲဒါေပါ့..။<br /><br />ေနာက္ထပ္လည္း ခရီးသြားတုန္းကစားခဲ့တဲ့ မုန္႔ပံုေတြ တင္ေပးမယ္ သိလား...။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-207281729841327207?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-4680008265313909712009-11-30T21:26:00.001-08:002009-11-30T21:37:00.882-08:00<div style="text-align: justify;">အိပ္မေပ်ာ္ဘူး အိပ္မေပ်ာ္ဘူး.. စိတ္ေတြဆင္းရဲလုိက္တာ... ကိုက္ေနတဲ့ ေခါင္းတစ္ျခမ္းကလည္း အညွာအတာ ကင္းမဲ့စြာျဖင့္ တစစ္စစ္ထုိးလာျပန္သည္.. ထထုိင္လိုက္မိေတာ့လည္း နားထင္တြင္ ေသြးေဆာင့္သည့္ တဒိတ္ဒိတ္ဒဏ္ကို ခံရသည္.. ေသြးေဆာင့္တာ သက္သာပါေစရယ္လို႔ အိပ္ေနေတာ့လည္း လူက မူးေနာက္ေနာက္... ဘုရားဘုရား ဘယ္လုိေနရမွာပါလိမ့္ေနာ္... အခံရခက္စြာ နာက်င္ေနေသာေခါင္းကို သက္သာေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမွာလဲ...<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဆးေသာက္လုိက္ေသာ္လည္း ေခါင္းကိုက္ကသက္သာမသြား.. ဒါဆုိလည္း အိပ္လိုက္ရင္ေကာင္းသြားမွာပဲဟု ေတြးကာ အိပ္ရာဝင္ျပန္ေတာ့လည္း အိပ္လို႔မေပ်ာ္ႏို္င္.. မီးကလည္း ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ ဘာလုပ္ရမလဲ.. မီးလာရင္လည္း အေခြၾကည့္ႏုိင္သည္.. အေခြသစ္ေတြဝယ္လာခဲ့ၿပီးမွ မီးကလည္း ပံုမွန္မလာေတာ့ေပ.. ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရွိရင္ေတာ့ ဝရံတာထြက္ၿပီး ဂစ္တာတီးခ်င္တီးႏုိင္သည္.. ငါးထပ္အျမင့္တုိက္ေပၚကေန ေအာက္မွာသြားလာလႈပ္ရွားေနသူမ်ားကို ေငးေမာေနႏုိင္သည္.. သို႔မဟုတ္လည္း ေအာက္ဆင္းသြားၿပီး အနီးရွိ စူပါမားကတ္တြင္ ထပ္ဝယ္ရန္ လုိအပ္ေနေသာ စားစရာပစၥည္းမ်ား သြားဝယ္ႏုိင္ေသးသည္..<br /><br />ေခါင္းကိုက္ေနသူအဖုိ႔ ေလာကႀကီးမွာလုပ္စရာ အဲ့ေလာက္ရွားသလားကြယ္..<br /><br />ေနာက္ေတာ့လည္း ေခါင္းအံုးေပၚ ေခါင္းခ်ကာ တစ္ခုခုကို စူးစူးစိုက္စုိက္ေတြးမိဖုိ႔ ႀကိဳးစားမိသည္.. ေငြရၿပီ သင္တန္းသြားအပ္ရမယ္.. သင္တန္းက ေျခာက္နာရီမွၿပီးမယ္ဆုိေတာ့ ညစာတစ္ခါတည္းစားၿပီး အိမ္ျပန္လာရမလား.. အလုပ္ကေန သင္တန္းကိုသြားရမယ္ဆုိေတာ့ ထမင္းစားၿပီးမွ ျပန္လာရင္ ခုႏွစ္နာရီ ေလာက္ေတာ့ရွိၿပီပဲ.. ၿငီးစီစီႀကီးေတာ့ျဖစ္ေနမွာ.. အိမ္မွာေရမိုးခ်ဳိးၿပီးမွ ထမင္းကုိ အနီးအနားကဆုိင္မွာ ျဖစ္သလုိစားတာပဲေကာင္းပါတယ္.. ကိုယ္ကေရခဏခဏခ်ဳိးတတ္သူမို႔ တစ္ေန႔လံုးေနထားသည့္ အဝတ္အစားျဖင့္ ညခုႏွစ္နာရီထိမေနႏိုင္ပါ..<br /><br />ဒီသင္တန္းလည္း အက်ဳိးမေပးတဲ့သင္တန္း.. ဒီက certificate ေလးရမွ အလုပ္တြင္ ပုိအဆင္ေျပႏုိင္မည္မို႔ ကိုယ္သည္းခံထားပါသည္.. သင္တန္းက တက္ရဖို႔အလြန္ခဲယဥ္းလွသည္.. ဒီသင္တန္းက စာေမးပြဲေျဖၿပီးရင္ ရာထူးတုိးကာ ကို္ယ္ဂ်ပန္ကို ေရာက္သြားႏုိင္ေခ်ရွိပါသည္.. အလုပ္အေၾကာင္းေတြးလုိက္ရံုျဖင့္ နားထင္တြင္ တဒိတ္ဒိတ္ျဖင့္ က်ယ္ေလာင္လာျပန္သည္.. အရင္ေခါင္းကုိက္လွ်င္ ကိုယ္ဘာလုပ္တာပါလိမ့္..<br /><br />ယခင္ကေတာ့ အိမ္တြင္ေနရေသာ ဒီလုိညခ်မ္းအခ်ိန္မ်ဳိးေလးသည္ သာယာလွသည္.. ကိုယ့္ခ်စ္သူက တစ္ခါတစ္ခါ အိမ္နားကိုလာကာ ညစာအတူလာစားတတ္သည္.. လူရႈပ္ရႈပ္လမ္းမေပၚမွာ ကိုယ့္လက္ကို တဲြထားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို ကိုယ့္ခ်စ္သူကႏွစ္ၿခိဳက္လွပါသည္.. လူခ်င္းမေတြ႔ျဖစ္သည့္အခါ ကုိယ့္ဆီကို အခ်ိန္မွန္ဖုန္းဆက္သည္.. တစ္ေနကုန္အလုပ္ထဲမွအေၾကာင္းေတြကုိ ေျပာျပရင္ဖြင့္ရင္း သူ႕အသံေလးျဖင့္ ေႏြးေထြးစြာအိပ္ရာဝင္ေလ့ရွိသည္.. အခုေတာ့ ကုိယ္လည္းခ်စ္သူႏွင့္ေဝးခဲ့ရၿပီ.. သူမရွိလည္း ေန႔စဥ္ဘဝမွာ ဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ ဗလာျဖစ္ေနေသာစိတ္ကိုေတာ့ အံ့ၾသမိသည္..<br /><br />I-Pod ထုတ္ၿပီး ဂ်ပန္စကားေျပာေလ့က်င့္ၾကည့္သည္.. အရာအားလံုးကုိ ေမ့သလုိလုိျဖစ္သြားေသာ္လည္း နားထင္မွ တဒိတ္ဒိတ္သံကို ခံစားမိေနေသးသည္.. ဒီေခါင္းကိုက္က ေပ်ာက္ဦးမွာလား.. ကုိယ္အိပ္သင့္ေနၿပီ.. ႀကိဳးစားၿပီး အိပ္လုိက္ဖုိ႔ေတာ့ သင့္ၿပီ.. I-Pod ကုိသိမ္းလုိက္ၿပီး အိပ္ရာထဲတြင္ လွဲေနလိုက္သည္.. ညက ပူလုိက္တာေနာ္.. ေဆာင္းညတစ္ညေပမယ့္ သူ႔ဂုဏ္သတိၱနဲ႔ မျပည့္စံုလုိက္တာ.. ဒီေန႔က်မွ အခ်ိန္ေတြကလည္း ကုန္တာေႏွးလြန္းသည္.. အိပ္ခ်ိန္ေရာက္လာၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ ဘာမွေတြးေနစရာမလုိေတာ့ဘူးေလ..<br /><br />ေမေမ.. ေမေမ့ကို သတိရလုိက္တာ.. ေမေမဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္နားထင္နားမွာ ပရုတ္ဆီေလးလိမ္းေပးၿပီး သာသာယာယာႏွိပ္နယ္ေပးမွာပဲ.. ၿပီးရင္ေတာ့ အိပ္ဖို႔တုိက္တြန္းလိမ့္မည္.. ေဖေဖဆုိရင္ေတာ့ ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဘာလို႔အဲ့ေလာက္ေခါင္းကိုက္တတ္ေနရတာလဲ.. ဒီလုိအေျပာမ်ဳိးၾကားရမည္.. ဘုရားဘုရား မိသားစုႏွင့္ ေနရသည့္ဘဝမွာ အင္မတန္ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းတာပါလား.. အထူးသျဖင့္ ကုိယ့္ကိုခ်စ္ၾကေသာ မိဘမ်ားႏွင့္ေပါ့..<br /><br />အခုေတာ့ တုိက္ခန္းေလးထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း.. ဘယ္သူမွမရွိဘူး.. ပူေလာင္ အထီးက်န္ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ဒီအခန္းထဲမွာ ကို္ယ္တစ္ေယာက္တည္းရယ္.. ေနာက္လက်ရင္ေတာ့ အလုပ္က ကို္္ယ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တူတူေနဖို႔ ႀကိဳးစားဦးမယ္.. ဒါဆိုရင္ေတာ့ နည္းနည္းေနရထုိင္ရတာ ပိုသက္သာမလားကြယ္.. အေဖာ္ တစ္ေယာက္ရွိေတာ့ ဘယ္လုိေျပာေျပာေကာင္းတာေပါ့.. သူေရာ ကုိယ္နဲ႔ေနခ်င္ပါ့မလား.. ကို္ယ္က အလုပ္ထဲမွာလည္း အလုပ္ကိစၥမဟုတ္လွ်င္ တစ္ေယာက္တည္း သီးသီးသန္႔သန္႔ေနေလ့ရွိခဲ့တာ.. သူတို႔ေတြ ကိုယ့္ကိုမုန္းၾကမလား.. ကို္ယ့္ခ်စ္သူက ကိုယ္လူမႈဆက္ဆံေရးညံ႕ဖ်င္းလွသည္ဟု မၾကာခဏေဝဖန္ခဲ့ဖူးတာ.. ကုိယ္က ေခါင္းမာစြာျဖင့္ “မင္းရွိတာေတာင္ ကိုယ္ကတစ္ျခားလူလိုဦးမွာလား” လို႔ျပန္ေျပာခဲ့သည္.. သူေျပာတာမွန္သည္.. ကုိယ္က လူမႈဆက္ဆံေရးအလြန္ညံ႕ဖ်င္းပါသည္..<br /><br />ကုိယ့္ခ်စ္သူသည္ ကိုယ့္ကုိအလြန္ခ်စ္ခဲ့ပါသည္.. ေနာက္ေတာ့လည္း ကို္ယ့္အတၱေၾကာင့္ပဲ ကိုယ္အနားကေန သူထြက္သြားသည္.. ကိုယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည့္လမ္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကုိယ္ေနာင္တမရပါ.. ေနာင္တမရေသာ္ လည္း သူ႕ကုိလြမ္းလွသည္.. ဒီခ်ိန္ဆို သူဘာလုပ္ေနမလဲမသိ.. ေမေမေရာ ဘာလုပ္ေနမလဲ.. အငယ္ေလးေတြ ေရာ စာက်က္ေနမလား.. ဘယ္လုိပင္ အေတြးမ်ားျဖင့္ ေခါင္းကိုက္ျခင္းကုိ ဖုံးကြယ္ထားထား သက္သာမသြားပါ.. စိတ္ညစ္လွၿပီ..<br /><br />စိတ္ညစ္လွၿပီဟု ေတြးလုိက္မိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ကိုယ္မ်က္ရည္ဝဲလာသည္.. ဘာအတြက္လည္းမသိ.. ရည္းစားနဲ႔ကဲြလုိ႔ပဲလား.. အိမ္ကိုလြမ္းလုိ႔လား.. အလုပ္အဆင္မေျပမွာ ေၾကာက္သည္လား.. ေခါင္းကိုက္သည့္ အတြက္လား.. အားလံုးအတြက္ေပါင္းၿပီး ကိုယ္ငုိခ်လုိက္မိပါသည္... ငုိၿပီးရင္ေတာ့ ကိုယ္အိပ္ေပ်ာ္တန္ ေကာင္းပါရဲ႕....။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-468000826531390971?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-7635735074473601832009-11-28T01:53:00.000-08:002009-11-28T01:54:30.931-08:00လႊမ္းမုိးမႈက အဝါေရာင္<br />စာမ်က္ႏွာက ငါ<br />အဝါေရာင္က စာမ်က္ႏွာ<br />ငါက လႊမ္းမိုးမႈ<br />ငါ့မွာ စစ္သလင္းမရွိ<br />ငါ့မွာ ပန္းခင္းေတြရွိတယ္<br />“လိပ္ျပာ”... ...<br />ပ်ံသန္းေနထုိင္ပါေလာ့ ...။<br /> (ဧမႈိင္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-763573507447360183?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-88691143072232024102009-11-25T03:32:00.000-08:002009-11-25T05:15:40.079-08:00အခုဆုိရင္ျဖင့္ ဒီလုိရက္ျမတ္မဂၤလာျဖစ္တဲ့ ၂၆ ရက္ ႏိုဝင္ဘာလမွာ အိဖူးရဲ႕စာမ်က္ႏွာေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္သြားပါၿပီ.. အားရင္ေရးလုိက္ စိတ္ကူးမေပၚရင္ မေရးျဖစ္လုိက္နဲ႔... စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ ဘေလာ့ေလးကိုလည္း ေခ်ာ့တစ္လွည့္ ေျခာက္တစ္လွည့္.. ေအာ္ ဘာလုိလိုန႔ဲ တစ္ႏွစ္ျပည့္ၿပီပဲ... တစ္ႏွစ္သမီးေလးအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ေပးတဲ့အေနနဲ႔ ပို႔စ္အေဟာင္းေလးတစ္ပုဒ္ ျပန္တင္မယ္.. အေဟာင္းေတြ အသစ္ျဖစ္ေစလုိတဲ့ဆႏၵ မဟုတ္ရပါဘူး.... ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေျပာမေနဘူး.. တင္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ “ငါႀကိဳက္လုိ႔ကြ”.....။<br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">“ကဗ်ာပုလင္းေလး”</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);"><br />ကၽြန္မတြင္ ပုလင္းေလးတစ္လံုးရွိသည္.. သြယ္လ်ေသာပံုသ႑ာန္ႏွင့္ ခရမ္းႏုေရာင္ပုလင္းေလးသည္ အလြန္ လွပသည္.. ထုိပုလင္းထဲတြင္ ကၽြန္မကဗ်ာမ်ားထည့္သိမ္းထားသည္.. ထိုအခါ ပုလင္းေလးသည္ ကဗ်ာမ်ား ေၾကာင့္ ပုိမိုေတာက္ပလာသည္.. ၾကယ္ေၾကြေသာညမ်ားတြင္ ကၽြန္မက ကဗ်ာမ်ားကုိ ထုတ္ဖတ္ေလ့ရွိသည္.. ထုိအခါ ပုလင္းေလးကပါ ကၽြန္မနားတြင္ထုိင္ကာ ကၽြန္မဖတ္ျပေသာကဗ်ာမ်ားကို နားေထာင္ေနတတ္သည္ .. လြမ္းေမာဖြယ္ကဗ်ာမ်ားကို ၾကားလွ်င္ အေ၀းကုိေငးေနတတ္ေသာ ပုလင္းေလးတြင္ ခ်စ္သူရွိပါသလား ..</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေနသာေသာေန႔မ်ားတြင္ ကၽြန္မတုိ႔လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ၾကသည္.. ပုလင္းေလးထဲမွ ကဗ်ာမ်ားကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးလ်က္.. ပုလင္းေလးကပါ ၿပံဳးေနသည္.. ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ခုန္ခ်ထြက္ေျပးေသာအခါ ပုလင္းေလး ငိုသည္.. ကဗ်ာေလးနာမည္က “ငွက္”တဲ့.. ထားလုိက္ပါေတာ့ကြယ္.. ငွက္ဆုိတာ ပ်ံသန္းေနတဲ့ သတၱ၀ါဆုိတာ မင္းမသိဘူးလား.. မငိုနဲ႔.. ရြက္ေၾကြလမ္းတေလွ်ာက္ေျပးရင္း အရွိန္ရလာေသာအခါ ပ်ံသန္းသြားေသာ ကဗ်ာေလးကို ကၽြန္မလက္ျပေနမိသည္.. ပူျပင္းေသာေနေရာင္ေၾကာင့္ စကၠဴမ်ားမီးေလာင္သြားၿပီး ျပာမ်ားအျဖစ္ ေၾကြက်လာေသာအခါ ၀မ္းနည္းစြာျဖင့္ ကၽြန္မတို႔လွည့္ထြက္လာခဲ့မိပါသည္ ..</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ပုလင္းေလးကို ကၽြန္မသနားေသာေၾကာင့္ ကဗ်ာသစ္တစ္ပုဒ္ထပ္ထည့္ေပးခဲ့သည္.. နာမည္က “ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း”တဲ့.. ထုိႀကိဳးကို ပုလင္းေလးက ႀကိဳးႏွင့္ခ်ည္ထားဖို႔ႀကိဳးစားသည္.. မင္းဘာလုပ္တာလဲ.. ဒါမွထပ္ထြက္မေျပးမွာေပါ့တဲ့.. ငါကမင္းကုိ ႀကိဳးေပးတာ ႀကိဳးနဲ႔ထပ္ခ်ည္ဖို႔မဟုတ္ဘူး.. သူကိုယ္တုိင္က ႀကိဳးမုိ႔လုိ႔ မင္းထပ္ခ်ည္စရာမလုိဘူးေလ.. ပုလင္းေလးေတြေ၀စဥ္းစားေနသည္ကို ၾကည့္ကာ ကၽြန္မရယ္သည္.. တစ္ခါ ဆံုးရႈံးဖူးလုိ႔ ေနာက္တစ္ခါဆံုးရႈံးရမွာကို ေၾကာက္ေနတဲ့ သနားစရာကၽြန္မရဲ႕ပုလင္းေလး ..</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ပုလင္းေလးႏွင့္ကၽြန္မသည္ အေဖာ္ေကာင္းမ်ားျဖစ္သည္.. တစ္မနက္တြင္ ပုလင္းေလးက ကၽြန္မကိုေျပာသည္.. သူေနမေကာင္းပါတဲ့.. ေလွာင္ေျပာင္ခ်င္စြာျဖင့္ ကၽြန္မရယ္ေနျပန္သည္.. ကၽြန္မရယ္ေတာ့ ပုလင္းေလးက မ်က္ႏွာမေကာင္းပါ.. အသာေနစမ္းပါ ငါအလုပ္ရႈပ္ေနတယ္.. စိတ္ညစ္ညဴးစြာျဖင့္ ေျပာလုိက္မိသည္.. အျပင္မထြက္ရတာၾကာလုိ႔ အေၾကာင္းရွာေနတာလား.. လာဂ်ီက်မေနနဲ႔ သြား.. ေနေရာင္ျခည္ရေသာ ကၽြန္မ၏ စားပဲြတစ္ေနရာတြင္ ခ်ထားေပးခဲ့သည္.. အေရာင္မႈိင္းေနေသာပုလင္းေလးကိုပင္ ႏႈတ္မဆက္ႏုိင္ပဲ ကၽြန္မတံခါးပိတ္လုိက္မိသည္.. ညွဳိးငယ္ေသာမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ လွမ္းၾကည့္ေနေသာပုလင္းေလးကို ကၽြန္မ မျမင္လုိက္မိပါ ..</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ကၽြန္မျပန္လာေသာအခါ စားပဲြေပၚတြင္ပုလင္းေလးရွိေနေသးသည္.. သို႔ေသာ္ ကၽြန္မမိတ္ေဆြ ပုလင္းေလးမဟုတ္ေတာ့ပါ.. ခရမ္းႏုေရာင္မွ ေသြးေရာင္သို႔ေျပာင္းလဲေနေသာ ေသဆံုးေနေသာ ပုလင္းငယ္ကုိသာ ေတြ႔ရသည္.. ကၽြန္မအထိတ္တလန္႔ႏွင့္ ပုလင္းထဲကုိၾကည့္လုိက္ေသာအခါ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးထည့္ေပးခဲ့ေသာႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းက ကၽြန္မပုလင္းေလး၏ႏွလံုးသားကို ျဖစ္ညွစ္ထားခဲ့သည္.. မုန္းတီးစြာ စက္ဆုပ္စြာ ေသြးရူးေသြးတန္းႏွင့္ ထုိႀကိဳးကို ကတ္ေက်းႏွင့္အပုိင္းပုိင္းညွပ္လုိက္မိသည္.. ႀကိဳးသည္ အပုိင္းပုိင္းျပတ္သြားေလၿပီ .. သုိ႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မပုလင္းေလးအသက္ျပန္မရွင္လာေတာ့ပါ .. </span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ကၽြန္မပုလင္းေလး.. ႏွလံုးသားကုိျဖစ္ညွစ္ခံထားရေသာ ပုလင္းေလး.. ဘယ္ေလာက္ေတာင္မြန္းက်ပ္ေနမလဲ.. မ်က္ရည္မ်ားသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ႔က်ဆင္းကာ ေရမ်ားအျဖစ္ အုိင္ထြန္းလာၾကသည္.. တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာေသာေရမ်ားကို ကၽြန္မၾကည့္ေနမိသည္.. ပုလင္းေလးကို ရင္ခြင္ထဲပုိက္ကာ ကၽြန္မ၏ အေဖာ္ေကာင္းေလးကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတေနသည္.. ေရမ်ားသည္ ေျခမ်က္စိမွ ဒူးေခါင္းအထိ.. ဒူးေက်ာ္ကာ ရင္ဘတ္ထဲမွ ပုလင္းေလးကို ေဘာင္ဘင္လႈိင္းခတ္သည္အထိ ျမင့္တက္လာသည္.. မၾကာခင္ ကၽြန္မ ျမဳပ္ေတာ့မည္.. ပုလင္းေလးႏွင့္ကၽြန္မ ျမဳပ္သြားေလသည္.. ကၽြန္မေနမေကာင္းပါ.. ပုလင္းေလးလုိပဲ ေရမ်ားက ကၽြန္မႏွလံုးသားကို ျဖစ္ညွစ္ထားၾကသည္.. ပုလင္းေလးလုိပဲ ကၽြန္မေသသြားေတာ့မွာလား..</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ကၽြန္မမ်က္လံုးမ်ားပိတ္လိုက္သည္.. ႏွလံုးသားက ေပါက္ကြဲထြက္ေတာ့မတတ္ နာက်င္လာသည္.. စိတ္တစ္ခုေၾကာင့္ မ်က္လံုးမ်ားဖြင့္ကာ ရင္ခြင္ထဲမွ ပုလင္းေလးကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္မိေသာအခါ ခရမ္းႏုေရာင္ ပုလင္းေလးက ကၽြန္မကုိႀကည့္ေနသည္.. ကၽြန္မကၿပံဳးျပလုိက္ေသာအခါ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကၽြန္မတို႔ တိမ္ေတြထဲေရာက္သြားသည္.. တိမ္ေတြေပၚထုိင္ကာ ကဗ်ာမ်ားဖတ္ေနေသာ ကၽြန္မႏွင့္ပုလင္းေလးတြင္ အနာဂတ္ေတြ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြ ဘ၀ေတြမရွိေတာ့သလုိပဲ.. ဒီလုိပဲ အၿမဲတမ္း ေနသြားရေတာ့မည္.. ေကာင္းလုိက္တာေနာ္.. ပုလင္းေလးကို ကၽြန္မေျပာမိသည္..</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ထုိအခ်ိန္တြင္ ငွက္တစ္ေကာင္က ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္နား ၀ဲပ်ံလာသည္ . ကၽြန္မပုိင္ဆုိင္ေသာငွက္ကေလး . အို မင္းလည္းဒီမွာရွိေနတာလား.. ငွက္ကေလးက ကၽြန္မလက္ေပၚတြင္လာနားေသာအခါ ကဗ်ာစာရြက္ေခါက္ေလး ျဖစ္သြားသည္.. ကၽြန္မေပ်ာ္သြားသည္.. ကဗ်ာစာရြက္ေလးကို ပုလင္းေလးထဲသို႔ထည့္ကာ သိမ္းထားလုိက္သည္ .. ပုလင္းေလးလည္း ၿပံဳးလုိ႔.. သူၿပံဳးသည္ကိုျမင္ေသာအခါမွ ကၽြန္မသူ႔အၿပံဳးကို မည္မွ်လြမ္းဆြတ္ေမွ်ာ္လင့္ ေနမိေၾကာင္း သိလုိက္ရသည္.. ပထမဆုရေသာေက်ာင္းသားေလးကဲ့သုိ႔ ကၽြန္မေက်နပ္သြားသည္..</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">အရာအားလံုးသည္ ေပါ့ပါးေနသည္.. ကၽြန္မေသသြားၿပီလား.. ေသသြားသည္ဆုိလည္း ကိစၥမရွိပါ.. ကၽြန္မေနေကာင္းသြားၿပီ.. ကၽြန္မပုလင္းေလးလည္း ေနေကာင္းေနသည္.. ဘာမွအေရးမႀကီးေတာ့ပါ.. အေရးႀကီးသည္က ကၽြန္မ.. ပုလင္းေလးႏွင့္ ကဗ်ာမ်ားသာျဖစ္ပါသည္...။</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx</span><br /><br />ဒါကေတာ့ ဆားခ်က္ အဲေလ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးတာေပါ့.... ခုခ်ိန္ထိ အိဖူးရဲ႕ဘေလာ့ကုိ လာလည္ ေဆာ့ကစား ဖတ္ရႈ ေဝဖန္ ဆဲဆုိသြားသမွ်အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္.. ေက်းဇူးတင္လႊာနဲ႔မွားမွာ စုိးလုိ႔... တစ္ေယာက္ခ်င္းနာမည္ေတြေရးေတာ့ဘူးေနာ္ ...။<br /><br />ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ေျပာမယ္..<br />ေက်းဇူးတင္ပါသည္<br />XD<br /><br />ကဲကဲ ...<br />ေအာက္မွာမုန္႔စားသြားၾကပါဦးေနာ္ ... ဝေအာင္စားေနာ္ အားမနာနဲ႔... ၿပီးရင္ လက္ေဆာင္ေပးေပါ့..။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0gudCWyaI/AAAAAAAAAC4/BS3hjyCBFEA/s1600/true+cake.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 170px; height: 170px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0gudCWyaI/AAAAAAAAAC4/BS3hjyCBFEA/s320/true+cake.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408014709982415266" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ဒါကေတာ့ ကိတ္မုန္႔ခ်စ္သူေတြအတြက္ ...</div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0eezWqSXI/AAAAAAAAACw/veNhdiqHYrI/s1600/donuts.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 170px; height: 126px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0eezWqSXI/AAAAAAAAACw/veNhdiqHYrI/s320/donuts.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408012242071996786" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ဒုိးနတ္မ်ားစားခ်င္ၾကသလားလုိ႔ ....</div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0ib-h0nlI/AAAAAAAAADA/SNduKe8rjpc/s1600/pizza.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 170px; height: 170px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0ib-h0nlI/AAAAAAAAADA/SNduKe8rjpc/s320/pizza.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408016591578504786" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ပီဇာလည္းစားၾကဦး...</div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0i50P1avI/AAAAAAAAADI/s1pKM65aHrM/s1600/sushi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 170px; height: 170px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0i50P1avI/AAAAAAAAADI/s1pKM65aHrM/s320/sushi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408017104214780658" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0jnZlggJI/AAAAAAAAADQ/K8kKywvLMLI/s1600/kin+bat.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 170px; height: 128px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0jnZlggJI/AAAAAAAAADQ/K8kKywvLMLI/s320/kin+bat.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408017887331909778" border="0" /></a><div style="text-align: center;">ဆူရွီနဲ႔ဂင္ဘတ္တဲ့.. ေအာ္ဒါမွာထားတဲ့လူေတြရွိလုိ႔..</div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0mZH6vIWI/AAAAAAAAADY/4pStrrTvFFA/s1600/ice+cream.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 170px; height: 170px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0mZH6vIWI/AAAAAAAAADY/4pStrrTvFFA/s320/ice+cream.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408020940605825378" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ေရခဲမုန္႔</div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0nDRrcIVI/AAAAAAAAADg/x8r-sQswzFQ/s1600/wine+2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 118px; height: 170px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0nDRrcIVI/AAAAAAAAADg/x8r-sQswzFQ/s320/wine+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408021664780525906" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">နင္ေနမွာစုိးလုိ႔ ဝုိင္ေသာက္ၾက</div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0qukNGS3I/AAAAAAAAADo/Wvh5R0XlAoU/s1600/mont+hinn+gar.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/Sw0qukNGS3I/AAAAAAAAADo/Wvh5R0XlAoU/s320/mont+hinn+gar.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408025707022797682" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">စားခ်င္သူေတြရွိေနတယ္.. မတူးေရ ဝေအာင္စားပါ... ဘဲဥကေတာ့ပါတယ္ထင္တာပဲ..<br /><div style="text-align: left;"><br />ကဲကဲ ေတာ္ေသးၿပီ.. ဒီေလာက္ဆုိဝေရာေပါ့... ေတာ္ေတာ့ေနာ္....<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8869114307223202410?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-35895393642768945082009-11-18T02:02:00.000-08:002009-11-18T02:14:48.927-08:00<div style="text-align: justify;">ေအာ္ .. ဆရာမႀကီးအိဖူးလည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အိမ္ထဲမွာပဲ လိွမ့္ပိန္႔ အပ်င္းထူ အပ်င္းတစ္ .. အခုေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ဖို႔ လဝက္ေလာက္ပဲလုိေတာ့မယ္ .. ဘာလိုလုိနဲ႔ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူႀကီးေတာင္ျဖစ္လုိ႔ .. ခြိ .. ညီမဝမ္းကြဲေလးတစ္ေယာက္ေတာင္ ကိုယ္မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ တကၠသုိလ္ေတာင္ေရာက္ေပါ့ .. times fly so quick ပါလားေနာ္ ... တရားသေဘာေတြ ဆင္ျခင္မိေနတယ္ .. (ဒါက အင္ထရိုေပါ့ေနာ့)<br /><br />တရားသေဘာဆုိလုိ႔ပါ .. ေလာကႀကီးမွာ ဘာမွမတည္ၿမဲဘူးမလား .. အနိစၥသေဘာေတြေပါ့ေလ .. အရာရာကို အနိစၥသေဘာနဲ႔ ရႈျမင္ႏုိင္ဖုိ႔လုိတယ္ .. ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အနိစၥသေဘာကို ေငြမွာေတြ႕ရတယ္ .. မတည္ၿမဲပ်က္ျပယ္ျခင္း အနိစၥေနာက္မွာ “ဒုကၡ”ဆုိတဲ့သေဘာကပါ ကပ္ပါလာေတာ့ မခက္ဘူးလား ...<br /><br />ၿပီးေတာ့ကာ “ေကြးေသာလက္မဆန္႔မီ ဆန္႔ေသာလက္မေကြးမီ” တဲ့ .. အင္း ဒီတရားကလည္း ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္စရာပဲ .. “ေမွ်ာ္မလင့္ထားတတ္တာမ်ား တခါတရံျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာ .. ေလာကႀကီး ေလာကႀကီး” ေပါ့ေလ .. ႏွလံုးသြင္းမိေစတာကလည္း အေၾကာင္းရွိတယ္မလား .. ၁၅ မိနစ္တစ္ခါ ခုလာ ခုပ်က္ျဖစ္ေနတဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးေၾကာင့္မွ မဟုတ္ရင္ ဒီတရားကိုသတိေတာင္ရပါ့မလားပဲ .. ေနာက္ရွိေသးတယ္ .. အင္တာနက္ connection ခုတက္ ခုက်နဲ႔ .. ခက္ရခ်ည္ရဲ႕ ..<br /><br />ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးဟာဆိုရင္ ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာ ထြန္းကားျပန္႔ပြားစည္ပင္တဲ့ႏုိင္ငံျဖစ္တယ္ .. ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးအမ တရားေတာ္ေတြနဲ႔အညီ က်င့္ႀကံေနထုိင္ၾကတယ္ .. ဟုတ္ကဲ့ အဲလုိက်င့္ႀကံ ေနထုိင္ဖုိ႔ဆုိတာကလည္း ပါရမီျဖည့္ဖက္လုိတယ္ရွင့္ .. ဘုရားေလာင္းေတာင္မွ ပါရမီျဖည့္ဖက္ဆုိတာရွိေသးတာ ကၽြန္မတို႔လုိ *ကင္းမြန္သီး*ေတြဆုိရင္ေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့ .. (*ကင္းမြန္သီး*ဆုိတဲ့အသီးဟာ ပုလည္း ပုပါတယ္ ထုလိုက္ရင္လည္း အရည္စင္တဲ့အတြက္ ကင္းမြန္သီး = ပုထုဇဥ္။ ဘယ္သူ႕စကားလည္းေတာ့ မသိဘူး ယူသံုးလိုက္တယ္)<br /><br />အဲ .. အဲ့လုိ အနိစၥသေဘာေတြ စုိေသာလက္မေျခာက္မီေတြ ဆင္ျခင္ႏုိင္ရံုတင္မကပါဘူး .. တခ်ဳိ႕ လူေတြမ်ားဆုိရင္ ေရအက်ဳိးဆယ္ပါးပါ ျပည့္တာ .. “စိုေသာလက္မေျခာက္မီ ေကြးေသာလက္မဆန္႔မီ” တရားသေဘာျပေနတဲ့လွ်ပ္စစ္မီးေၾကာင့္ “ေရ” ဆိုတာမ်ား အဆင္ေျပႏုိင္ပါ့ဦးမလား .. ျမန္မာေတြဆုိတာ ျဖတ္ထုိးဥာဏ္အင္မတန္ေကာင္းတယ္လုိ႔ သမုိင္းမွာသင္ခဲ့ရတယ္ .. ဒီေတာ့လည္း ျမန္မာပီပီ ရွိတဲ့ဥာဏ္ေလးကို လႊာသံုး ဖ်စ္ညွစ္သံုး အဆင္ေျပသလုိလုပ္ရေတာ့တာေပါ့ .. ရွိတဲ့လူကလည္း ေဝေပး မွ်ေပးနဲ႔ဆုိေတာ့ ေရအက်ဳိးဆယ္ပါးလည္း မေတာင္းပဲျပည့္ေရာေပါ့ ..<br /><br />ရာသီဥတုကလည္း ဘာတဲ့ .. ေအာ္ ေဆာင္းဝင္ၿပီတဲ့ .. ပူလုိက္တာေျပာမေနပါနဲ႔ .. ကဲေလ သူ႔ကိုေတာ့ အျပစ္ေျပာလို႔ ဘယ္ျဖစ္မတုန္း .. ပူေနရင္လည္း ေအးေအာင္လုပ္ရမယ့္ နည္းလမ္းေတြရွိပါတယ္ .. ခက္ေနတာက အဟင္း အဲကြန္းေတြ ပန္ကာေတြလည္ပတ္ဖို႔ဆုိတာက စြမ္းအင္တစ္ခုလုိတယ္မလား .. ေလာပိတေရတံခြန္ကက်တဲ့ ေရအားေတြနည္းပါးသြားပံုရတာလား .. အဲ့ေရအားေတြဟာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကိုပဲ စုပံုေရာက္သြားသလား .. စက္မႈႏုိ္င္ငံအျဖစ္ေျပာင္းလဲမယ္ဆုိတဲ့ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံႀကီးလည္း ျပည္သူေတြကို ေအာက္ေျခလြတ္ေစခ်င္ပံုမရဘူး .. “အေျခကေနတက္လာခဲ့တာမေမ့ပါနဲ႔ လူ႔စြမ္းအင္ကို အျပည့္အဝအသံုးခ်ရတဲ့ ယပ္ေတာင္ကိုသံုးပါ”တဲ့ .. မလြယ္ဘူးလား ..<br /><br />ဒါမယ့္လည္း ပ်င္းရိျခင္းေျခာက္ပါးဆုိတာလည္း ရွိေသးတယ္မလား .. ပူလြန္းလုိ႔သာ ဘာမွမလုပ္ရရင္ေတာ့ အလုပ္ေတြဘယ္ၿပီးမလဲ .. ဒီလုိပဲ ရာသီဥတုပူပူထဲမယ္ သြားရလာရေပါ့ .. ပိုက္ဆံမရွိတဲ့လူေတြလည္း ဘတ္စ္ကားစီးက်ပ္က်ပ္ေလးစီးၿပီး ဒုကၡသုကၡေတြကို ခါးစည္းခံၾကဦးေပါ့ .. ေလာကဓံတရားရွစ္ပါးအရ ဘဝရဲ႕အနိမ့္အျမင့္ေတြကို ႀကံ႕ႀကံ႕ခံရင္ဆုိင္ၾကဦးေပါ့ .. တကယ့္ကို ခႏၲီပါရမီေတြ ျပည့္စံုထူးကဲတဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြပါ ..<br /><br />၂၀၁၂ မွာ ကမာၻပ်က္မယ္တဲ့ .. အိုး ပ်က္စမ္းပါေစ .. ဘယ္သူ႔ကို ဂရုစုိက္ရမတုန္း .. အားလံုးတူတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေသၾကရမွာပဲ .. ေသခ်ာတာတစ္ခုက တစ္ကမာၻလုံးေသသြားၿပီး တျခားႏုိင္ငံက ဘယ္သူေတြ ဘယ္ဘဝေရာက္ေရာက္ ကၽြန္မတုိ႔ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြ အားလံုးကေတာ့ ဗုဒၶအဆံုးအမနဲ႔အညီ က်င့္ႀကံေနထုိင္ၾကတဲ့အတြက္ ေသာတပန္ျဖစ္သူျဖစ္ နိဗၼာန္ေရာက္သူေရာက္ နတ္သမီးနတ္သားေတြ ျဖစ္လုိျဖစ္နဲ႔ေနမွာပါ .. ေတြးၾကည့္လုိက္ရင္ ဝမ္းသာစရာမေကာင္းဘူးလားရွင့္ ...<br /><br />ေအာ္ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ပါရမီျဖည့္ဖက္ဟာ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္ .........။ စဥ္းစားခ်င္စရာေလးပါပဲ .......။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-3589539364276894508?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-9445677733910968922009-11-17T16:00:00.000-08:002009-11-20T02:22:22.181-08:00<div style="text-align: justify;">အသြားတစ္လမ္းလံုး ကားေပၚမွာ တစ္ေရးမွအိပ္လုိ႔မရခဲ့ဘူး .. မ်က္လံုးေၾကာင္ေနတာပဲလား .. အေပ်ာ္လြန္ၿပီး အိပ္မရတာပဲလားေတာ့မသိဘူး .. ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္း ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္လမ္းေၾကာင္းေပၚက ကားတစ္စီးထဲမွာ အိဖူးၾကည့္လိုက္ေတာ့ (အိဖူးကလြဲလို႔) အားလံုးကအိပ္လုိ႔ .. အဲဒါနဲ႔ပဲ ေဘးကေတာင္ေစာင္းႀကီး ေတြကိုပဲ လုိက္ၾကည့္ေနမိတယ္ .. ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတြးၿပီး ေၾကာက္စရာမရွိ ႀကံဖန္ေၾကာက္ ေနမိေသး .. ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ေတာင္ေစာင္းထိပ္ကေန လူတစ္ေယာက္ျပဳတ္က်လာတာတုိ႔ ခုန္ခ်လုိက္တာ ကိုျမင္လုိက္တာတို႔ဆို ဘယ္လုိေနမလဲမသိဆိုၿပီးေတာ့ေလ ...။ (အဲဒါေျပာတာ အေတြးေခါင္ပါတယ္ဆုိ) .. ခဏေနေတာ့ မိလႈိင္ႏုိးလာတယ္ .. ေရွ႕နဲ႔ေနာက္စကားမ်ားေနၾကေတာ့ ျမတ္ႏုိးပါႏုိးလာေရာ .. ခုနက အိဖူး ေတြးေၾကာက္တဲ့အေၾကာင္း သူတုိ႔ကုိေျပာျပေတာ့ ဝုိင္းၿပီးခ်ီးမြမ္းၾကတယ္ေလ .. “ငေပါ” တဲ့ ..။<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJiCS701sI/AAAAAAAAACA/psAKuDmfg7Q/s1600/glue+ep.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 120px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJiCS701sI/AAAAAAAAACA/psAKuDmfg7Q/s320/glue+ep.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404990294380041922" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);">((တာဝန္ေက်တဲ့အိဖူးေလးပါ))</span> </div>ေတာင္ႀကီးေနရမယ့္အိမ္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းစဥ္းစားမိတာက အိပ္ရင္ေကာင္းမလား ေရအရင္ခ်ဳိးရင္ ေကာင္းမလားဆုိတာပဲ .. ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ဟာမွအရင္မလုပ္ျဖစ္ဘူး .. အိမ္ရွိလူကုန္လုိက္ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေတာ့ သဲသဲရဲ႕မီးပံုးအတြက္ေကာ္သုတ္ေပးျဖစ္တယ္ .. (ေရာက္တာနဲ႔ခုိင္းတာပဲ) .. ၿပီးေတာ့ ရွားတုိ႔ရဲ႕ညမီးက်ီ သြားၾကည့္ဖုိ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရာက္သြားတယ္ေလ .. သူတုိ႔မီးပံုးပ်ံအတြက္လည္း ေကာ္သုတ္ .. လုိခ်င္တာ ေလးေတြ ဓါတ္ပံုရိုက္နဲ႔ .. အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ခဏပဲအိပ္ျဖစ္တယ္ .. ။<br /><br /><div style="text-align: left;">ၿပီးေတာ့ အားလံုးရဲ႕သေဘာတူညီခ်က္အရ ေတာင္ေပၚကဝုိင္ၿခံေလးကို ေရာက္သြားၾကတယ္ .. တဲေလးထဲမွာ အားလံုးစုစုေဝးေဝးထိုင္လုိ႔ .. အျမည္းေလးကလည္းေကာင္း .. စြမ္ထန္ဟင္းရည္ေလးကလည္းခ်ဥ္ခ်ဥ္ .. ဝုိင္ေလး ကလည္း ရွလြတ္နဲ႔ .. အားလံုးၿငိမ့္ေနၾကတာေပါ့ ..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJjcO0TMRI/AAAAAAAAACI/IiV3_tNinao/s1600/wine+chan.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJjcO0TMRI/AAAAAAAAACI/IiV3_tNinao/s320/wine+chan.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404991839462961426" border="0" /></a></div>ၿပီးေတာ့ ျမစိမ္းေတာင္ဘုရားကိုသြားတယ္ .. ဘုရားေပၚကေန ၿမိဳ႕ကိုၾကည့္ျဖစ္တယ္ .. ပထမဆံုးအေပၚစီးကေန ေခါင္မုိးနီနီၿမိဳ႕ေလးကိုျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေပါ့ .. တအားစြဲသြားတာပဲ ..<br /><br />ေတာင္ႀကီးမွာ ေရခ်ဳိးရတဲ့အရသာကလည္း တစ္မ်ဳိး .. ေရေအးေအးေလးနဲ႔ ကိုယ္ေပၚက်ေနတဲ့ ေနေရာင္ေလးနဲ႔ .. ေႏြးလုိက္ ေအးလုိက္ပဲ .. ေခါင္းကေတာ့ ခဏခဏေလွ်ာ္ရသလားမေမးနဲ႔ .. ဆုိင္ကယ္စီးေတာ့ ေလတုိးတဲ့ ဒဏ္ေရာ ညဖက္ႏွင္းရိုက္တဲ့ဒဏ္ေရာခံရတာေပါ့ .. ေခါင္းတစ္ခါတစ္ခါဖီးရင္ ဆံပင္က ႏွစ္ပိႆာေလာက္ ကၽြတ္ေတာ္မူတယ္ ..<br /><br />ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ အသားက်ၿပီးသြားတဲ့ေနာက္ေတာ့ ေန႔လည္ေန႔ခင္းေတြ သိပ္မပ်င္းရေတာ့ဘူး .. ႏွစ္ေယာက္တည္းျဖစ္မေနေတာ့ဘူးေပါ့ .. အနည္းဆံုးေတာ့ ဘာကိုစိတ္ညစ္ေနလဲ ဘာကိုေၾကာက္ေနလဲ ေျပာျပစရာလူေတြရွိေသးတာေပါ့ .. မဟုတ္ရင္ ေန႔လည္ခင္းေတြဆုိ ဘာလုပ္လုိ႔လုပ္ရမွန္းကုိမသိဘူး ..<br /><br /><div style="text-align: left;">ေတာင္ႀကီးသားေတြ ဧည့္ဝတ္ေက်ပံုမ်ား ဘာမွလုပ္စရာမရွိဘဲ ထုိင္မေနလိုက္နဲ႔ .. ထုိင္တာနဲ႔ ဘာလုပ္မလဲ ဘယ္သြားမလဲ ဘာစားမလဲ .. “ဟိုသြားရင္ေကာင္းမလားမသိဘူး” ဆုိတာနဲ႔ ဘယ္ခ်ိန္သြားမလဲ လာေခၚေပးမယ္ဆုိတာက “ေကာင္းမြန္” .. ညဖက္ မီးပံုးပ်ံကြင္းထဲေရာက္ရင္လည္း စကားမ်ားၾက စားၾက ေသာက္ၾက .. စုရပ္ေနရာမွာ ထုိင္ေနရတာပ်င္းေတာ့ ပြဲေစ်းတန္းဖက္သြားလုိက္ ဟုိဖက္ေလွ်ာက္လုိက္ ဒီဖက္ေလွ်ာက္လုိက္လုပ္ေနတဲ့ အိဖူးနဲ႔ျမတ္ႏုိးတို႔ေနာက္ မၿငီးမျငဴလုိက္ေပးတာ “သားႀကီးရယ္ သီဟရယ္ ေဇယ်ာစုရယ္” .. ရန္ကုန္ကေန ေတာင္ႀကီးျပန္လာဖုိ႔ ဖင္တၾကြၾကြျဖစ္ေနၿပီး “ငါျပန္ေရာက္ရင္ နင့္ကို ငါးကန္လုိက္ပို႔မယ္” “ငါေရာက္ရင္ နင့္ကုိဝယ္ေကၽြးမယ္ စားခ်င္တာ စာရင္းျပဳစုထား” ဆိုတဲ့ အိဖူးရဲ႕ခ်စ္ေဘာ္ဒါႀကီး “ဂြမ္းစိန္” .. ကြင္းတစ္ပတ္ပတ္ဖို႔ အၿမဲေခၚေနတတ္တဲ့ “ဇင္လင္းနဲ႔ဖုိးခ်ဳိ” .. မနက္ဖန္စာေမးပြဲရွိတယ္ ဒီေန႔ေစာေစာျပန္မယ္ အၿမဲေျပာတတ္တဲ့ “ကုိၿဖိဳး” .. အုိး အားလံုးက သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြပါ ..။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJkYWAMIpI/AAAAAAAAACQ/qsV93f2nQ1A/s1600/all+fo+us.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJkYWAMIpI/AAAAAAAAACQ/qsV93f2nQ1A/s320/all+fo+us.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404992872184029842" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">((သူငယ္ခ်င္းေတြ အစ္ကိုေတြ))<br /></div></div><br /><div style="text-align: left;">ညဖက္ေတြလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး .. တစ္ညကဆုိ ပြဲၿပီးသြားေတာ့ အိမ္တန္းမျပန္ၾကဘူး .. ေအာက္ပန္းၿခံနား သြားထုိင္ၿပီး သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆုိေနၾကေသးတယ္ .. အဲ့ညက အဲေလ အဲ့မနက္ေပါ့ အဲ့မနက္က အိမ္ကုိေလးနာရီမွ ျပန္ေရာက္လာတယ္ေလ .. ေပ်ာ္စရာႀကီးပဲ .. သဲသဲရဲ႕ေန႔လႊတ္မီးပ်ံးလႊတ္တဲ့ေန႔က စူဠာမုနိဘုရား သြားၾကတယ္ .. အဲ့ေန႔က ဘုရားမွာဆုေတာင္းျဖစ္တယ္ .. “သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဒီလုိပဲေပ်ာ္ရႊင္ရပါေစလုိ၏” လုိ႔ေပါ့ .. ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJm_-hQxSI/AAAAAAAAACY/IaLq8O1_h7s/s1600/su+lar+mu+ni.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJm_-hQxSI/AAAAAAAAACY/IaLq8O1_h7s/s320/su+lar+mu+ni.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404995752098317602" border="0" /></a></div><br />လည္ပတ္ေပ်ာ္ရႊင္ရင္းနဲ႔ ျပန္ရမယ့္မနက္ေရာက္လာၿပီေပါ့ .. ျပန္မယ့္မနက္က်မွ ေစ်းကို ကမန္းကတန္းသြားၿပီး ဟိုဟာေတြဝယ္ ဒီဟာေတြဝယ္နဲ႔ ဝုန္းဒုိင္းဝုန္းဒုိင္းေပါ့ .. ဝယ္ျခမ္းၿပီး အထုပ္ေတြသိမ္းၾက .. တစ္အိမ္လံုးပတ္ၿပီး ဓါတ္ပံုရုိက္ၾကနဲ႔ .. ေန႔လည္စာေတာင္ မစားအားဘူး ..။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJoq8a-j8I/AAAAAAAAACg/eIsMHRHBXxw/s1600/lite+poe+thu+tway+sone2+lin2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SwJoq8a-j8I/AAAAAAAAACg/eIsMHRHBXxw/s320/lite+poe+thu+tway+sone2+lin2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404997589781090242" border="0" /></a><br />ကားဂိတ္ေရာက္သြားေတာ့ အတန္တန္မွာလုိ႔မဆံုးဘူး .. “အြန္လုိင္းလာေနာ္” “ရန္ကုန္လာရင္ ဖုန္းဆက္မယ္ေနာ္” “နင္တုိ႔လည္း ေနာက္ႏွစ္ေတာင္ႀကီးထပ္လာေနာ္” နဲ႔ .. အဲ့အထိ ဘယ္လုိမွမခံစားရေသးဘူးေလ .. ကားေပၚတက္ထုိင္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔အားလံုးက ကားေဘးကေန လာႏႈတ္ဆက္ၾကျပန္တယ္ .. “တာ့တာ”ေပါ့ ၿပီးေတာ့ ကေနၾကတယ္ေလ .. အဲ့ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ရင္း ဘယ္လုိမွမခံႏုိ္င္ေတာ့ဘူး .. ငိုမိပါေလေရာ .. ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ေတာင္ေကာင္းတဲ့ ဒီေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ ခဲြရၿပီဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့ .. ျမတ္ႏုိးလည္း အိဖူးကိုေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ၾကည့္ေနၿပီးမွ သူပါမ်က္ရည္က်တယ္ .. ေအာ္ အငိုဆုိတာလည္း ကူးစက္တတ္တာပဲကိုး .. ။<br /><br />အဲလုိနဲ႔ ရန္ကုန္ကုိ မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္ပဲေျပာရမွာေပါ့ .. ျပန္ေရာက္တဲ့ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္တုန္းကဆုိ ဘယ္လိုမွန္းလည္းမသိဘူး .. ေတာင္ႀကီးမွာ ေန႔လည္ခင္းေတြကအစ ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ ဖလန္းဖလန္း ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့တာ .. အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေစာင့္ႀကီးျဖစ္ၿပီး တစ္ေန႔လံုးမွ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းရယ္ .. မေနတတ္မထုိင္တတ္နဲ႔ေပါ့ .. လြမ္းလုိက္ရတာ ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့ .. ။<br /><br />((ဖတ္ရတာေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနမလားပဲေနာ္ .. တကယ္တမ္းကေတာ့ အဲ့ေလာက္ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းခဲ့ပါဘူး .. စိတ္ညစ္စရာေတြ တပံုတပင္နဲ႔ .. ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ေနေနရတဲ့အခ်ိန္ကလဲြရင္ တျခားအခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတာင္မစဥ္းစားခ်င္ဘူး .. ဒီပို႔စ္ေရးတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေရးယူရတယ္ .. ျပန္ေရာက္ၿပီး အေတာ္ၾကာမွ တက္လာတာသာၾကည့္ေတာ့ .. ေသခ်ာတာကေတာ့ အလြမ္းေတြ အေပ်ာ္ေတြ မ်က္ရည္ေတြ အခ်စ္ေတြဟာ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕လမ္းမေတြမွာ ျပန္႔က်ဲက်န္ရစ္ခဲ့တာပဲေလ .. အဲ့ေလာက္ကို ခံစားခ်က္စံုလင္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ႀကီးခရီးပါ ...။ ))<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-944567773391096892?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-62562144733743068732009-11-17T00:25:00.000-08:002009-11-17T00:36:51.919-08:00<div style="text-align: justify;">ဘဝမွာ “ဆရာမ” ရယ္လုိ႔ ပီပီျပင္ျပင္အေခၚခံရတာ ဒီေန႔က ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ .. ကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ေခၚသံကို နားနဲ႔ပီပီသသႀကီးၾကားလုိက္ရေတာ့ ရုတ္တရက္မို႔ ရင္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲ .. ခံစားခ်က္က ထူးဆန္းပါေပ့ .. ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းႀကီး ဆရာမျဖစ္ခ်င္စိတ္ေတြေတာင္ ေပါက္လာသလုိလိုပါပဲ .. ကေလးေပါင္း မ်ားစြာရဲ႕ “ဆရာမ” ေခၚသံေတြၾကားထဲမွာ သူတုိ႔မုန္႔စားႏုိင္ဖုိ႔အေရး ကၽြန္မလည္းေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ လူအုပ္ထဲ ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္ ..<br /><br />ဒီေန႔ ကၽြန္မတုိ႔ေတြ မိဘမဲ့ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို ေရာက္ေနခဲ့တာပါ .. ေက်ာင္းဝန္းက အေတာ္ေလး က်ယ္သလုိ ကေလးေတြလည္း အေတာ္ကိုမ်ားျပားပါတယ္ .. ဘေလာ့ဂါရွင္းသန္႔ရဲ႕ဖိတ္ေခၚခ်က္အရ ပရဟိတအဖြဲ႕နဲ႔အတူ လုပ္အားေပးသေဘာမ်ုဳိးေရာက္ေနျခင္းပါ .. (အဖဲြ႕နာမည္သက္သက္ရွိေပမယ့္ သူတို႔ကို “Sunday အဖြဲ႕” ရယ္လုိ႔ပဲသံုးပါမယ္) .. တစ္ဖက္ကမ္းကို ရန္ကုန္ကေန မနက္ကိုးနာရီေလာက္မွာ ထြက္ခ့ဲၾကတယ္ .. ဆန္းေဒးအဖြဲ႕ကေတာ့ တနဂၤေႏြတုိင္း အဲ့ဒိေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြကို စာသင္ေပးေနၾကပါ .. ဒါေပမယ့္ ဒီတနဂၤေႏြမွာေတာ့ သူတုိ႔အဖြဲ႕ရဲ႕ ၇ ႏွစ္ျပည့္ႏွစ္ပတ္လည္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းမွာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပဲြ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ဆုိၾကကၾကၿပီး ကေလးေတြအတြက္ နိဗၼာန္ေစ်းေလးခင္းက်င္းမယ္တဲ့ ..<br /><br />ကားနဲ႔သြားရတ့ဲခရီးက ေတာ္ေတာ္ေတာ့ၾကမ္းပါတယ္ .. ကားလမ္းက မေျပျပစ္ .. မုန္႔ေတာင္းေတြ အေအးေတြ ေပါက္စီဘူးေတြနဲ႔ လူေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ဟာ ကားထဲမွာက်ပ္က်ပ္ညပ္ညပ္ .. ဒါေပမယ့္လည္း လူငယ္ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတုိင္း ဘာကိုမွဂရုမျပဳမိပဲ စလုိက္ေနာက္လုိက္ စကားမ်ားလုိက္နဲ႔ ေရာက္လာတာပဲ .. ကားေပၚက ဆင္းေတာ့ ကေလးေတြက အလုအယက္လာႀကိဳၾက ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္ .. ကၽြန္မတုိ႔လည္း ေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ ဟိုဒီၾကည့္ ေလွ်ာက္သြားရင္း ခဏေနေတာ့ ကေလးေတြထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္လာပါတယ္ .. ထမင္းစားဖုိ႔ စနစ္တက်တန္းစီၾကၿပီး ထမင္းစားေဆာင္ထဲကို အစီအရီေရာက္သြားၾကၿပီး ထမင္းစားၾကပါတယ္ ..<br /><br />ကေလးေတြလုိ႔ဆုိေပမယ့္ လူပ်ဳိအပ်ဳိေပါက္အရြယ္ေတြပါ ရွိတာကိုေတြ႕ရပါတယ္ .. အဲဒါကိုစိတ္ဝင္စားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေက်ာင္းေတြဘာေတြၿပီးရင္ေတာ့ ဒီေက်ာင္းက စာသင္ေက်ာင္းမွာပဲ ဆရာဆရာမ လုပ္ခ်င္ရင္လုပ္ မလုပ္ခ်င္ရင္ အိမ္ျပန္လုိ႔ရပါတယ္တဲ့ .. “အိမ္ျပန္လို႔ရတယ္” ဆုိတာကုိ နားမလည္ေတာ့လို႔ ထပ္ေမးေတာ့ ရွင္းသန္႔ေျပာတာက တကယ့္မိဘမဲ့ကေလးအေရအတြက္က ၆၀ ၇၀ ေလာက္ပဲတဲ့ .. က်န္တဲ့ ကေလးေတြက စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္နဲ႔မုိ႔ မိဘေတြက ဒီကိုလာပို႔သြားၾကတာ .. နာဂစ္အၿပီးမွာေတာ့ ကေလးေတြပိုမ်ားလာတယ္တဲ့ .. ေအာ္ ဒီလုိလားေပါ့ .. ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ႔ေလးေတြအားလံုးက တစ္ေနရာတည္းမွာေရာက္ေနတဲ့ အေျခအေနတူကေလးေတြပဲေလ .. အားလံုး သနားစရာ ခ်စ္စရာေတြပါ ..<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ဆန္းေဒးအဖြဲ႕ရဲ႕ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြအစီအစဥ္စပါေတာ့တယ္ .. ကေလးေတြက ကၾကဆုိၾကနဲ႔ .. အရြယ္တူေလးေတြက အုပ္စုလုိက္အုပ္စုလိုက္နဲ႔ .. သူတို႔အလွည့္မေရာက္ေသးခင္ စင္ေအာက္မွာ စုစုေဝးေဝး ထုိင္ေနရတာကို လုိက္ၾကည့္ေနမိတယ္ .. ကျပေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ မိတ္ကပ္လိမ္းထားတာေၾကာင့္ပဲလား အရြယ္ညီ ေနတာေၾကာင့္ပဲလားေတာ့မသိဘူး .. ကၽြန္မမ်က္စိထဲမွာ အားလံုးရဲ႕ရုပ္ကေလးေတြက ဆင္တူေလး ေတြခ်ည္းပဲလုိ႔ .. အဲဒိအေၾကာင္းကို အနားမွာထုိင္ေနတဲ့ မေမရာကိုေျပာျပမိေတာ့ သူတို႔ခံစားေနရတဲ့ စိတ္အေျခအေနေၾကာင့္ျဖစ္မယ္တဲ့ .. အင္းေလ ဟုတ္ေလာက္ပါရဲ႕ .. သူတုိ႔စိတ္ထဲမွာ ဘာကိုမွေရေရရာရာ အားကိုးလုိ႔မရမွန္းသိေနေတာ့ secure မျဖစ္ဘူးထင္တယ္ .. ကိုယ့္ကိုကုိယ္ပဲ အားကိုးမယ္ .. ကုိယ္မွ အသံုးမက်ရင္ ခံေပေတာ့ပဲလုိ႔မ်ား ေတြးၾကသလား .. အဲ့အေတြးေၾကာင့္ မ်က္ႏွာ expression က အဲလုိျဖစ္ေန သလား .. ၿပံဳးေန ရီေနၾကေပမယ့္ သူတုိ႔အၿပံဳးေတြက သိပ္မေတာက္ပလုိပဲ ..<br /><br />ေန႔လည္တစ္နာရီေလာက္မွာ ပြဲအစီအစဥ္ကို ခဏနားၿပီး နိဗၼာန္ေစ်းအတြက္ ဆန္းေဒးဆရာဆရာမေတြ ျပင္ၾကဆင္ၾကပါတယ္ .. ဒိုးနတ္ ေပါက္စီ ယိုးဒယားအကင္ ဂ်ယ္လီရွိတ္ ေကာ္ဖီေအး ေနာက္ၿပီး မုန္႔ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ စာအုပ္ေတြ ခဲတံေတြ အက်ႌေတြလည္းပါရဲ႕ .. သစ္ပင္ရိပ္ေလးေတြရွာ အဲ့သစ္ရိပ္ေအာက္က ခုံတန္းေလးေတြေပၚမွာ ျပင္ဆင္ေနတာေတြကုိ ကၽြန္မၾကည့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ထုိင္ၾကည့္ေနမိတယ္ .. နန္းညီတုိ႔ မေမရာတို႔ ကိုမင္းယြန္းတုိ႔ကေတာ့ ကင္မရာကုိင္ၿပီး တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ေပါ့ .. ရွင္းသန္႔နဲ႔ little brook ကေတာ့ ပစၥည္းေတြ ဟုိဒီသယ္လုိ႔ လူးလာေခါက္တံု႔ .. ကၽြန္မကေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး .. ဆန္းေဒးအဖြဲ႕ လူေတြနဲ႔လည္း မရင္းႏွီးေတာ့ ကူလုပ္ေပးမယ္ဆုိတာေတာင္ သူတုိ႔က အားနာလုိ႔လားမသိဘူး ေပးမလုပ္ဘူး .. ေလွကားမွာ ကၽြန္မလုိပဲ (ဘာလုပ္ရမွန္းမသိလို႔ ထုိင္ေနသူေတြ) ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ေလာက္ရွိေသးတယ္ ..<br /><br /> ၿပီးေတာ့ ကေလးအားလံုးကို စုလုိက္ၿပီး မုန္႔ထုတ္ဖို႔ ကဒ္ေလးေတြေဝပါတယ္ .. တစ္ေယာက္ကို ဘယ္ႏွကဒ္ေလာက္ရသလဲေတာ့ မသိပါဘူး .. အားလံုးကုိေဝေပးၿပီးေတာ့မွ မုန္႔ေတြကုိစတင္ထုတ္ေပးပါတယ္ .. ကေလးေလးေတြလည္း ကဒ္ေပၚကအေရာင္ကိုၾကည့္လုိက္ ဆုိင္ရဲ႕ဆုိင္းဘုတ္ေတြမွာ သူတုိ႔ရထားတဲ့အေရာင္ကုိ လုိက္ရွာလုိက္နဲ႔ .. ေတြ႕သြားတဲ့လူေတြကလည္း သူတုိ႔အေပါင္းအသင္းေတြကို “ဒီမွာ ဒီမွာ အစိမ္းေရာင္”လုိ႔ ေအာ္ေခၚလုိက္ .. အေျပးအလႊားမုန္႔ေတြတိုးထုတ္လုိက္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနၾကတာေပါ့ .. ကေလးေတြကို ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔မွ ညစ္တီးညစ္ပတ္ ကေလးပုတုေလးတစ္ေယာက္ရယ္ ကဒ္ျပားေလးေတြကို လက္မွာတင္းတင္းဆုပ္လုိ႔ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္နဲ႔ .. လက္ထဲမွာလည္း ဘာမုန္႔မွမေတြ႕ေသးဘူး .. အရပ္ေလးပုလတက္န႔ဲ ဟိုေမာ့ဒီေမာ့ေပါ့ ..<br /><br />ေလွကားမွာထုိင္ေနရာကေန အနားသြားရပ္ၿပီး “သား မုန္႔ေတြမထုတ္ဘူးလား” လို႔သြားေမးေတာ့ ႏွပ္ေခ်းေလး ရႈံ႕သြင္းရင္း လက္ထဲကို သူ႔ကဒ္ေတြအားလံုးထုိးထည့္တယ္ .. “ဆရာမ လိုက္ထုတ္ေပးပါ” တဲ့ .. ဆရာမဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကုိရီခ်င္သြားသလုိ သူ႔ကိုလည္းသနားသြားတယ္ .. “ေအာ္ ေအးေအး .. လာသြားထုတ္ၾကမယ္” ဆုိေတာ့ လက္ကုိလာတဲြထားတယ္ .. သူ႔ကဒ္ျပားေတြၾကည့္လုိက္ ဟုိဖက္ဆုိင္မွာထုတ္လိုက္ ဒီဖက္ဆိုင္မွာ ထုတ္လိုက္နဲ႔ အလုပ္ေတြကိုရလုိ႔ .. သူတစ္ေယာက္ကုိ လုိက္ထုတ္ေပးေနတာျမင္ေတာ့ တျခားကေလး ပိစိေတြကပါ “ဆရာမ သားကိုလည္းရွာေပးပါ” “အနီေရာင္ကဘာမုန္႔လဲ ဘယ္မွာလဲ ဆရာမ” “သမီးက ေပါက္စီစားခ်င္တာ ဆရာမ” ဆိုၿပီး အနားကိုေရာက္လာၾကပါတယ္ ..<br /><br />မုန္႔ရဖို႔ကလည္း မလြယ္ပါလား .. ကၽြန္မလုိက္ထုတ္ေပးရမယ့္ ကေလးကႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ထုတ္မယ့္ ေနရာကိုေရာက္ေတာ့ တျခားကေလးေတြကပါ သူတုိ႔ကဒ္ေတြထုိးေပးၿပီး လူမုိက္ငွားတာက ငါးေယာက္ ေလာက္နဲ႔ .. J cup jelly shake ဆိုင္နားမွာတင္ ပိတ္မိေနတာ အေတာ္ၾကာပါတယ္ .. သူတုိ႔ဆုိင္က ဂ်ယ္လီရွိတ္တစ္ဘူးရယ္ အိုအိရွိတစ္ထုပ္ရယ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း ခဲဖ်က္တစ္ခုရယ္ ေပးရတာကမ်ားေတာ့ လက္မလည္ဘူး .. ဂ်ယ္လီဒိုင္ခံထည့္တဲ့သူ စာအုပ္ဒုိင္ခံေပးတဲ့သူရယ္လုိ႔မရွိေတာ့ ကေသာင္းကနင္းနဲ႔ လူေတြၿပံဳေနတာေပါ့ .. သိပ္ၾကာလြန္းအားႀကီးေတာ့ မေနႏုိ္င္ေတာ့ဘူး .. ကၽြန္မပါဝင္လုပ္ေနရေရာ .. အနားက ကဒ္ျပားေပးထားတဲ့ ကို္ယ့္ကေလးေတြကလည္း တေၾကာ္ေၾကာ္ .. ကဒ္ေပးထားၿပီးတဲ့ကေလးသံုးေယာက္က ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး .. ကူလုပ္ေပးၿပီးေနာက္ မူးခ်ာလည္သြားတာပဲ .. တစ္ခါမွ ဒီလုိမလုပ္ဖူးေတာ့ ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ့ေကာင္းသား ..<br /><br />နိဗၼာန္ေစ်းၿပီးေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပဲြကို ျပန္စပါတယ္ .. ထပ္ကၾက ဆန္းေဒးဆရာဆရာမေတြက ဆုေငြခ်ီးျမွင့္ၾက .. ဆရာဆရာမေတြကပါ ပါဝင္ကျပလုိက္ၾကနဲ႔ .. ၿပီးေတာ့ ဆုေပးပြဲလည္း ပါေသးတယ္ .. ေဘာလံုးအသင္းေတြ ထုပ္ဆီးတိုးအသင္းေတြကို ဆုခ်ီးျမွင့္တဲ့အခမ္းအနားေပါ့ .. ၾကည့္ရတာလည္း ၾကည္ႏူးစရာ .. ေလးနာရီေလာက္ၾကမွ အားလံုးသိမ္းၿပီး ျပန္ဖို႔ျပင္ၾကပါတယ္ .. ကားမထြက္ေသးခင္ ေစာင့္ေနတုန္း ကေလးေလးတစ္ေယာက္န႔ဲ ေဆာ့ေနလုိက္ေသးတယ္ .. “ဆရာမ ေနာက္အပတ္ေရာလာမွာလား” တဲ့ .. “ေအး လာမွာေပါ့ကြ” ဆုိေတာ့ ကရင္မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ေကာင္ေလးက ရီျပၿပီး “သားတုိ႔က တနဂၤေႏြကိုပဲ ေမွ်ာ္ေနၾကတာ ဆရာမရဲ႕” တဲ့ ...<br /><br />ျပန္လာေတာ့ ကားေပၚမွာ အားလံုးက ေမာပန္းႏြမ္းနယ္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ အလာတုန္းကလုိပဲ စကားသံေတြ တညံညံနဲ႔ပါပဲ .. ရန္ကုန္ဖက္ျပန္ေရာက္ရင္ အားလံုးပဲ တနလၤာေန႔အလုပ္ခြင္ ေက်ာင္းခြင္အသီးသီးျပန္ဝင္ဖုိ႔ အားေမြးၾကရဦးမယ္ .. ဒီလုိနဲ႔တစ္ပတ္လံုး ကိုယ့္ကိစၥနဲ႔ကုိယ္ လုပ္ရင္းကို္င္ရင္း တနဂၤေႏြေန႔ေရာက္တဲ့အခါက် ေမွ်ာ္ေနတဲ့ကေလးေတြဆီ အားအျပည့္နဲ႔သြားၿပီး သူတို႔မသိ နားမလည္တဲ့စာေတြကို သြားရွင္းျပရင္း ၾကင္နာရင္း ပီတိေတြသြားယူၾကရဦးမယ္ .. သူတို႔ေတြ လက္ရွိေနရာထက္ ပုိေကာင္းမယ့္ေနရာေလးကုိ ပိုင္ဆုိင္ႏုိင္ေအာင္ သြားကူညီၾကရမယ္ .. ကေလးေတြအားလံုးကို ေတာက္ေတာက္ပပၿပံဳးတတ္ေစခ်င္တယ္ .. ဒါဟာ ဆုေတာင္း တစ္ခုဆုိရင္ အဲ့ဆုေတာင္းျပည့္ဖုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ေတြအားလံုးလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္ ...။<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-6256214473374306873?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-87917457095377071752009-11-13T01:35:00.000-08:002009-11-13T01:42:18.817-08:00<div style="text-align: justify;">ပို႔စ္မေရးတာၾကာလို႔ထင္တယ္ .. ဘာမွလည္း ေခါင္းထဲကမထြက္လာဘူးေတာ့ .. အခုဆုိ အိမ္ထဲမွာပဲ ပိတ္မိေနတာအေတာ္ၾကာ .. အေတာ္ၾကာဆိုတာ ေတာင္ႀကီးကျပန္ေရာက္ၿပီးကတည္းကေပါ့ေလ .. ေအးေအးေဆးေဆးေလး အိမ္ထဲမွာေနရင္း .. အေဖာ္ေကာင္းရင္ ေရသြားကူးလုိက္ မုန္႔စားလုိက္နဲ႔ .. ပုိက္ဆံရွိရင္ အင္တာနက္ဆုိင္ေလးသြားလုိက္ ဓါတ္ပံုေတြတင္လုိက္<br /><br />တကယ္တမ္းစိတ္ထဲမွာ သြားခ်င္ေနတာက ဘုရားကို .. ဘာလို႔လဲေတာ့မသိဘူး .. ဘုရားကုိ မနက္ေစာေစာေလး သြားၿပီး ေဆာင္းတန္းေလးတစ္ခုမွာ ေအးေအးလူလူထုိင္ၿပီး လူေတြကိုၾကည့္ခ်င္တဲ့ဆႏၵက အျပင္းအထန္ပဲ .. သြားဦးမွပါ .. ေအာင္စာရင္းလည္း ထြက္ေတာ့မယ္ .. ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္မေျဖခဲ့တဲ့ရလဒ္က ဘယ္လိုျဖစ္လာ ဦးမလဲ .. ေအာ္ စိတ္ဆင္းရဲလုိက္တာ ..<br /><br />လြမ္းေနမိတဲ့လူေတြကလည္း အားႀကီးအမ်ားႀကီး .. ေက်ာင္းလည္းတက္ခ်င္တယ္ .. ထမီမဝတ္ရတာၾကာလုိ႔ေလ .. ထမီေလးနဲ႔ရင္ဖံုးေလးနဲ႔ လြယ္အိတ္ေလးလြယ္ ျခင္းေတာင္းေလးဆဲြ သူငယ္ခ်င္းမေလးနဲ႔တူတူ ထီးေလး ေဆာင္းၿပီး ဟုိေျပာဒီေျပာနဲ႔ ေက်ာင္းလမ္းမွာေလွ်ာက္ရတဲ့အရသာကို ျပန္လုိခ်င္ေနမိတယ္ .. သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေတြ႕ေတာ့ေတြ႕ခ်င္သား .. ဒါမယ့္ မေတြ႕ရလည္း ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး .. လြမ္းတဲ့ထဲ ဒင္းတုိ႔မပါဘူး ..<br /><br />တကယ္လြမ္းေနမိတာက ေတာင္ႀကီးကေဘာ္ဒါေတြရယ္ .. ေန႔လည္ခင္းပ်င္းတဲ့ခ်ိန္ေတြဆုိ တအားသတိရတာပဲ ေရာ .. ဒီလိုပါပဲ .. ေနာက္ကုိယ့္ဟာကိုယ္ ရႈပ္ယွက္ခပ္ေနရင္လည္း ေအးေဆးျပန္ျဖစ္သြားဦးမယ္ .. ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ေတြရန္ကုန္ဆင္းလာရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ေတြးေနမိတယ္ ..<br /><br />ပ်င္းရိတဲ့ေရာဂါကုိ ဘယ္လုိကုရမလဲမသိဘူး .............<br /><br />ဘာကုိမွမေက်နပ္ႏုိင္ပဲ အီလည္လည္ျဖစ္ေနတာကို ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲမသိဘူး ................<br /><br />ဘယ္ဟာကို ဘယ္လုိလုပ္လုိက္ရင္ အေကာင္းဆံုးလဲမသိဘူး ...???????<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8791745709537707175?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-28939470152404687232009-10-09T02:58:00.001-07:002009-10-09T03:08:52.916-07:00<div style="text-align: justify;">ဂစ္တာတစ္လက္ကုိ ေက်ာမွာလြယ္လာေသာ လူတစ္ေယာက္ကုိ ထုိလမ္းေလးထဲတြင္ အၿမဲေတြ႔ရတတ္ပါသည္ .. လမ္းေလး၏ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ပ်ဥ္းမပင္မ်ား အစီအရီေပါက္ေနသည္ .. တခါတရံ သူျပန္လာေသာ ညဖက္အခ်ိန္တြင္ ၿမိဳ႕ေတာ္သည္ အိပ္ေမာက်လ်က္ရွိသျဖင့္ လမ္းေလးသည္ လူရွင္းေနေလ့ရွိသည္ .. သူကေတာ့ လူရွင္းသည္ မရွင္းသည္ကုိပင္ သတိမူမိပံုမေပၚ .. ေခါင္းငုိက္စိုက္ခ်ၿပီး တစ္လွမ္းခ်င္းသာ အဆက္မျပတ္ေလွ်ာက္ေနသည္ ..<br /><br />တကုိယ္ေရတည္းေလွ်ာက္လာေသာ သူ႔ပံုစံသည္ အထီးက်န္ဆန္လွသလုိ တဆက္တည္းမွာပင္ လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးလွပါသည္ .. လေရာင္က သူ႔ေပၚတြင္ သူ႔ေက်ာေပၚက ဂစ္တာေလးေပၚတြင္ ျဖာက်လ်က္ .. သူ႔ေဘးနားတြင္ သူ၏ပါးလွပ္ေသာ အရိပ္ကသာ အေဖာ္သဟဲတစ္ေယာက္သဖြယ္ ကပ္ၿငိပါလာသည္ .. ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနေသာညတြင္ သူ႔ႏွလံုးခုန္သံက တစ္ခုတည္းေသာဆူညံသံျဖစ္သည္ .. သူလမ္းေလွ်ာက္ လာသည္ကုိ ၾကည့္မိလွ်င္ ထုိအရာႏွစ္ခုကိုသာ သတိထားမိေပလိမ့္မည္ .. သူ႔အရိပ္ႏွင့္ သူ႔ႏွလုံးခုန္သံ ..<br /><br />သူ႔ပံုစံသည္ ေလာကႀကီးတြင္ လမ္းေလွ်ာက္စရာကလဲြလို႔ ဘာမွလုပ္စရာမရွိသလုိပင္ .. ပူပင္ျခင္းမရွိသလုိ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းလည္း မရွိပါ .. ေျခတစ္လွမ္းႏွင့္ ေနာက္တစ္လွမ္းၾကားတြင္ စဥ္းစားေတြေဝမႈမပါ .. တြန္႔ဆုတ္မႈမပါ .. ထုိ႔အတူ တက္ၾကြမႈမပါ ႏုိးၾကားမႈမပါ .. ေျခလွမ္းမ်ားသည္ ဗလာသက္သက္ .. ပန္းတိုင္မသိသလုိ ခရီးဆံုးတြင္ ေစာင့္ႀကိဳေနမည့္သူလည္းရွိပံုမေပၚပါ .. သုိ႔ေသာ္ တစ္စံုတစ္ခုကုိ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႕ႏုိး ရွာေဖြေနသလုိ ..<br /><br />သူသည္ အိပ္မက္ေကာ မက္တတ္ပါသလား .. တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ခရမ္းေရာင္ပ်ဥ္းမပန္းမ်ား ေၾကြက် ေနေသာ .. ျဖာက်ေနေသာ လေရာင္တုိ႔ျဖင့္ ၿပီးျပည့္စံုေနေသာ လမ္းမက်ယ္ေလးသည္ အိပ္မက္မက္ ခ်င္စရာေကာင္းလွပါသည္ .. ထုိကဲ့သို႔ လွပေသာလမ္းေလးကိုပင္ သတိမျပဳေလာက္ေအာင္ သူ႔အေတြးမ်ားက တစ္ခုခုေပၚတြင္ စူးစိုိက္ေနပံုရပါသည္ ..<br /><br />သို႔မဟုတ္ သူအိပ္မက္မက္ေနျခင္းျဖစ္မည္ .. လမ္းေလးကိုမက္ေနျခင္း မဟုတ္သည့္တုိင္ တစ္ခုခုကို အိပ္မက္မက္ေနျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္ .. လမ္းေလးထက္လွပသည့္အရာ .. လေရာင္ထက္ပိုလင္းေသာအရာ .. သူ႔ဂစ္တာေလးထက္ သံစဥ္ပိုခ်ဳိျမၿပီး .. သူ႔ႏွလံုးကုိ ဒိထက္ပိုခုန္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိသည့္ အရာတစ္ခုခု အေၾကာင္းကို သူအိပ္မက္မက္ေနလိမ့္မည္ .. ခ်ဳိၿမိန္ေသာအိပ္မက္မက္ေနသူႏွင့္တူသလို အိပ္မက္ဆုိးတစ္ခုကို အၿမဲေတြးေနသူႏွင့္လည္း တူေနေသးသည္ ..<br /><br />တစ္ည .. မုိးရြာၿပီးစမို႔ ပ်ဥ္းမပင္မ်ားစိုစြတ္ကာ လမ္းမသည္လည္း မိုးနံ႔တသင္းသင္းပ်ံ႕လ်က္ရွိသည္ .. သူျပန္လာသည္ .. ခရမ္းေရာင္ ပန္းေလးတစ္ပြင့္က ေလႏွင့္အတူလြင့္ကာ သူ႔ေရွ႕သုိ႔ ေရာက္လာသည္ .. ရုတ္တရက္ အရွိန္သတ္လုိက္သျဖင့္ သူ တံု႔ ကနဲရပ္သြားသည္ .. သူ႔ေရွ႕က ခရမ္းေရာင္ပန္းေလးကို ၾကည့္ ေနသည္ .. အရင္က မျမင္ဖူးေသာအရာတစ္ခုကုိ ျမင္လုိက္ရသည့္အတုိင္း ပန္းေလးကိုေငးၾကည့္ေနသည္ .. သူသည္ အိပ္မက္မွ ႏုိးလာသည္ႏွင့္တူေနေတာ့သည္ .. ပန္းေလးကို ယူလုိက္ၿပီး သူဆက္ထြက္သြားပါသည္ .. ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္သို႔ တဲြေလာင္းခ်ထားၿပီး လႊဲရမ္းျခင္းမရွိသည့္ သူ႔လက္ထဲသို႔ ပန္းပြင့္ေလးပါသြားသည္ .. သူ႔အိပ္မက္ကုိ ပုိျပည့္စံုေအာင္ သို႔မဟုတ္ အိပ္မက္မွ ႏုိးထေအာင္ ပန္းေလးက လုပ္ေဆာင္ႏိုင္လိမ့္မည္ ထင္သည္ ..<br /><br />ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ထုိေန႔မွစ၍ သူ႔ကို လမ္းေလးထဲတြင္ ဘယ္ေတာ့မွမေတြ႔ရတတ္ေတာ့ေပ .. ၿမိဳ႕ေတာ္ အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္တြင္ လေရာင္လင္းသည့္ လမ္းေလးထဲသို႔ ဂစ္တာတစ္လက္ေက်ာမွာလြယ္လ်က္ လမ္းေလွ်ာက္လာတတ္သည့္ သူသည္ လုိခ်င္တာကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိသြားပံုရသည္ ..<br /><br />သူသည္ အိပ္မက္မက္တတ္သူ ဟုတ္ပါသလား ..<br />အိပ္မက္လွလွမက္တတ္သူလား .. အိပ္မက္ဆုိးမ်ားျဖင့္ ႏုိးထေနတတ္သူလား ..<br />ပန္းပြင့္ေလးေၾကာင့္ သူအိပ္မက္မက္မလား .. ထုိပန္းေလးေၾကာင့္ အိပ္မက္ကလန္႔ႏုိးမလား ..<br /><br />သုိ႔မဟုတ္ ပန္းပြင့္ေလးက သူ၏ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာအိပ္မက္မ်ားလား ..<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-2893947015240468723?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-2453373110615501582009-10-05T08:00:00.000-07:002009-10-06T05:32:26.455-07:00<div style="text-align: justify;">သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူလက္ထပ္ေတာ့မယ္ေျပာတယ္ .. သူ႔မွာ ေစ့စပ္ထားတဲ့လူရွိတယ္ အဲ့ဒိလူနဲ႔ပဲ လက္ထပ္မယ္ဆုိတာသိရက္နဲ႔ “အိဖူးေရ .. ငါလက္ထပ္ေတာ့မယ္”လုိ႔ သူေျပာလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ ေလးကုိ အံ့ၾသသြားခဲ့တယ္ .. ကၽြန္မတုိ႔အသက္က ၁၈ ႏွစ္ပဲရွိေသးတာပါ .. ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ လက္ထပ္ရတာ ေကာင္းေပမဲ့ ၁၈ ႏွစ္မွာေတာ့ လက္မထပ္ခ်င္မိပါဘူး .. စေတးလုိက္ရမဲ့ လြတ္လပ္တဲ့လူငယ္ဘဝေလးကို ႏွေျမာမိတယ္ေလ .. အခုမွ ဘဝမွာ အလန္းဆန္းဆံုးေန႔ရက္ေတြ ရခါစရွိေသး .. ခ်က္ခ်င္းပဲအၿပီးသတ္ရေတာ့ မွာလားေနာ္ .. ကၽြန္မက အဲ့လုိမ်ဳိးေျပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ျငင္းတယ္ေလ .. နင္တကယ္ခ်စ္တဲ့လူရွိလာတဲ့ အခါ နားလည္လာမယ္တဲ့ .. အဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ သူ႔ကုိ (ကၽြန္မခ်စ္သူကုိ) ပုိင္ဆုိင္ရဖို႔အတြက္ အရာရာကို စြန္႔လႊတ္ႏုိင္သြားလိမ့္မယ္တဲ့ .. ကၽြန္မကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေခါင္းပဲ ခါျပလုိက္မိတယ္ .. “အရာရာကို စြန္႔လႊတ္သြားႏုိင္မယ္”တဲ့ .. တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲ ..<br /><br />“အရာရာ” .. အရာရာဆုိတာဘာေတြလဲ .. ေငြေၾကးလား ေပ်ာ္ရႊင္မႈလား လြတ္လပ္မႈလား အသုိင္းအဝုိင္းလား .. ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာလား စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာလား .. အားလံုးပဲလား .. အရာရာဆုိတဲ့ထဲမွာ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕အမူအက်င့္ ေတြ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားမႈေတြေရာပါလား .. စြန္႔လႊတ္ႏုိင္သြားလိမ့္မယ္ဆုိတဲ့ထဲမွာ အမူအက်င့္ေတြကုိ ပံုစံေျပာင္း တာေရာပါလား .. လူသစ္စိတ္သစ္ျဖစ္သြားတာမ်ဳိးကုိေခၚလား .. ဘယ္လုိဟာမ်ဳိးကိုေခၚတာပါလိမ့္ ..<br /><br />လူတစ္ေယာက္ကို ပုိင္ဆုိင္ခ်င္တာ ပုိင္ဆုိင္ရဖုိ႔အတြက္နဲ႔ အရာရာကိုစြန္႔လႊတ္ႏုိင္မွာလား .. ေနထုိင္ေနတဲ့ ကုိယ့္ဘဝပံုစံကုိ ေျပာင္းလုိက္ရမွာလား .. ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတကယ္စြန္႔လႊတ္ႏုိင္တာ မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္တာ အပထား .. အဲလုိေျပာသြားတာကုိပဲ ပုိမခံႏုိင္ျဖစ္ေနသလုိပဲ (ဘာမွလည္းဆုိင္ဘူးေနာ္) .. ကၽြန္မက နည္းနည္း ေတာ့အေတြးေခါင္တယ္ .. အခုကိစၥကုိ မေနႏုိင္မထုိင္ႏုိင္ေတြးေနတာကုိပဲၾကည့္ .. သူငယ္ခ်င္းကျဖင့္ သူ႔အိမ္ေထာင္နဲ႔သူအဆင္ေျပလို႔ ေပ်ာ္လုိ႔ရႊင္လုိ႔ .. ကၽြန္မမွာေတာ့ ေတြးလုိက္ မေက်နပ္လုိက္ .. လက္ထပ္သြား တဲ့သူငယ္ခ်င္းကုိ ႏွေျမာလုိက္နဲ႔ ကုိယ့္ဒုကၡကုိယ္ရွာေနမိတာ .. ၾကာေတာ့လည္း ကိုယ့္ကိုကုိယ္စိတ္တုိလာတယ္ ..<br /><br />ေနာက္ထပ္စိတ္ကုိဆြေပးတဲ့ သတင္းတစ္ခုကလည္း အဲ့သူငယ္ခ်င္းဆီကပဲၾကားတာပဲ .. ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းထဲက ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္က (အထက္တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ရွိခဲ့တယ္) ကေလးေမြးၿပီးသြားၿပီတဲ့ .. ဘုရားေရ .. ေျပာျပတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မၾကက္သီးေတာင္ထသြားတယ္ .. ေနာက္ေတာ့ေတြးမိလာတာက “ေကာသလအိပ္မက္ ၁၆ ခ်က္” ထဲကအတုိင္းပါပဲလားလို႔ ..<br /><br />အျပင္မွာျမင္ရင္ေတာ့ အဲ့လင္မယားကုိ ဘယ္သူက ကေလးရွိတယ္လို႔ ထင္မွာလဲေနာ္ .. တဆက္တည္းပဲ ကေလးေမြးလုိက္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကုိေတာ့ ခ်ီးက်ဴးတယ္ .. ေမြးရဲတဲ့သတၱိရွိလုိ႔ပါ .. ဘယ္လုိပဲေျပာေျပာ သူလည္း အိမ္နဲ႔ေတာ့ အတုိက္အခံေတြႀကံဳရမွာပဲ .. ဖ်က္မခ်လုိက္ပဲ ေမြးပစ္လုိက္တဲ့သတိၱကေတာ့ တကယ့္ အေမစိတ္ဓါတ္ပဲထင္ပါတယ္ေနာ္ .. အျပင္မွာေတြ႔ေတာ့လည္း အရင္ကလုိမဟုတ္ပဲ တည္ၿငိမ္သြားလုိက္တာ .. အရင္ကဆုိေက်ာင္းမွာ ဆပ္စလူးစိန္ အာၿပဲမေလးကုိး .. သူလည္း သူ႔ရည္းစား အဲေလ သူ႔ခင္ပြန္းကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပံုရတယ္ .. သူဆုိရင္ေကာ အရာရာကိုစြန္႔လႊတ္ခဲ့တာပဲလား .. မိဘေတြရဲ႕အျငဴစူခံၿပီးမွ ေမြးလာတဲ့သူ႔သမီးေလးက သူ႔ဘဝပါတဲ့ ..<br /><br />အခ်စ္ဆုိတဲ့အရာကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆန္းၾကယ္သားပဲ .. အရာရာကုိရင္ဆုိင္ႏုိင္ အရာရာကုိ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပဲ တန္ခိုးႀကီးတယ္ထင္ပါ့ .. ေတြးရင္ေတာ့ ရူးေတာင္ရူးသြားမလားပဲ .. ပထမသူငယ္ခ်င္းနဲ႔တုန္းက လက္မခံခ်င္တဲ့ကိစၥက ဒုတိယသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔မွပဲ ပုိၿပီးတအံ့တၾသႀကီးျဖစ္လို႔ .. ေပ်ာ္ရႊင္ရလုိက္ စိတ္ညစ္ရလုိက္နဲ႔ ပူလုိက္ေအးလုိက္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်စ္ဆုိတာႀကီးက လူေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ ဘာလို႔ျဖစ္ျဖစ္လာလဲမသိဘူးေနာ္ .. လာလုိက္ေသးတယ္ “အရာရာကုိ စြန္႔လႊတ္သြားႏုိင္တယ္” တဲ့ .. ဟုတ္လုိ႔လား မေက်နပ္ပါဘူး ..<br /><br />ခုေနေတာ့ မေက်နပ္ဘူးပဲ ေအာ္ေနတဲ့ကၽြန္မလည္း ဘယ္အခ်ိန္ အဲ့စကားကုိ ၿပံဳးၿပံဳးေလးလက္ခံမိမလဲမသိ ....။<input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;"><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-245337311061550158?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-959796417171001222009-10-02T01:14:00.000-07:002009-10-02T01:38:58.034-07:00<div style="text-align: justify;">ငယ္သည္ လူေတြအတြက္ တစ္ခုခုေပးစြမ္းႏုိင္သူ အၿမဲျဖစ္ခ်င္ခဲ့သည္ .. အနည္းဆံုးေတာ့ ငယ့္ကို ခ်စ္ခင္သူေတြႏွင့္ ငယ္ကခ်စ္ခင္သူေတြအတြက္ အၿမဲရပ္တည္ေပးခ်င္ပါသည္ .. စိတ္ပုိင္းဆို္င္ရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ေတြအတြက္ (သူတုိ႔ရဲ႕လုိအပ္မႈေတြအတြက္) ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ သည္ .. ၿပီးေတာ့ ငယ္က အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သိပ္တြယ္တာတတ္သည္ .. သူတို႔ေတြႏႈတ္ခမ္းမွ အမွတ္တမဲ့ထြက္လာေသာ စကားေလးေတြကို ငယ္ဂရုတစုိက္နားေထာင္ျဖစ္သည္ ..<br /><br />မ်က္ႏွာအဆီျပန္တတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ အဆီစုပ္ Tissue တစ္ထုပ္ .. ဆံပင္ေကာက္ထားေသာ ဆံသားမာ၍ၿဖီးသင္ရခက္ေသာ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ (ဆံပင္အေကာက္သီးသန္႔) ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္တစ္ဘူး .. တီရွပ္အမည္း ဒီဇုိ္င္းစံုဝတ္တတ္ေသာ ေဘာ္ဒါအတြက္လည္း ဒီဇုိင္းမိုက္မိုက္ တီရွပ္အမည္းေလးေတြ (လက္ထဲပိုက္ဆံရွိခ်ိန္ႏွင့္ ေစ်းလည္းသင့္ေတာ္လွ်င္) .. ခဏခဏစိတ္ညစ္ရတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း အတြက္လည္း ငယ္ကရင္ဖြင့္ေဖာ္အျဖစ္ အၿမဲအသင့္ရွိသလုိ ကေလးဆန္၊ တဇြတ္ထုိးလုပ္တတ္ေသာ ညီအတြက္လည္း (ေယာက်္ားေလးႏွင့္မိန္းကေလးဆုိေပမယ့္ ညီအစ္ကုိဟု သူက သတ္မွတ္သည္) သူ႕စိတ္ကုိထိန္းေက်ာင္းေပးဖုိ႔ ငယ္သည္တက္ၾကြေနမိသည္ ... ငယ့္ေၾကာင့္ စိတ္ခ်မ္းသာရမည့္ လူမ်ားအတြက္ဆုိလွ်င္လည္း သူတို႔စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ တခါတရံစြမ္းေဆာင္ေပးေလ့ရွိပါသည္ ..<br /><br />ထုိ႔ျပင္ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ျဖစ္လာသမွ် စိတ္ညစ္စရာေတြ ျပႆနာေတြေတြကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားၾကားတြင္ ဒုိင္ခံနားေထာင္ အႀကံေပးလုပ္တတ္သည္မွာလည္း ငယ္တစ္ေယာက္တည္းရွိပါသည္ .. ထိုအခါမ်ားတြင္ သူတုိ႔လိုခံစားကာ အတူစိတ္ညစ္လုိက္ .. အႀကံေပး ကူညီလို႔ရလွ်င္ အားႀကိဳးမာန္တက္ေျပာျပလုိက္ .. ၿပီးဆံုးသြားလွ်င္ သူတို႔နဲ႔အတူေပ်ာ္ရႊင္လုိက္ႏွင့္မို႔ ဟုိးအရင္ခင္မင္စအခ်ိန္ေတြက ငယ့္ကုိသူတို႔ေတြ နားမလည္ႏုိင္ျဖစ္ခဲ့ရေသးသည္ .. ယခုေတာ့ သူတို႔ေတြ ငယ့္ကုိမရွိမျဖစ္လုိအပ္သလို ခ်စ္ခင္ၾကတာကိုျမင္ေတာ့ အေျခာက္တုိက္ဘဝင္ေတြျမင့္ေနရေသးသည္ .. ထုိသုိ႔ခံစားရသည္ကိုလည္း ႏွစ္ၿခိဳက္ေနမိသည္ .. ငယ့္ကုိ ထုိသုိ႔ခ်စ္ခင္ၾကသည္ကိုလည္း ဂုဏ္ယူမိသည္ .. အနည္းဆံုးေတာ့ ငယ္က သူတုိ႔အတြက္ အဓိကမက်သည့္တိုင္ အေရးေတာ့ပါပါသည္ .. ငယ္သည္ ဘာလုိ႔ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္အတြက္ ရပ္တည္ရုံသာမက သူမ်ားအတြက္ပါ ရပ္တည္ေနလဲမသိပါ .. ထုိကဲ့သုိ႔ျဖစ္ရသည့္အတြက္ ငယ္ေပ်ာ္ရႊင္သည္ .. ဒါ့ေၾကာင့္ ယေန႔ထိေတာ့ ထုိပံုစံျဖင့္သာ ေနထုိ္င္လာပါသည္ .. ၾကာလာေတာ့ သူတို႔ေတြအတြက္ မလုပ္ေပးႏုိင္တာ ဘာမွမရွိဟု ထင္လာသည္ .. ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေပါင္းသင္းသူေတြအတြက္ ငယ္က တစ္ခုခုလုပ္ေပးခဲ့သည္ခ်ည္းပင္ျဖစ္သည္ .. ထုိသူေတြအတြက္ေတာ့ ငယ္သည္ တကယ့္ကို အေပးသမားသက္သက္ပင္ .....<br /><br />သို႔ေသာ္ သို႔ေသာ္ ........<br /><br />သူ႔အတြက္ ငယ္ဘာမွမလုပ္ေပးႏုိ္င္ခဲ့ပါ .. ဘာမွမလုပ္ေပးႏုိင္ရံုမက ဘာမွလည္းမေျပာေပးႏုိင္ .. ငယ့္အေနျဖင့္ မျဖည့္ဆည္း မေပးစြမ္းႏုိင္သူက သူျဖစ္ေနသည့္အတြက္လည္း ဝမ္းနည္းလုိ႔မဆံုး .. ငယ့္အတြက္ အေရးပါေသာလူတစ္ေယာက္သည္ ငယ္ႏွင့္အေဝးဆံုးမွာရွိသည္ .. အေဝးဆံုးကလူအတြက္ ရုပ္ဝတၳဳမ်ား ျဖင့္မဟုတ္ေတာင္ စိတ္ဓါတ္အင္အားတစ္ခုအျဖစ္ ငယ္ရပ္တည္ခ်င္ပါသည္ .. ငယ္ကသာ သူ႔ကုိစိတ္ဓါတ္ အင္အား မေပးစြမ္းႏုိင္ေသာ္လည္း သူကေတာ့ ငယ့္အတြက္ေဆးတစ္ခြက္ျဖစ္သည္ .. ငယ္စိတ္အားငယ္ ေနခ်ိန္မ်ား စိတ္ရႈပ္ရေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ သူေျပာေသာစကားမ်ားက တစ္ခြန္းကုိတစ္ခြန္းဆိုသလို ထိေရာက္ လွသည္ .. တကယ္လည္း သူ႔စကားေတြနားေထာင္ရင္း အားတင္းခဲ့ပါသည္ .. သူက ငယ့္ကို “ေျပာစကား နားေထာင္တဲ့ကေလးမ” ဟုခ်ီးက်ဴးလွ်င္ ငယ္အူျမဴးေနရသည္ .. တစ္ခါတြင္ေတာ့ ငယ့္ကုိ ေလာဘႀကီးသည္ဟု သူကစြပ္စြဲဖူးပါသည္ .. လူေတြကို ဂရုစိုက္လြန္းေသာ ငယ့္အား <span style="font-size:85%;">“လူေတြကို ဂရုမစုိက္နဲ႔”</span> .. <span style="font-size:85%;">“ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ရပ္ၾကည့္စမ္းပါဦး” </span>စသည္ျဖင့္ေျပာခဲ့သည္ ..<br /><br />ငယ့္အတြက္ပဲေျပာဆိုလုပ္ကိုင္ေပးေနတာပဲ .. ငယ္ကတစ္လွည့္ အားေပးစကားေလးေျပာပါရေစဦးဟု ငယ္ ေျပာေသာအခါ <span style="font-size:85%;">“ကုိယ့္အတြက္ အဲဒါေတြမလုိဘူးေလ ငယ္ရဲ႕”</span> ဟူ၍သာၾကားရသည္ .. ထုိအေၾကာင္းျဖင့္ သူ႔ကို ငယ္ရန္စြာမိသည္ .. စကားေတြကို ေရာေကာေသာေကာလုပ္ကာ သူကေရွာခ်ေလ့ရွိပါသည္ .. ေနာက္ဆံုး ငယ္ကေလသံကုိေလွ်ာ့ၿပီး <span style="font-size:85%;">“ဘာလုိ႔အဲလုိျဖစ္ေနရတာလဲ”</span> ဟုေမးမိလွ်င္ သူက <span style="font-size:85%;">“ကိုယ္ဘာကိုမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာျပခ်င္ဘူးကြယ္” </span>ဟုေျပာလာသည္ .. “ဘယ္သူ႔ကိုမွ” ဆုိသည့္စကားက ငယ့္ရင္ကုိ ခပ္ျပင္းျပင္း လႈပ္ခတ္သြားေစပါသည္ ..<br /><br />သူ႔အတြက္ေတာ့ ငယ္ဟာ ဘာမွမဟုတ္ပါလားဟုေတြးရင္း ငုိေနမိသည္ .. တျခားလူေတြအတြက္ ရပ္တည္ေပးႏုိင္ခဲ့ေသာငယ္သည္ အျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ဆံုး“သူ” နဲ႔က်မွ မထူးျခားသူျဖစ္ရေလသည္ .. ထုိကိစၥနဲ႔ ပက္သတ္ၿပီး ငယ္မေက်မနပ္ျဖစ္ေနသည္ကို သိေသာအခါ သူက<span style="font-size:85%;"> “ငယ္ဟာ ဘာလုိ႔မရင့္က်က္ေသးတာလဲ” </span>ဟု မခ်င့္မရဲေလသံေလးျဖင့္ ေျပာေလသည္ .. အဆံုးတြင္ေတာ့ ငယ္သည္ မခံမရပ္ႏုိ္င္စြာျဖင့္ ေပါက္ကြဲေတာ့ ေလသည္ .. ထုိအခါ သူကတအံ့တၾသၾကည့္ေနရင္းျဖင့္ <span style="font-size:85%;">“ငယ္ .. ဒါကုိ ဒီေလာက္ႀကီး serious ျဖစ္ေနမယ္ မွန္းမသိခဲ့ဘူး” </span>တဲ့ .. ငယ္က သူ႔ကုိ ေဒါသတႀကီးျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ေသာအခါတြင္ေတာ့ ငယ့္ကုိဆြဲထိန္းလုိက္ၿပီး <span style="font-size:85%;">“အဲဒါေတြက ဘာအေရးႀကီးလို႔လဲ .. ငယ္ ကုိယ့္အတြက္ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိ္င္တာေတြ အနစ္နာခံတာေတြက ဘာမ်ားျဖစ္လာမွာလဲ .. ငယ့္ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုနဲ႔တင္ ကိုယ္လံုေလာက္ေနၿပီ .. ငယ့္ဆီက တျခားဘာမွ မလုိခ်င္ဘူးေလ”</span> ဟု တုိးလ်ေသာေလသံေလးျဖင့္ ေျပာလာသည္ ..<br /><br />သူ႔ဆီက ထိုစကားမ်ဳိးမၾကားခဲ့ဖူးသည့္အတြက္ ငယ္တစ္ခဏတာဆြံ႕အသြားသည္ .. ဘာမွမေျပာဘဲေနမိစဥ္ သူထြက္သြားပါသည္ .. သူထြက္သြားၿပီး အတန္ၾကာေတာ့မွ ငယ္မတ္တပ္ထရပ္လုိက္မိသည္ ..<br /><br />ထုိအခ်ိန္မွစၿပီး ငယ္သည္ ငယ့္အတြက္ငယ္သာ ျဖည့္ဆည္းေလေတာ့သည္ ... အနည္းဆံုးေတာ့ သူ႔အတြက္ <span style="font-size:130%;">“စကားနားေထာင္တဲ့ကေလးမ” </span>အျဖစ္ ရပ္တည္ေနမိသည္ေပါ့ ....။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-95979641717100122?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-88346685306810476952009-10-01T01:37:00.000-07:002009-10-01T01:43:45.206-07:00<div style="text-align: justify;">အင္း .. အဲလုိေပါ့ေနာ္ .. သီခ်င္းဆုိျခင္းဆုိသည္မွာ အိဖူးရဲ႕ အေကာင္းဆံုးစိတ္ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ နည္းလမ္းေလးတစ္ခုပါ .. ဝမ္းနည္းရင္ စိတ္ညစ္ရင္ ေပ်ာ္ရင္ အူျမဴးေနရင္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ပါးစပ္မွာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရွိေနတတ္တယ္ .. ဆုိေနမိတဲ့သီခ်င္းေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီး .. အဲ့ထဲကမွ စိတ္နဲ႔အတုိက္ဆုိင္ဆံုးကုိ ေရြးေပးရရင္ .........<br /><br />“မိုးေလးဖဲြတုန္း သတိရတယ္ ျမင္ေနတယ္ ျပတင္းတံခါးဆီပဲ .. သြားလုိ႔ေမာ့ၾကည့္ ေျပာလုိက္ခ်ိန္ တစ္ကုိယ္ေရတည္း မုိးစက္ေတြအလယ္” ဆိုတဲ့ ထြန္းအိျႏၵာဗုိနဲ႔ မ်ဳိးေက်ာ့ၿမိဳင္ရဲ႕သီခ်င္းေလး ... မုိးတြင္းကုန္ဆံုးေတာ့မယ္ .. မုိးရာသီကုိခ်စ္တဲ့ အိဖူး အတြက္ေတာ့ ငုိခ်င္စရာႀကီး .. ဒီၾကားထဲကမွ ခုတေလာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ တအားနဲ႔အရမ္းလြမ္းဆြတ္ေနမိတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔မိုးရြာတယ္ .. ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကိုေငးၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ သီခ်င္းေလးကို ဆုိမိရက္သားေပါ့ .. “ေဝးၿပီးတစ္ေန႔ ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္ .. ယံုၾကည္ထား မုိးစက္ေတြရယ္” တဲ့ ..<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ အိမ္အျပင္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့တယ္ .. မိုးရြာထားေတာ့ သစ္ပင္ေတြ ျမက္ပင္ေတြ အားလံုးအစိမ္းအစိမ္းေတြႀကီးပဲ .. မေနႏိုင္မထုိင္ႏုိင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ဆုိမိတာက “All I see is green” ... က်ားေပါက္ရဲ႕ see green ေလ .. သူေျပာတဲ့ green က အသံထြက္ဆင္တူတဲ့ grin ကိုေျပာခ်င္တာလို႔ထင္တာပဲ .. Green Day အဖဲြ႕ရဲ႕ green ကလည္း အဲ့ grin ကိုေျပာတာပဲ .. အဓိပၸါယ္က ေဆးေျခာက္ရႈျခင္းတဲ့ .. “With no green I cant' be complete, When my dope is gone I hate you all, I'm not in peace till I score some more green” ဆုိေတာ့ ပိုမရွင္းသြားဘူးလား .. ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့သီခ်င္းကို ခဏခဏဆုိေနမိတာေတာ့ အမွန္ပဲ ..<br /><br />ကြန္ကရစ္လမ္းမႀကီးေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္းထုိင္ေနမိတယ္ .. ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြအဆုပ္လုိက္ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ေတြ႕ရေတာ့ လွမ္းကုိင္ၾကည့္ခ်င္လာတယ္ .. လွမ္းကိုင ္ၾကည့္လုိက္လို႔ လက္ထဲေရာက္ရင္ အေငြ႕ပ်ံ ပ်က္ျပယ္သြားမလားလုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ ၾကည့္ေတာ့ ထူးအိမ္သင္ဆုိထားတဲ့ တိမ္ေတြအေၾကာင္းနာမည္နဲ႔သီခ်င္းေလးကုိ ျပန္ ၾကားေယာင္ရင္း ဆုိေနမိေရာ .. “တိမ္ေတြဖဲြ႕စည္းထား ျမင္သာခ်ိန္အခိုက္အတန္႔ေလးမွာ တိမ္ေတြၿပိဳလဲသြား .. ” သီခ်င္းေအးေအးေလးနဲ႔ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ ၾကည္လင္ခ်ဳိျမတဲ့အသံေလးနဲ႔ လိုက္ဖက္မႈရွိလုိ႔ အဲ့သီခ်င္းကုိတအားႀကိဳက္တယ္ .. တိမ္ေတြျမင္တုိင္းလည္း ဆိုမိတယ္ ..<br /><br />အိမ္ကုိျပန္တဲ့လမ္းမွာ စာေမးပြဲၿပီးလုိ႔ ေက်ာင္းေတြပိတ္သြားၿပီဆိုတာကို ေတြးတယ္ ..“ရင္နာစြာျပန္လည္ေတြးတုိင္း သတိရမိ ႏွစ္ကုိယ္တူညီ ခ်စ္ဖူးတဲ့တကၠသုိလ္ဆီ” ေပါ့ေလ .. “အခ်စ္ဆံုးရဲ႕အၿပံဳးအရယ္ေလးေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနသည္ .. မႈန္ရီရီ မ်က္ဝန္းေဝသီ ..” ဆိုသလုိပဲ ေက်ာင္းက ခ်စ္စရာေကာင္ေလးရဲ႕မ်က္လံုးေတြကုိ တမ္းတေနေသး .. ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ သိပ္ကိုပ်င္းစရာေကာင္းသြားၿပီ .. တစ္မ်ဳိးလည္းေကာင္းပါတယ္ေလ .. အသားမမည္းေတာ့ဘူးေပါ့ ဟိ ..<br /><br />အိမ္ေရာက္ေတာ့ လူလည္းေညာင္းလွၿပီ .. မုိးကထပ္ရြာလာေတာ့ ခ်မ္းခ်မ္းဆီးဆီးနဲ႔ အိပ္ခ်င္လာတယ္ .. မိုးသံေတြနားေထာင္ရင္း သစ္ပင္ေတြ ျမက္ပင္ေတြ စိမ္းေနတဲ့ကြင္းျပင္ႀကီးထဲကေန တိမ္ေတြကုိ ေမာ့ၾကည့္ေနသလုိ အိပ္မက္မက္လာတယ္ .. တိမ္ေတြထဲမွာ ခ်စ္စရာေကာင္ေလးရဲ႕ပံုေလးကေပၚလုိ႔ .. အိပ္ခ်င္တာလည္းမဟုတ္ဘဲ ေခြေနမိတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ စဥ္းစားမိၿပီးေတာ့မွ စိတ္ထဲမွာ ဆုိမိေနတဲ့သီခ်င္းက The Ants ရဲ႕ “ငပ်င္း !!!! .... <span style="font-size:130%;">ငပ်င္း !!!!!</span> ...”<br /><br />ကဲ .. ၿပီးေလ၏ ..။<br /><a href="http://www.ramdom.mmgenius.com">နန္းညီ</a>တဂ္ထားတဲ့ ဆုိညည္းမိတဲ့သီခ်င္းမ်ားပုိ႔စ္ပါ .. ထပ္တဂ္ခံရမယ့္လူမ်ားကေတာ့ <a href="http://www.revolution-littlebrook.blogspot.com">ကုိႀကီးဘရြတ္</a>နဲ႔ <a href="http://www.dopus.iblogger.org">ေအာင္ဒီကန္</a>ျဖစ္ပါတယ္ရွင္ ... ေရးၾကေပေတာ့ေနာ့ .........။<input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8834668530681047695?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-81275691096974471292009-09-30T08:00:00.000-07:002009-09-30T08:00:06.098-07:00<div style="text-align: right;">ငါ့စိတ္ထဲမွာ<br />..........<br />နယ္ရုပ္တစ္ရုပ္လုိျဖစ္ေနတယ္ ..<br /><br />ေရႊ႕သမွ်အကြက္ေတြထဲတိုးဝင္<br />ေကၽြးသမွ်ကုိ အစားခံလုိက္ရၿပီး<br />ထိုးေပးလုိက္တဲ့ လက္ထဲကုိေရာက္<br />အခ်ိန္တန္ေတာ့ chess ခံုေဘးနားေလးကေန<br />ေငးေမာၾကည့္လုိ႔<br /><br />ဘယ္သူေတြ ဘာျဖစ္ခ်င္ၿပီး<br />ဘယ္သူက ဘာလိုခ်င္တာလဲ<br />ဘာလုိခ်င္လုိ႔ ဒီလုိလုပ္ၿပီး<br />ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဟုိလုိျဖစ္တာလဲ<br /><br />ေဘးထြက္ၿပီးေနတဲ့ င့ါကို<br />အလိုရွိလာရင္<br />လက္ေတြက လွမ္းၾကတယ္<br /><br />အဲဒိေတာ့လည္း<br />ေနာက္တစ္ေက်ာ့ျပန္<br />ေရႊ႕သမွ်အကြက္ထဲ တုိးဝင္<br />ေကၽြးသမွ်ကို အစားခံလုိက္ရၿပီး<br />ထုိးေပးလုိက္တဲ့ လက္ထဲကိုေရာက္<br />အခ်ိန္တန္ျပန္ေတာ့ ငါ့မွာ<br />ေငးေမာၾကည့္လို႔ .....<input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: right;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8127569109697447129?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-20328967444808229532009-09-24T08:00:00.000-07:002009-09-24T08:00:03.001-07:00<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မတုိ႔အျဖစ္က ေတာ္ေတာ္ေတာ့ရီစရာေကာင္းတယ္ .. စလုိက္ၿပီေဟ့ဆုိကတည္းက လဲြေတာ့တာပဲ ... ရင္ဘတ္နဲ႔ တကယ္တမ္းခံစားရလာေတာ့ လူေတြက ႐ူးခ်င္ခ်င္ေတာင္ျဖစ္လာတယ္ ..<br /><br />စေျပာမယ္ေနာ္ .. ကၽြန္မမွာ ခ်စ္ရတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ .. ကၽြန္မခ်စ္ေနတဲ့သူေပါ့ .. တကယ္ဆုိရင္ သူနဲ႔ကသူငယ္ခ်င္းလုိ႔ပဲေျပာရမွာပါ .. အၿမဲတမ္း သြားအတူစားအတူနဲ႔မို႔ သူငယ္ခ်င္းပဲျဖစ္ရမွာ .. ဒါေပမယ့္လည္း ေလာကႀကီးက ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္ခြင့္မေပးဘူးေလ .. အေရာင္ေတြစြန္းလာတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕အရူးစိတ္က သူငယ္ခ်င္းထက္ပုိေနမိတယ္ .. အရင္ကေတာ့ ကၽြန္မေယာက်္ားေလးေတြကို သိပ္မခ်စ္တတ္ခဲ့ဘူး .. အခုေတာ့ ကၽြန္မပိုင္ဆုိင္လြန္းလွခ်ည္ရဲ႕ဆုိတဲ့လူတစ္ေယာက္လည္းေပၚလာေရာ ပထမဆံုးစစ္ပဲြမွာတင္ ကၽြန္မရႈံးနိမ့္ေတာ့ တာပဲ .. ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ သူ႔မွာခ်စ္ေနတဲ့ေကာင္မေလးရွိေနလို႔ေပါ့ .. အဲဒိေကာင္မေလးက ကၽြန္မမဟုတ္ဘူးလုိ႔ေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္ ... ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ရႈံးနိမ္မႈေတြရဲ႕အစဆိုတာ အဲဒါပါပဲ ..<br /><br />သူခ်စ္ေနတယ္ဆုိတဲ့ေကာင္မေလးက ကၽြန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမေလးပါ .. ကၽြန္မအင္မတန္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ ေကာင္မေလးေပါ့ .. ဒီေလာက္ဆို ဇာတ္လမ္းကိုနည္းနည္းရိပ္မိေလာက္ေရာေပါ့ .. အဲလို သမရုိးက် ဇာတ္လမ္းထဲကလုိပဲ ကၽြန္မက သူငယ္ခ်င္းအတြက္ခ်စ္သူကို စြန္႔လႊတ္လုိက္ပါတယ္ .. ကၽြန္မကလည္း လူပီသတဲ့လူျဖစ္တာေၾကာင့္ ခ်စ္သူက သူငယ္ခ်င္းကို ကၽြန္မထက္ပိုဂရုစုိက္ေနတာျမင္ရေတာ့ မနာလိုျဖစ္မိတာ ခဏခဏ .. ဒါေပမယ့္လည္းေလ သူငယ္ခ်င္းမေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကို ျမင္မိျပန္ေတာ့ “ေအာ္ သူဆုိေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္” လုိ႔ေျဖသိမ့္ေတြးေနျပန္ေရာရွင့္ .. ၾကာလာေတာ့ ကၽြန္မဘယ္လုိျဖစ္လာလဲ သိလား .. အလြန္ထူးဆန္းစြာနဲ႔ပဲ ကၽြန္မခ်စ္သူကိုအျမင္ေတြကပ္ မုန္းတီးလာေတာ့တာပဲ .. မရတာကိုမွလုိခ်င္တဲ့ လူေတြရဲ႕စိတ္ကိုလည္း မုန္းတယ္ ..<br /><br />အင္းေလ .. ေျပာလက္စနဲ႔ဆုိေတာ့ မထူးေတာ့ဘူး ေျပာျပပါမယ္ .. သူငယ္ခ်င္းမေလးကလည္း ခ်စ္သူကို ႀကိဳက္သလားဆိုေတာ့ “လံုးဝကုိမႀကိဳက္ဘူး”ဆုိတဲ့အေျဖကိုရပါတယ္ .. အဲဒါကလည္း ကၽြန္မကို အားနာလုိ႔ မဟုတ္ပဲ သူတကယ္ကိုမႀကိဳက္ဘူးဆိုတာကို ကၽြန္မသိပါတယ္ .. သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ရင္ထဲမွာလည္း တျခား ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိေနတာကိုး ... အဲ့ဒိေကာင္ေလးကုိ သူကလည္း တကယ္ကုိခ်စ္ေနမိေလရဲ႕ ... အဲဒိေကာင္ေလးကေရာ သူငယ္ခ်င္းကုိခ်စ္သလားဆုိေတာ့ ဟင့္အင္း ... မခ်စ္ပါဘူး .. ေကာင္ေလး ခ်စ္ေနတဲ့မိန္းကေလး တျခားတစ္ေယာက္ပါ .. ၿပီးေတာ့ အဲဒိတျခားတစ္ေယာက္ဆိုတာက ကၽြန္မပါတဲ့ ... ဒီလုိလွည့္ပတ္ေနတဲ့ဇာတ္ႀကီးနဲ႔ ႀကံဳရမယ္လုိ႔ေတြးေတာင္မေတြးမိဘူး ..<br /><br />ကိစၥေတြကို အလံုးစံုသိသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ အခ်စ္ဆုိတာဘာလဲလုိ႔ ကၽြန္မကုိယ့္ကုိကုိယ္ျပန္ေမးမိတယ္ .. “လိုတာမရ ရတာမလုိ” တာအခ်စ္လား .. ရင္ဘတ္ထဲမွာ စူးေအာင့္သြားတတ္တာ အခ်စ္လား .. သတိလက္လြတ္ေငးေမာေနတတ္တာ အခ်စ္လား .. အနားမွာအၿမဲတူတူရွိခ်င္တာ အခ်စ္လား .. ဘာပါလိမ့္ ... အဲဒိေတာ့ .. ကၽြန္မအဓိကေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္မရယ္ ခ်စ္သူရယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္ ေကာင္ေလးရယ္ .. ကၽြန္မတုိ႔ေလးေယာက္ ဘယ္လုိစခန္းသြားမလဲ ........<br /><br />(အနီးအနားကဇာတ္လမ္းမ်ားကုိ ျပန္လည္ေရးဖဲြ႕ပါသည္)<input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-2032896744480822953?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-87553668671542649382009-09-18T08:00:00.000-07:002009-09-18T08:00:04.965-07:00<div style="text-align: center;">ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ခဲ့သင့္ပါဘူး<br />ဒါမွမဟုတ္ ျဖစ္သင့္တာလား<br />ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့<br />ငါက စာမ်က္ႏွာအသစ္ကုိ<br />စလွန္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနျပန္ၿပီ<br />ကိုယ့္ကုိကုိယ္ တီးတုိးႏွစ္သိမ့္ရင္း<br />အတိတ္ကိုအတိတ္မွာထားဖုိ႔ႀကိဳးစား<br />အဲဒိ “ခဏ” ဆုိတဲ့အခ်ိန္ေတြ<br />ငါသိေနတာ ဒီမွာတစ္ခုက<br />ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႕မိတဲ့အခ်ိန္ေတြ<br />သိပ္ကုိခမ္းနားခဲ့ပါတယ္ကြယ္<br />ရြတ္မိေနတဲ့မင္းနာမည္တစ္ခုကိုက<br />ေတးသြားေတြကိုေတာင္ ရပ္တန္႔ေစခဲ့တာ<br />ၾကည့္လုိက္တဲ့အၾကည့္ေၾကာင့္<br />အရာရာ ေဝရီမႈန္မႈိင္း<br />မင္းရဲ႕ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုနဲ႔တင္ ငါျပည့္စံုေနခဲ့တာ<br />ဒါေၾကာင့္ ငါေျပာမယ္<br />ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္<br />ငါကအားနည္းသူတစ္ေယာက္ဆုိတာသိတယ္<br />မင္းနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ဘာမွခံႏိုင္ရည္မရွိတာ<br />လွပဖူးပြင့္လာမယ့္မင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ပဲ<br />စြန္႔လႊတ္လုိက္ေတာ့မယ္<br />အားလံုးေျပာင္းလဲပါေစေတာ့လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း<br />ငါဟာလည္းေပ်ာက္ဆံုးၿပီး<br />နစ္မြန္းေန တစ္ေယာက္တည္း<br />သိပ္သည္းလြန္းတဲ့ အေမွာင္ထုထဲမွာ<br />ငါ ငါကိုယ္တုိင္မွာလည္း အမွန္တရားပ်က္ျပယ္<br />အမွန္တရားဟာ အလင္းတစ္ခုျဖစ္လာရင္<br />တစ္ကိုယ္တည္းလင္းပါေစ .......<br /></div><br />(<a href="http://blog-trash.blogspot.com/">သူငယ္ခ်င္း</a>ရဲ႕စာတစ္ပုဒ္ကို ျပန္ေရးထားတာပါ .. ဘာသာျပန္လိုက္ေတာ့ ကဗ်ာလိုလုိ စာလုိလုိ ဘာဂလိုတုိတုိျဖစ္သြားတယ္)<br /><br /><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8755366867154264938?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-89002107930030179972009-09-11T22:03:00.000-07:002009-09-11T22:06:38.632-07:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ ... အိဖူးတုိ႔ခ်စ္ကိုကို <a href="http://www.revolution-littlebrook.blogspot.com">“Little Brook”</a> ရဲ႕ေမြးေန႔မဂၤလာ .. အိဖူးနဲ႔ အသက္ ၁၁ ႏွစ္ေတာင္ကြာတဲ့ ကုိႀကီးဟာ အခုဆုိရင္ (၂၉) ႏွစ္ျပည့္ၿပီေပါ့ .. အိဖူးက ငယ္ငယ္ကတည္းက အစ္မတစ္ေယာက္ထက္ အစ္ကိုပုိလုိခ်င္ခဲ့တာ .. ကံၾကမၼာကလက္ေဆာင္ေပးလာတဲ့ ရွားရွားပါးပါး ဒီအစ္ကိုေလးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ညီမေလးေတြကုိ သိပ္ခ်စ္ သိပ္အလုိလုိက္တဲ့အစ္ကုိမ်ဳိးပါ .. ေအးေဆးတည္ၿငိမ္တဲ့ရုပ္နဲ႔ မ်က္လံုးေမွးေမွး နားကားကား ကုိစုိင္းဆုိတာ အိဖူးတို႔ရဲ႕အစ္ကိုျဖစ္ခဲ့တာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ...<br /><br />ကုိႀကီးနဲ႔စသိရတုန္းက ရုပ္တည္ႀကီးနဲ႔မို႔ ေၾကာက္ေတာင္ေၾကာက္မိေသး .. ေနာက္ေတာ့ ဘာဂါလာေကၽြးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲခင္သြားေတာ့တာ .. အဲ့တုန္းကေတာ့ အိဖူးက ကေလးဆုိေတာ့ဘယ္သိမလဲ .. မုန္႔စားရရင္ ေပ်ာ္ေနတာပဲ (ခုလည္းေပ်ာ္တာပဲ မယံုရင္လာေကၽြးၾကည့္ပါလား) .. အဲလိုနဲ႔ ခင္မင္ၿပီးေနာက္ တစ္ႏွစ္ေသာ အိဖူးရဲ႕ေမြးေန႔မွာ “အိမ္လာခဲ့ မုန္႔စားၾကမယ္” ဆိုၿပီး ဖိတ္မိရဲ႕ .. သို႔ေပမယ့္ အရွင္ေဆကိႏၷတရားစခန္းမွာ Volunteer လုပ္ဖို႔ အေၾကာင္းေပၚလာေတာ့ ေမြးေန႔ရွင္လည္း ဖိတ္ထားတဲ့ဧည့္သည္ကိုထားခဲ့ၿပီး ေမွာ္ဘီကိုလစ္ေရာပဲ .. ကိုႀကီးခမ်ာ ေမႀကီးနဲ႔ပဲေတြ႕ၿပီး လက္ေဆာင္ထုပ္ႀကီးထားခဲ့ၿပီး ျပန္သြားရရွာတယ္ .. အိဖူးျပန္ေရာက္ေတာ့ ကုတင္ေပၚက လက္ေဆာင္ဘူးက အခန္႔သား .. အဲ့တုန္းကေပးတဲ့ ဦးထုပ္နဲ႔ ေကာင္ကေလးအရုပ္ကိုေတြ႕တုိ္င္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္ .. “ေအာ္ ငါဘာမွေတာင္ မေကၽြးလုိက္ရပါလား” ေပါ့ေလ .. XD<br /><br />အခုေတာ့လည္း အဲ့တုန္းကဟာေတြအကုန္ေမ့ .. အိမ္မွာရွိသမွ်မုန္႔ေတြ လုစားၾကရင္း အႏုိ္င္က်င့္လုိက္ရင္း တူတူဟုိဒီသြားလာၾကရင္း ေမႀကီးဆူတာေတြခံၾကရင္းနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့သမွ်အမွတ္တရေတြက အမ်ားႀကီး .... ဘယ္လုိစသိတာလဲေတာင္ မနည္းစဥ္းစားရတယ္ ... ကုိႀကီးရဲ႕ညီငယ္ေတြျဖစ္တဲ့ ေနာင့္ေနာင့္တို႔ ကိုကိုအာကာတုိ႔ဆိုတာလည္း အိဖူးတုိ႔ရဲ႕အစ္ကုိေတြျဖစ္လာသလို ေမႀကီးမွာလည္း သားတစ္ေယာက္ကေန သားသံုးေယာက္ေလာက္ ေကာက္ရသလုိကိုျဖစ္လုိ႔ .. ရန္ကုန္က အိဖူးတုိ႔ရဲ႕အိမ္ဟာလည္း သူတို႔အတြက္ အေမ့အိမ္ျဖစ္သလုိ ဗန္းေမာ္က ကိုႀကီးတို႔အိမ္ဟာလည္း အိဖူးတုိ႔အတြက္ အလည္သြားၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ အိမ္ျဖစ္လာတယ္ ..<br /><br />ကိုႀကီးက ကဗ်ာေရးတာသိပ္ေတာ္တယ္ .. စာလံုးဖဲြ႕စည္းမႈအပိုင္းေတြလွတယ္ .. ကဗ်ာတင္မဟုတ္ပါဘူးေလ .. စာေရးတာလည္း ေကာင္းပါတယ္ (ေျမွာက္ေျပာမွ) .. အခ်စ္အေၾကာင္းေရးတယ္ဆုိလည္း သူေရးရင္ သူမ်ားနဲ႔မတူဘူး .. အေၾကာင္းအရာယူပံုေတြေျပာပါတယ္ .. ဒီေန႔ကုိႀကီးေမြးေန႔ဆုိေတာ့ အိဖူးက သူ႔အတြက္ ဆုေတာင္းေပးမယ္ .. “ဘဝကို ေသေသခ်ာခ်ာ ရွာေဖြေတ႔ြရွိႏုိင္ပါေစ” လို႔ .. ၿပီးေတာ့ အာဘြား .........။<br /><br />xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx <br /><br />ဒီေန႔ရဲ႕ေနာက္ထပ္ေမြးေန႔ပိုင္ရွင္ကေတာ့ အိဖူးရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ .. အိဖူးစိတ္ညစ္ စိတ္ဓါတ္က် အားငယ္ အထီးက်န္ေနရင္ တစ္ခုခုေျပာေပးတတ္တဲ့ .. လူေတြေၾကာင့္ ဝမ္းနည္းရရင္ လူေတြကိုဂရုမစိုက္နဲ႔လို႔ အားေပးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေပါ့ .. “နင္ဟာ ငါ့အတြက္ ေဆးတစ္ခြက္” ဆုိတာမ်ဳိးေလးပါ .. သူကေတာ့ မသိဘူး .. အိဖူးကေတာ့ သူ႔ကိုသိပ္တြယ္တာတာ .. တကယ္ေတာ့ သူနဲ႔အိဖူးက ေဝးပါတယ္ .. ဘာေဝးတာလဲေတာ့ မေမးနဲ႔ .. ေဝးတယ္ပဲသိထားလုိက္ေပါ့ ..<br /><br />သူကလည္း သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔သူ .. အိဖူးကလည္း ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ကိုယ္ .. ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ေတြက မဆက္စပ္ဘူး .. ဆက္စပ္ေနတာ အိဖူးနဲ႔သူ ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ .. သူ႔ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ အိဖူးမခင္သလုိ အိဖူးခင္မင္ေနတဲ့သူေတြကိုလည္း သူမသိဘူး .. ျခြင္းခ်က္ တစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္ .. အစတုန္းကေတာ့ သူ႔ကို ေအးတိေအးစက္ေကာင္လုိ႔ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ ထူးဆန္းစြာနဲ႔ပဲ သူ႔ႏွလံုးသားက ပူေႏြးေနခဲ့တယ္ (ဘယ္သူ႔အတြက္လဲဆိုတာေတာ့ ဒန္ ဒန္႔ ဒန္ေပါ့) .. ဒီေကာင္က သိပ္လ်ဳိ႕ဝွက္တာ .. အဲဒါကိုမႀကိဳက္ပါဘူး .. ေမးမွေျပာတယ္ .. မေမးရင္ မေျပာဘူး .. ထားလုိက္ပါေတာ့ ဆရာႀကီးကို မေျပာေတာ့ပါဘူး .. ေတာ္ၾကာေန သူ႔သီခ်င္းေတြ ေပးနားမေထာင္ရင္ ဒုကၡ ..<br /><br />အင္း အဲ့ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႀကီးအတြက္ “ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ” လုိ႔ ဆုေတာင္းေပးၿပီး birthday kiss လည္းေပးလုိက္မယ္ .. မြ မြ မြ မြ .. မုန္႔ဖိုးမ်ားမ်ားရပါေစ လဒေရ ..<br /><br />xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx <br /><br />ေနာက္ထပ္ စက္တင္ဘာ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ေမြးတဲ့သူေတြလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ .... ဆုေတာင္းပါတယ္ ....<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8900210793003017997?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-49685221211466694042009-09-06T00:24:00.000-07:002009-11-17T01:22:47.397-08:00<div style="text-align: justify;">ခရီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သြားခဲ့ဖူးပါတယ္ .. မိသားစုနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးနဲ႔ အစ္ကုိအစ္မေတြနဲ႔ (သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတာ့ ေန႔ခ်င္းျပန္ခရီး) .. ခရီးအမ်ဳိးမ်ဳိး လူအမ်ဳိးမ်ဳိးေပါ့ .. ဒါေပမယ့္ အဖဲြ႕လုိက္ႀကီး လူေတြရုန္းစုရုန္းစုနဲ႔ တစ္ခါမွမသြားခဲ့ဖူးဘူး .. အရင္ခရီးေတြတုန္းကလည္း ေပ်ာ္ခဲ့ရေပမယ့္ ၂၉ ရက္ေန႔က ဘေလာ့ဂါေတြ စုစုစည္းစည္းသြားခဲ့ရတဲ့ “ျပည္”ၿမိဳ႕ သေရေခတၱရာ ေလ့လာေရးခရီးကေတာ့ စိတ္ထဲမွာေပ်ာ္ခဲ့ရ တယ္ ဆုိတာထက္ ပိုပါတယ္ ..<br /><br />ဒီခရီးစဥ္ရွိမွန္း စသိရတုန္းက လုိက္ခ်င္ေပမယ့္ သိပ္စိတ္မပါခဲ့ဘူး .. ဘာလို႔လည္းဆုိေတာ့ စာေမးပဲြနီးေနတာေၾကာင့္ရယ္ .. ကုိယ္နဲ႔သိတဲ့လူနည္းတာေၾကာင့္ရယ္ေပါ့ .. လူေတြအမ်ားႀကီးပါမယ္ ကုိယ့္လူအရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီး ေဒၚနန္းညီပါတယ္ဆုိေပမယ့္လည္း သူေျပာျပတဲ့တျခားလူေတြဆိုတာ အိဖူးနဲ႔ေတာ္ေတာ္ေဝးတဲ့လူေတြကိုး .. အိဖူးက ဘေလာ့ဂါအသစ္စက္စက္ (နည္းနည္းေတာ့ အသစ္စက္စက္) ဆုိေတာ့ သူေျပာတဲ့လူေတြကုိၾကားရၿပီး လုိက္ရမွာရွိန္တယ္ေလ .. (မီးကေၾကာက္တတ္တယ္ခ်င့္) .. ေနာက္ေတာ့ ကုိယ့္လူေတြျဖစ္တဲ့ <a href="http://www.revolution-littlebrook.blogspot.com/">Little Brook</a>, <a href="http://dopus.iblogger.org/">Andy</a>, <a href="http://phoejel.mmgenius.com/">ကိုဂ်ဲ</a>တို႔ပါ လုိက္မယ္ဆုိမွေတာ့ စိတ္ပါလာတယ္ .. ေနာက္ၿပီး အရင္ဘယ္ခရီးသြားသြား တူတူသြားေလ့ရွိတဲ့ အစ္မဝမ္းကြဲ ျမတ္ႏုိးပါပါလာေတာ့ ပိုေကာင္းသြားေရာ .. အဲဒါနဲ႔ပဲ စာရင္းသြင္းၿပီး ခရီးစဥ္ထဲဝင္လာေတာ့တာပဲ ......<br /><br />စေနေန႔က အိဖူးကက်ဴရွင္ရွိတယ္ .. မနက္ ၈ နာရီကေန ညေန ၅ ခဲြထိပါ .. မနက္ခင္း ကန္ေတာ္ႀကီးပဲြလည္း သြားခ်င္ေပမယ့္ က်ဴရွင္ေၾကာင့္ မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး .. ဒီလိုနဲ႔ က်ဴရွင္ဆင္းေတာ့ ျမတ္ႏုိးအိမ္မွာ နန္းညီနဲ႔ဆံုၿပီး စုရပ္ျဖစ္တဲ့ေျမနီကုန္းကုိခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္ .. ေျမနီကုန္းေရာက္ေတာ့ လူေတြက အိဖူးတို႔ကိုဝုိင္းၾကည့္ၾကတယ္ .. အိဖူးတို႔ကေတာ့ အစကမသိဘူးေလ “ဘာလဲဟ” ေပါ့ .. ေနာက္မွ အက်ႌဆင္တူေတြေၾကာင့္ဆုိတာ သိရတယ္ .. အနားကျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့လူေတြက “ဒီေန႔ဒါမ်ဳိးအက်ႌေတြနဲ႔ ေနရာအႏွံ႔ပဲ” ဆိုတဲ့ တီးတုိးသံေတြၾကားရေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးမိၾကတယ္ .. ခရီးကုိမသြားခင္ကတည္းက စိတ္ထဲမွာ “ဒီခရီးဟာထူးျခားမွာ” ဆုိတဲ့ခံစားခ်က္ေလးဝင္ေနခဲ့တယ္ .. အလုိလိုေနရင္း ၿပံဳးမိေနတယ္ .. အားရေနတယ္ ..<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ခရီးစဥ္ႀကီးစတင္ခဲ့တယ္ .. ေမွာ္ဘီနားေရာက္ေတာ့ ကားသမားနဲ႔ နည္းနည္း ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ရေပမယ့္ ေနာက္က်ေတာ့အကုန္ေအးေဆးပါပဲ .. ကားေပၚမွာလည္း ဆူညံလုိ႔ .. ဒီအရြယ္ ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚက ဒီလူေတြႀကီးပဲဆုိေတာ့ ဒီလုိပဲလာမွာေပါ့ေလ .. တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေခၚေျပာသံေတြ သီခ်င္းေအာ္ဆုိေနသံေတြ စကားေျပာသံေတြ ရယ္သံေတြနဲ႔ .. အိုး ရင္ထဲမွာ လႈပ္ရွားေန လုိက္တာ .. အိပ္လို႔လည္းမရပါဘူး .. သူမ်ားေတြက ဒီေလာက္ဆူညံေနတာ ဒီေလာက္စကားေျပာေနတာ .. မနက္ကတည္းက က်ဴရွင္မွာပင္ပန္းလာလုိ႔ “ကားေပၚေရာက္ရင္ အိပ္ပစ္မယ္” ဆုိၿပီး ေတြးထားတဲ့အေတြးေလး လည္း ေဝးေဝးေျပး ..<br /><br />ပဲခူးနားက ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ စရပ္တယ္ .. ၾကည့္ရတာေတာ့ ဘီယာဆုိင္လုိလုိပါပဲ .. စင္တင္ေတးဂီတပြဲနဲ႔ ဘာနဲ႔ ဟိဟိ .. ေကာင္မေလးေတြက သီခ်င္းေတြဆုိလုိ႔ ... ထမင္းေၾကာ္မွာေပမယ့္ အဲ့ထမင္းေၾကာ္ဘူးက အိဖူးတို႔ေတြ ကားေပၚေရာက္မွ ဆုိင္ကအေျပးအလႊားလာေပးတယ္ .. စားရတာကံေကာင္းပဲ .. ေနာက္တစ္ခု ကံေကာင္းေသးတယ္ .. ေဒၚနန္းညီက ဇြန္းခုိးလာေပးလုိ႔ အဆင္ေျပေျပစားလုိ႔ရတာေပါ့ .. ခြိ ခြိ .. ေက်းဇူးပါ မယ္ညီေရ႕ ... သူခုိးလာတဲ့အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာနဲ႔ေနာ္ .. ေျပာရင္ <a href="http://random.mmgenius.com/">“နန္းညီ ဇြန္းသူခုိး”</a>မွန္း လူသိကုန္မယ္ ရႈးတိုးတုိး .. XD<br /><br />ကားစီးရတာ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ .. အသြားဆုိေတာ့ လူေတြက အားအင္ျပည့္ဝတယ္ထင္ပါ့ .. ေနရာမရတဲ့လူေတြကလည္း ေအးေဆး မတ္မတ္ပဲ .. လက္ပံတန္းနားကဆုိင္မွာ ထပ္ရပ္ေပးၿပီးေတာ့ ေတာက္ေလွ်ာက္ပဲေမာင္းသလား ဘာလား .. (အိပ္ေနလို႔ သိပ္မမွတ္မိ) .. ျပည္ၿမိဳ႕ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားကို ေရာက္မွပဲ ႏုိးေတာ့တယ္ .. လူကလႈပ္လုိ႔မရပါဘူးလုိ႔ ၾကည့္လုိက္တယ္ .. လားလား ကိုဂ်ဲရယ္ .. ကုိယ့္ညီမေလးကုိ ရက္ရက္စက္စက္ .. အိဖူးေပါင္ေပၚကို သူ႔ေျခေထာက္ႀကီးပစ္တင္ၿပီး အားပါးတရႀကီး အိပ္ေနေလရဲ႕ .... ဘုရားမွာ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတုိက္ၾက .. ပန္းေတြဝယ္ၿပီး ဘုရားေပၚတက္ ဘုရားဖူးၾက .. ဓါတ္ပံုေတြ ရွယ္ရုိက္ၾက .. ဗုိက္ဆာေတာ့ ေဂါပကရံုးခန္းနား ေယာင္လည္လည္သြားလုပ္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာပဲ .. ဘုရားေပၚကလူေတြကလည္း ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ႔ ..(ဒါမ်ဳိးေတြက ရိုးသြားၿပီ ၾကည့္ၾကေပါ့) .. ေနာက္ေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ ျပည္ၿမိဳ႕ေရႊဆံေတာ္ဘုရားက စပါယ္ရွယ္စမူဆာေလးနဲ႔ ဗုိက္အလိုျဖည့္ကာ အလွဴေငြသံုးေသာင္း ခုႏွစ္ေထာင္နဲ႔မွ တစ္ရာကို လွဴဒါန္းခဲ့ၾကေလသည္ ..<br /><br />ေနာက္ေတာ့ နဝေဒးတံတားႀကီးကိုျဖတ္ေက်ာ္ကာ ေရႊဘံုသာမုနိဘုရားဖူး .. ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ခရီးစဥ္ရဲ႕အခရာျဖစ္တဲ့ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းႀကီးကို ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါသည္ .. (<a href="http://www.juwathan.co.cc/">သမုိင္းဆရာႀကီး ဂ်ဴဝႆန္</a>ေျပာတဲ့ “သေရေခတၱရာသမိုင္းေၾကာင္း” ကုိအၿမဲသတိရေနမည္) ျပတိုက္မွာေလ့လာ .. အရိုးအုိးႀကီးေတြထဲ ေခါင္းထုိးၾကည့္ .. ျပတုိက္ေရွ႕ကလမ္းေလးမွာ အဖဲြ႕လုိက္ပံုကို ဓါတ္ပံုရုိက္ .. “ေဘာေဘာႀကီး”ဘုရားကိုေရာက္ေတာ့ မုိးေလးနည္းနည္းရြာလာတယ္ .. နည္းနည္းဆုိမွ နည္းနည္းရယ္ .. ၿပီးေတာ့ ခဏေလးပါပဲ .. ဘုရားႀကီးရဲ႕ထယ္ဝါခန္႔ညားမႈကိုအံ့ၾသရင္း ေလေလးတျဖဴးျဖဴးကုိ ခံစားေနမိတယ္ .. ေနာက္က်မွ လူေတြအကုန္လံုး ၿမိဳ႕ေဟာင္းထဲေလွ်ာက္ၾကည့္ေနၾကၿပီမို႔ ေနာက္ကေန အိဖူးရယ္ ကိုဂ်ဲရယ္ အန္ဒီရယ္ ျမတ္ႏုိးရယ္ သုတ္သုတ္, သုတ္သုတ္နဲ႔လုိက္ရတယ္ .. အင္ၾကင္းေက်ာက္တူးသူမ်ားကလည္း ေရစက္ဆံုတယ္ .. အျပန္မွာတူးတဲ့ေက်ာက္ကို အင္တုိက္အားတုိက္ဝင္ၿပီး ဝါးတုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔တူးခဲ့ေသးတယ္ .. လက္ေတြေတာင္ေပါက္လုိ႔ ..ၿပီးေတာ့ ကားေပၚမွာက်န္ခဲ့တယ္တဲ့ (ဟြန္႕) ..<br /><br />ေန႔လည္စာကုိ အေဝးေျပးကားရပ္ကြင္းထဲက ဆုိင္ေလးမွာ ျဖစ္သလို ဗိုက္ျပည့္ခဲ့ရတယ္ .. ဒီခ်ိန္မွာ ဘာစားစားဝင္မယ့္ဗုိက္ကလည္း စားေကာင္းေနတာပဲ .. ဒါေတာင္ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတဲ့ ထမင္းႏွစ္လုတ္က စားမရဘဲ လည္ေခ်ာင္းမွာနင္ေနလုိ႔ ေရနဲ႔ေမွ်ာခ်ရေသး .. ထမင္းစားၿပီးေတာ့ “ေရႊနတ္ေတာင္” က ရႈခင္းႀကီးမွာ စီးေမ်ာရင္း ဓါတ္ပံုရုိက္ရင္း အနားယူခဲ့ၾကတယ္ .. ဘုရားကအလွဴျပဳတဲ့ သာကူႀကိဳက်ဲက်ဲေလးကလည္း ေသာက္လုိက္ရေသးတယ္ .. ဘုရားေပၚကဆင္းၿပီး ဘယ္သြားၾကမလဲတို္င္ပင္ေနၾကတာလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္ .. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရျပာကုိသြားၾကမယ္တဲ့ .. ဘုရားပြဲနဲ႔ႀကံဳတယ္တဲ့ .. အုိး ဘယ္သြားသြား အိဖူးတို႔ကလုိက္ၿပီးသားပဲ .... (အင္းေလ မလုိက္ဘဲနဲ႔ ေနခဲ့လုိ႔လည္း ရမွမရတာ)<br /><br />ေရျပာကိုသြားတဲ့လမ္းကေတာ့ လည္ေခ်ာင္းအနာဆံုးပဲ .. ကားေပၚမွာ တစ္ဖက္ရဲ႕သီခ်င္းအဆံုးကုိ ေနာက္တစ္ဖက္က ျပန္စဆိုရတဲ့ဂိမ္းေဆာ့ၾကတာေလ .. ၿပိဳင္ျငင္းၿပီး အကုန္ၾကားေအာင္ ေအာ္ရေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာတာေပါ့ .. အဲလုိေဆာ့လုိက္ၾကတာ ေရျပာက စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ကို ေရာက္တဲ့ထိပဲ .. ဆုိင္ေရာက္ေတာ့ နားၿပီး လက္ေဆာင္လဲဖို႔ မဲႏႈိက္ၾက .. အိဖူးက ဘာမွမေပါက္ေပမယ့္ ဓါတ္ပံုရုိက္ခံရမယ့္ မဲေပါက္တဲ့လူေနာက္လုိက္ၿပီး လယ္ကြင္းအလွကိုသြားလုိက္ၾကည့္တာ အိဖူးနဲ႔ ျမတ္ႏုိးရယ္ေပါ့ .. ၿပီးေတာ့ မေနႏိုင္ဘူး .. အိဖူးတို႔ပါ ဓါတ္ပံုဝင္ရုိက္တာပဲ .. လယ္ကြင္းထဲမွာ အေျပးေလ့က်င့္ခဲ့ရေသးတယ္ .... (ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ ကုိလင္းဆက္နဲ႔ ကိုစိုးေဇယ်) .. အုိ သိပ္လွတဲ့ဓါတ္ပံုေတြေနာ္ ....... ငွဲ ငွဲ<br /><br />ၿပီးေတာ့ ေရခ်ဳိးတဲ့လူကခ်ဳိး .. ေရခ်ဳိးခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ့လူကေဆာင္ .. မခ်ုဳိးတဲ့လူကမခ်ဳိးနဲ႔ .. ညစာစားၾက ေသာက္ၾက .. ေပါင္းတည္ဘုရားပြဲကို ရွစ္နာရီေလာက္ေရာက္ၿပီး ဘုရားမွာ ေနာင္လာဦးမယ့္ အစီအစဥ္ေတြ အတြက္ တိုင္ပင္ၿပီး ဘုရားရွိခုိး(ဆုေတာင္း)ခဲ့ၾကပါတယ္ .. ဘုရားကဆင္းလာေတာ့ ရင္ထဲမွာတစ္မ်ုဳိးႀကီး .... <span style="color: rgb(255, 102, 102);">“ေအာ္ ဒီခရီးငါသြားခဲ့ပါလား” </span>လုိ႔ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေတြးေနမိသလိုလုိ .. <span style="color: rgb(255, 102, 102);">“အင္း ရန္ကုန္ျပန္ရေတာ့မယ္” </span>လုိ႔ပဲ ခရီးစဥ္ၿပီးသြားတာကို ႏွေျမာေနသလိုလို .. <span style="color: rgb(255, 102, 102);">“ေနာက္ခရီးေတြအတြက္ ပိုက္ဆံစုရမယ္”</span> လုိ႔ မလုိက္ျဖစ္မွာစိုးလုိ႔ ပူပန္ေနသလုိလုိ .. ဘာမွန္းကုိမသိပါဘူး ... ကားေပၚေရာက္ေတာ့လည္း ေမ့သြားေရာ .. ဘယ္သူမွလည္း မမတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး .. ခံုေတြမွာ သံုးေယာက္ေတြ က်ပ္တည္းက်ပ္ေတာက္ထုိင္ၿပီး မရမကအိပ္ရေတာ့တာပဲ .. (အီးယား ခါးနာလုိက္တာ) .. ကုိလင္းဆက္တို႔ ကိုစိုးေဇယ်တုိ႔ရဲ႕ သရဲပံုျပင္ေတြေတာင္ နားမေထာင္ႏုိင္ေတာ့ဘူး .... လက္ပံတန္းကဆုိင္ေလးမွာ ကားရပ္ေတာ့ ဆီထမင္းနဲ႔ငါးေၾကာ္ေတြစားၾကေသးတယ္ .. ျပန္တက္ေတာ့လည္း အိပ္တာပဲ .. မရေတာ့ဘူး သိပ္ပင္ပန္းၿပီကြယ္ ... အိပ္ၿပီ ... Zzzzzzzz .......<br /><br />ႏုိးတစ္ဝက္ အိပ္တစ္ဝက္ပါပဲ .. အနားမွာ မအိပ္ပဲ စကားမ်ားေနၾကတဲ့တစ္ဖြဲ႕ရွိေသးတယ္ .. အစ္ကိုေတာ္ ကိုဂ်ဲရယ္ .. ေနာက္ <a href="http://idulize.myanmarbloggers.org/">ကိုအရုပ္ကေလး</a>လား ကိုသားႀကီးလားမသိဘူး .. တျခားလူသံုးေယာက္ေလာက္ရွိဦးမယ္ .. အသံေတြလည္း ဝုိးတဝါးပဲ .. ေသခ်ာေတာ့သိဘူး .. ဟာသေတြေျပာေနၾကတယ္ထင္တယ္ .. (ဟုတ္ၾကလား ဟင္) ..<br /><br />ရန္ကုန္ ေျမနီကုန္းပြိဳင့္ေရာက္မွပဲ ႏုိးေတာ့တယ္ .. အထုပ္ေတြ ေတာင္ဆဲြေျမာက္ဆဲြနဲ႔ ကားေပၚကေန ဘယ္လုိ ဆင္းလာၿပီး ဘယ္လိုအိမ္ေရာက္သြားလဲမသိေတာ့ဘူး .. ဘယ္သူ႔ကုိမွလည္း ႏႈတ္မဆက္ခဲ့မိဘူး ... (ခုႏႈတ္ဆက္မယ္ေလ “အိမ္ျပန္ၿပီေနာ္ တာ့တာ”)<br /><br />မနက္က်ေတာ့ ေက်ာင္းကိုေျပးရေသးတယ္ .. အတန္းထဲမွာ အိပ္ငုိက္လုိက္တာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ပဲ .. ဝွားးးးးးးးးးးး .... အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ ဓါတ္ပံုေတြျပန္ၾကည့္ရေတာ့လည္း ပိုေတာင္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနေသးလုိပဲ .. ဒါက ဘယ္နားမွာ ဘာျဖစ္လုိ႔ရိုက္လုိက္တာေလ .. ဘယ္သူရိုက္လုိက္တာေလနဲ႔ ........... ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းေတြ နားေထာင္ရတဲ့ေမေမလည္း နားေတြကိုညီးေနေရာပဲ ..<br /><br />သြားျဖစ္ခဲ့တဲ့ခရီးကို လုိက္ျဖစ္ခဲ့လုိ႔ အရမ္းေက်နပ္ေနမိတယ္ .. ဒီခရီးမွာ ေပ်ာ္တယ္ဆုိတာထက္ ေက်နပ္အားရတယ္ဆိုတဲ့ခံစားခ်က္က ပိုမယ္ထင္ပါတယ္ .. ေနာက္မ်ား ထပ္သြားျဖစ္မယ္ဆုိရင္ နီးနီးေဝးေဝး “အိဖူး အဆင္သင့္ပဲ” ေပါ့ေနာ္ .........<br />(လင့္ခ္ေတြ မသိတာရွိလို႔ မထည့္လိုက္မိတာ အျပစ္မယူၾကပါနဲ႔ရွင္)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-4968522121146669404?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-55804264556161112232009-08-19T21:37:00.000-07:002009-09-06T00:23:48.511-07:00မေန႔က အိဖူးတို႔ IC Unplugged သြားၾကည့္ျဖစ္သည္ .. အိဖူးတို႔ဆုိတာ <a href="http://revolution-littlebrook.blogspot.com/">LittleBrook</a> ..<a href="http://phoejel.mmgenius.com/"> ကိုဂ်ဲ </a>.. <a href="http://dopus.iblogger.org/">အန္ဒီ</a> .. <a href="http://random.mmgenius.com/">နန္းည</a>ီနဲ႔ အိဖူးေပါ့ .. က်ဴရွင္ကေန ဆင္းဆင္းခ်င္း ေမေမလာေခၚၿပီး သဃၤန္းကၽြန္းက Junction ZaWaNa မွာ က်န္တဲ့ေလးေယာက္ကို ေကာက္တင္လာ .. ၿပီးေတာ့ သုဝဏၰကိုခ်ီတက္ ..... လမ္းမွာလည္း သူလိုကိုယ္လုိသြားေနတဲ့ ေကာင္ေလးေကာင္မေလး အန္တီအန္ကယ္ႀကီးေတြကိုျမင္ရတာ ရင္ေတြေတာင္ ခုန္လာတယ္ .. ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့ ..<br /><br />အသံုးမက်ခ်က္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ကမွ မွတ္တမ္းတင္စရာ “ကင္မရာ .. ဖုန္း”စတာေတြမပါလာတာပဲ .. ေတာ္တယ္ေနာ္ ... သုဝဏၰကြင္းေရွ႕မွာ လူေတြ လူေတြ လူေတြဆိုတာ .. နည္းတဲ့အမ်ားႀကီးမဟုတ္ဘူးေတာ္ေရ႕ ... ခြက္ေလးေတြ ဘာေလးေတြ လက္ထဲမွာကုိယ္စီနဲ႔ ကစ္တဲ့လူေတြကကစ္လုိ႔ .. ကိုယ္ေတြေတာင္ပါေသး .. ကုိယ္ေတြက သူမ်ားေတြလို ခြက္နဲ႔ေတာ့မဟုတ္ဘူး .. ကၽြပ္ကၽြပ္အိတ္ထဲထည့္ၿပီး ပိုက္နဲ႔ေသာက္တာ .. အႀကိဳက္ပဲေပါ့ .. ခြိ .. ေရသန္႔ဘူးေတြကုိ အထဲကိုယူသြားရင္ အဖုံးေလးေတြေပးမယူဘူး .. ေပါက္ၾကၿပီဆုိရင္ အဖံုးနဲ႔ဆုိေတာ့ ပိုနာတာကိုး .. ဒီတုိင္းဘူးခြံသက္သက္က နည္းနည္းသက္သာတယ္ေလ ..<br /><br />ၾကြားရဦးမယ္ .. ဒီမွာက လက္မွတ္ေလးေတြ .. နံပါတ္က ၁၈ ေပ်ာက္ေနတယ္ .. အန္ဒီ့လက္မွတ္ေပါ့ .. အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ဓါတ္ပံုရိုက္ရေတာ့ သူ႔လက္မွတ္ကမပါေတာ့ဘူး ...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SqNe5dvf42I/AAAAAAAAABg/OmGQaf5DXuw/s1600-h/ep.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 190px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SqNe5dvf42I/AAAAAAAAABg/OmGQaf5DXuw/s320/ep.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378246721339908962" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br />ဒါက အိဖူးလက္မွတ္ေပါ့ .. ခံုမွာ ဖင္ပူေအာင္ေတာင္ မထုိင္လုိက္ရဘူး .. ေအာက္ဆင္းၿပီး သြားကဲေနတာကိုး .. ရႈိးၾကည့္ရင္ ခုန္ရေပါက္ရမွ ေက်နပ္တယ္ .. ထိုင္မၾကည့္တတ္ေပါင္ ....<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SqNipIJBxSI/AAAAAAAAABo/NKCbejaFjCw/s1600-h/eiphoo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_GYJSUJHvNyA/SqNipIJBxSI/AAAAAAAAABo/NKCbejaFjCw/s320/eiphoo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378250838710011170" border="0" /></a><br /><br />စဖြင့္တာ အငဲပါ .. “ခ်စ္ေသာအငဲ”ေပါ့ .. “metal လို႔မေျပာလုိက္နဲ႔ .. ပံုစံေတြတံဆိပ္မကပ္နဲ႔ အိုးေရး ....” ဆုိတဲ့သီခ်င္းေလ .. သိၾကတယ္ဟုတ္ .. ေနာက္ေတာ့ မ်ဳိးႀကီး .. ၿပီးေတာ့ ဝုိင္ဝုိင္း .. ေနာက္ဆံုးမွ ေလးျဖဴ .. ေလးျဖဴက “လူကုိအရူးတစ္ပိုင္းျဖစ္ေစတဲ့ သံေယာဇဥ္” တဲ့ ... သီခ်င္းေတြကုိ အေဟာင္းအသစ္ အကုန္မွ်ေအာင္ေတာ့ ဆုိသြားၾကပါတယ္ .. အငဲက အခ်စ္ဦးပံုျပင္နဲ႔ငိုျပသြားေသးတယ္ ... သီခ်င္းေတြက ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းတုန္းကေလာက္ေတာ့ မၾကြဘူး .. နည္းနည္း ေအးတယ္ .. ဒါေပမယ့္လည္း IC ပရိသတ္ေတြက ဘာလာလာ ခုန္ေပါက္ေအာ္ဆုိေနၾကတာပါပဲေလ ... “ေလးျဖဴ ေလးျဖဴ” နဲ႔ ကြင္းထဲစဝင္လုိက္ကတည္းက ၾကားေနရေပမယ့္ အငဲဆုိေတာ့လည္း ေအာ္လုိက္ၾကတာ ... မ်ဳိးႀကီးဆိုလည္း “ေဟး” ကနဲ ... ဝုိင္ဝုိင္းလည္း မခ်န္ဘူး ... ေလးျဖဴက “ဒီေန႔မလာတဲ့သူေတြ မတန္ဘူးပဲ .. လာလုိက္ေရာေပါ့ဗ်ာ ဘာလုပ္မွာလဲ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား” တဲ့ .. သူအဲလုိလည္းေျပာေရာ တစ္ကြင္းလံုးက “ေဟး” ကနဲေအာ္လုိက္ၾကတာ .. အဲလိုေတြေၾကာင့္ ေလးျဖဴကိုသိပ္ခ်စ္ၾကတာထင္ပါတယ္ေနာ္ .. အငဲတုိ႔ မ်ဳိးႀကီးတို႔လည္း ဘာေတြလည္း မသိေျပာေသးတယ္ .. လူကေကာင္းေနေတာ့ သိေတာ့ဘူး ..<br /><br />ည ၁၀ နာရီခဲြမွာ ပဲြၿပီးသြားပါတယ္ .. ေလးျဖဴရဲ႕ “ျပန္ၾကစို႔ အခ်စ္ေလး” ဆိုတဲ့ မာယာနဲ႔ပြဲသိမ္းသြားတာေပါ့ .. ေပ်ာ္စရာပဲ .. ၾကည့္ရတာ စိတ္ထဲမွာ သိပ္ေတာ့မအားရ မေက်နပ္ေပမယ့္ လာျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာေပ်ာ္ပါရဲ႕ ....<br /><br />အျပန္က်ေတာ့လည္း လမ္းမေပၚမွာ ကားေတြပိတ္ .. လူေတြက်ပ္ .. လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တဲ့လူကျပန္ .. ဒီဖက္ကလူကဟုိဖက္ကူး ဟိုဖက္ကလူကဒီဖက္ကူးနဲ႔ ... အဲလုိၾကားမွာေမ်ာေနရတာ စိတ္ထဲမွာ ဘာလိုလုိနဲ႔တစ္မ်ဳိးႀကီး ... ေပ်ာ္သလုိလုိ ရင္ခုန္သလုိလုိ .. ဘာမဆီညာမဆုိင္ “ဒီလုိပဲျဖစ္ရမယ္” လို႔ေတြးေနလုိက္ေသး ... အဟိ ေၾကာင္တယ္ေနာ္ ..<br /><br />အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဗုိက္ဆာလို႔ ထမင္းေတြထခ်က္စားေနၾကေသးတယ္ .. ညတစ္နာရီမွ အိပ္ရတယ္ဗ်ာ .. မနက္က်ေတာ့လည္း ၁၁ နာရီမွႏုိးတယ္ ... အင္း .. သြားလုိက္ရတာ “တအားေကာင္းတာပဲ” လို႔ မခံစားရေပမယ့္ “မဆုိးပါဘူး” ဆုိတဲ့အဆင့္ဆုိေတာ့ ေပါ့စိမ့္ေလးေပ့ါ ...<br /><br />ဟုတ္ .. အဲဒိေပါ့စိမ့္ညေလးမွာလည္း ကၽြႏု္ပ္တို႔ပါဝင္စီးေမ်ာခဲ့ပါေၾကာင္း ..............။<br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-5580426455616111223?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-59172717881952373932009-07-09T06:29:00.000-07:002009-07-09T06:33:32.506-07:00<div style="text-align: justify;">သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးက သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးကိုႀကိဳက္ေနတယ္လုိ႔ေျပာတယ္ .. အဲလုိၾကားရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္လုိခံစားသြားရမွန္းမသိဘူး .. မနာလုိတာမဟုတ္ဘူး .. အဲဒိသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လံုးကုိခ်စ္တယ္ .. ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ တဲြျမင္လုိ႔မရဘူး .. ဘယ္လုိမွသေဘာမတူခ်င္ဘူး ..<br /><br />ခက္တာက သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးက သူဖြင့္ေျပာဖုိ႔ကိစၥအတြက္ လုိက္ၿပီးအကူအညီေတာင္းေနတာပဲ .. သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးနဲ႔အိဖူးက အရမ္းတဲြတဲ့ႏွစ္ေယာက္ကိုး .. အဲေတာ့ ေကာင္ေလးက သူ႔ဘက္ကေန လုိက္ေျပာေပးခုိင္းေနတယ္ .. “သေဘာမတူဘူး မလုပ္ေပးခ်င္ဘူး”လို႔ေျပာလုိက္ခ်င္ေပမဲ့ ေကာင္ေလးက တကယ္ႀကိဳက္ေနတာ .. (ထင္တာပဲ)<br /><br />အဲ့ေကာင္ကလည္း ဘာျဖစ္လုိ႔ရုတ္တရက္ႀကီး ထႀကိဳက္ရတာလဲမသိဘူး .. ပထမႏွစ္တစ္ႏွစ္လုံး ေမာင္ႏွမ အရင္းေတြလို စၾကေနာက္ၾကနဲ႔ ျဖဴျဖဴစင္စင္ေပါင္းလာၿပီး အခုဒုတိယႏွစ္ေရာက္မွ ထေဖာက္တယ္ .. ခက္တယ္ ခက္တယ္ .. ဘာလုပ္ေပးရမွန္းသိေတာ့ဘူး .. သေဘာမတူလို႔ မလုပ္ေပးခ်င္ဘူး .. တကယ္ႀကိဳက္ေနတဲ့ အတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူး ..<br /><br />ဒါေပမဲ့ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေကာင္မေလးကိုေျပာျပျဖစ္ပါတယ္ .. ေျပာျပတာမွ အကုန္ကိုေျပာျပတာ .. အိဖူး သေဘာမတူတဲ့အေၾကာင္းေရာေပါ့ .. ေကာင္မေလးကနားလည္ပါတယ္ .. သူကႀကိဳက္ပံုမရဘူး .. ရုတ္တရက္ႀကီးမို႔လုိ႔လားေတာ့မသိပါဘူး .. ဟုိေကာင္ႀကိဳက္ေနေၾကာင္း အိဖူးေျပာျပတာကို မယံုဘူး .. သူ႔ကုိႀကိဳက္တဲ့ေကာင္က အဖဲြ႔ထဲက ငေလွာင္ေလ .. ဘယ္ယံုမလဲေနာ့ ..<br /><br />ေကာင္မေလးမွာလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ .. ဟုိကလာဖြင့္ေျပာလုိ႔ ျငင္းလုိက္ရင္လည္း အခ်င္းခ်င္းေတြ မ်က္ႏွာပ်က္စရာေတြျဖစ္ေတာ့မယ္ .. ႀကိဳက္ကလည္းမႀကိဳက္(ထင္တာပဲ) .. ဟုိေကာင္က တျခား ကိစၥေတြမွာသာ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္လုပ္တတ္တာ .. အဲဒိကိစၥမ်ဳိးဆုိ သိပ္ရွက္တာ .. အျဖစ္ႀကီးကလည္းေနာ္ .. တစ္မ်ဳိးႀကီး ..<br /><br />ေကာင္မေလးကလည္း အိဖူးကို “ဘာလုပ္ရမလဲ” .. “ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ”နဲ႔ .. ဒါပဲေမးေနတာပဲ .. လာၿပီး ဦးေႏွာက္ေဖာက္စားေနတယ္ .. သူ႔ဟာသူဆံုးျဖတ္ရေတာ့မဲ့ကိစၥပဲကို .. အိဖူးကဘာေျပာရမွာလဲ .. “မႀကိဳက္လုိက္နဲ႔”လုိ႔ေျပာရမွာလား .. သူႀကိဳက္လားမႀကိဳက္လား သူပဲသိမွာေပါ့ .. အိဖူးကဘာသိမွာလဲ .. “ငါလည္းမသိဘူးေလ”လုိ႔ေျပာေတာ့ “နင္ကလည္းဟာ”တဲ့ .. ေအာ္ ဒုကၡပါလား .. ႏွစ္ေယာက္လံုးကုိ အျမင္ကတ္တယ္ .. အိဖူးဘယ္လုိခံစားေနရလဲမေမးပဲ အကူအညီလာေတာင္းတဲ့ေကာင္ေလးကို အျမင္ကတ္သလုိ ဦးေႏွာက္လာေဖာက္ေနတဲ့ေကာင္မေလးကုိလည္း အျမင္ကတ္တယ္ .. တကတဲ အဲလုိႀကီး ျဖစ္သြားတဲ့အျဖစ္အပ်က္ႀကီးကိုလည္း မုန္းတယ္ ..<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးကအျပင္ကေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ႀကိဳက္သြားတယ္ .. အဲဒိေတာ့လည္း ေနာက္ကိစၥတစ္ခုက ရွိလာျပန္ေရာ .. ေကာင္ေလးက “သူ႔ကုိခ်ဳိးတယ္”ျဖစ္ပါေရာ .. လုိက္ေနတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ရွိတာကို သူ႔ကုိျငင္းၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ခ်က္ခ်င္းလက္ခံလုိက္ေတာ့ သူကစိတ္တုိတယ္တဲ့ တင္းတယ္ေပါ့ေလ .. ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေကာင္မေလးလက္ခံလုိက္တဲ့ဘဲက ေကာင္ေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနတယ္ေလ .. အုိ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ .. ရႈပ္ယွက္ကုိခပ္ေနတာပဲ .. သူတုိ႔ပဲ လွည့္ပတ္ၿပီးရႈပ္ႏုိင္လြန္း .. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျဗဟၼာႀကီးဦးေခါင္းေလ ေဒၚေရႊဖူးဆီကိုပံုလာတာေပါ့ .. “ငါေနာက္တစ္ခါေတာ့ ဒီလုိအျဖစ္မခံဘူး”<span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ေကာင္ေလး၏ေျပာစကား)</span> .. “ငါကမွ မႀကိဳက္တာ” <span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ေကာင္မေလး၏ေျပာစကား)</span> ..“ငါကအေစာႀကီးကတည္းက ႀကိဳက္ေနတာပါ” <span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ေကာင္မေလးဘဲဘဲ၏ ေျပာစကား) </span>.. သူတုိ႔ရဲ႕ေျပာစကားမ်ားၾကား ပက္လက္ေမ်ာေနပါၿပီ .. စိတ္ညစ္တယ္ =(<input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-5917271788195237393?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-42755707958601521162009-07-03T06:05:00.000-07:002009-07-03T06:10:44.212-07:00<div style="text-align: justify;">“ရန္ကုန္” ..... နံနက္ခင္းေအးေအးေဆးေဆး ေန႔လည္ခင္းပူပူေလာင္ေလာင္ ညေနေမာေမာပန္းပန္း ဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သက္ဝင္လႈပ္ရွားေနတဲ့ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ပါ ... အေကာင္းနဲ႔အဆုိး အၿမဲဒြန္တဲြေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္မတို႔ေနထုိင္တဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ထင္သလုိ တခါတေလေတာ့လည္း စိတ္ပ်က္တယ္ပဲထုိင္ေအာ္ခ်င္စရာပါ ... ကဲ ေမာင္ရွင္းသန္႔ရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြကို ခ်ေရးရရင္ေတာ့ -<br /><br />“ရန္ကုန္မွာ ေနထုိင္ရတာ” ..... ဒီကိစၥက အင္း .. ပိုက္ဆံအနည္းငယ္ရွိမယ္ဆုိရင္ ေျပလည္မည့္ကိစၥပါ .. အိမ္ငွားမယ္ဆုိရင္လည္း ရန္ကုန္မွာက မျဖစ္ညစ္က်ယ္အခန္းေလးကအစ ငွားခသံုးေသာင္းေလာက္ရွိတာကိုး .. အေဖာ္အေပါင္းေတြနဲ႔ စုငွားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အခန္းေကာင္းေကာင္းေလးရႏုိင္ပါရဲ႕ .. ဒါေပမယ့္ ေရဒုကၡ မီးဒုကၡေတြကလည္း ရွိေသးေတာ့ကား ဒါမ်ဳိးေတြလာမယ္ .. (၁) မီးလာတုန္းေလး ေရကိုအလုအယက္ စုပ္တင္ရတာ (၂) ေရစက္ပ်က္လို႔ သံုးေရမရတာ အဝတ္မေလွ်ာ္ရတာ ဘာညာ (၃) ရပ္ကြက္အိမ္ေတြမွာ ဆုိလည္း တခ်ဳိ႕ဆုိ ေရစည္လွည္းဝယ္သံုးရတာ ... ေဆြမ်ဳိးညာတိေတြရွိတယ္ အတူတူေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းေတာ့ေကာင္းပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မဆုိရင္ေတာ့ မေနခ်င္ဘူး ... မျဖစ္လြန္းမွသာ ေနပါမယ္ ... ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ေဆြမ်ဳိးအိမ္ဆုိတာ မိဘအိမ္မဟုတ္လုိ႔ပါဘဲ .. ေအာ္ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေနလာတာဆုိရင္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးေပါ့ ... ရန္ကုန္မွာ ေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြလည္း ရွိပါတယ္ .. အဲဒိမွာေနရရင္လည္း အဆင္ေျပႏုိင္ပါတယ္ .. အဆင္မေျပတာေတြလည္း ရွိမွာေပါ့ .. အကုန္ေကာင္းတယ္လုိ႔ မဆုိလုိပါဘူး ... အိုးပိုင္အိမ္ပိုင္ေနရတာကေတာ့ အေကာင္းဆံုးပဲေနမွာေပါ့ ... သိပ္ေတာ့မေတြးတတ္ဘူး<br /><br />“ရန္ကုန္မွာ စားေသာက္ရတာ” ..... စားေသာက္ရတာကေတာ့ ဒီလုိပါပဲ .. ဆိုင္ေကာင္းေကာင္း သန္႔သန္႔ေတြလည္း ရွိသလို လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းဆုိင္ေလးေတြ အထမ္းသည္ေလးေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးေပါ့ .. ကိုယ္က ဘယ္ေနရာမွာစားမလဲမူတည္တာပဲေလ .. ကိုယ့္က်န္းမာေရးကိုယ္ဂရုစိုက္ရင္ေတာ့ အတတ္ႏုိင္ဆုံး လမ္းေဘးကဆိုင္မ်ား ေရွာင္ရွားေပါ့ ဟုတ္လား .. ဟုတ္တယ္ေနာ္ .. စားအုန္းဆီသံုးစြဲမႈ အခ်ဳိမႈန္႔သံုးစြဲမႈကေတာ့ အင္း ကိုယ္လည္းမႏိုင္တဲ့ကိစၥပါပဲကြယ္ .. ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူ (အဲေလ) ေၾကညာထားတာကို ဂရုမစိုက္တာလား ဂရုစုိက္ရေကာင္းမွန္းမသိတာလား နားမလည္တာလား .. ဘာလား ညာလား .. အိမ္မွာပဲ အၿမဲခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္တာကေတာ့ စိတ္အခ်ရဆံုးေပါ့ .. စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာသြားၿပီး “ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္မတုိ႔မွာတဲ့ဟင္းေတြကို စားအုန္းဆီနဲ႔မခ်က္ပါနဲ႔ ေနာက္ၿပီးအခ်ဳိမႈန္႔ေတြမထည့္ပါနဲ႔” သြားေျပာလုိ႔မွမရတာ .. ရုိက္ေတာင္လႊတ္လုိက္ဦးမယ္ .. အိမ္မွာဆုိေတာ့ (ကိုယ္ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရာ) ေျမပဲဆီပဲသံုးသံုး ႏွမ္းဆီပဲသံုးသံုး ဘာကိတ္စနမွမရွိ ..<br /><br />“ရန္ကုန္မွာ သြားလာရတာ” ..... အခုေခတ္ကေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဘတ္စ္နဲ႔ပဲသြားလာေနၾကတာပဲ .. စီးတဲ့လူေတြမ်ားလာသေလာက္ ယာဥ္လိုင္းေတြပိုစံု ပိုမ်ားလာရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပဲေပါ့ .. ဘယ္သူကေတာ့ အၿမဲတမ္းကားက်ပ္က်ပ္စီးခ်င္မွာလဲ .. ကားေတြ အရမ္းက်ပ္ေနရင္က အၿမဲစီးရတဲ့လူေတြ (ရံုးသမား ေက်ာင္းသမားေတြ) အတြက္ က်န္းမာေရးကိုထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္ .. ဘီပိုး စီပိုးျပႆနာေတြ .. တစ္ခါတစ္ခါ ကားေတြေပၚကို ေစ်းသည္ေတြက ၾကက္ေတြဘဲေတြ ငါးေတာင္းေတြ အို စံုပလံုစိေနေအာင္တင္တာေတြ .. တျခားခရီးသည္ေတြအေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတာေပါ့ .. ေျခေထာက္ေတာင္ ဘယ္နားခ်ရမွန္းမသိဘူး သူ႔ေတာင္းႀကီးေတြပဲ ေရွာင္ရွားေနရရင္ သိပ္ေတာ့မနိပ္ဘူး .. ကုိယ္ပိုင္ကားနဲ႔က်ေတာ့လည္း လူသက္သာတယ္ အခ်ိန္မကုန္ဘူး သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္မယ္ .. ဒါေပမယ့္ လွည္းတန္းလုိ ေနရာမ်ဳိးမွာဆုိရင္ေတာ့ ကားရပ္စရာေနရာရွာရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ညစ္ရပါတယ္ .. အင္း မေကာင္းတာက ဒါတစ္ခုတည္းပဲ စဥ္းစားလို႔ရတယ္ ... ကိုယ္ပိုင္ကားဝယ္စီးႏုိင္ေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားၾကတာေပါ့<br /><br />“ရန္ကုန္မွာ ဆက္သြယ္ရတာ” ..... လမ္းေဘးမွာ PCO ဖုန္းေလးေတြ ေပါမ်ားလာေတာ့ အရင္ကထက္ေတာ့ အဆင္ေျပလာပါတယ္ .. ဟန္းဖုန္းေတြ ေပါေပါေလာေလာခ်ေပးလာတာကိုလည္း ဝမ္းသာပါတယ္ .. လိုင္းမမိတာကေတာ့ အင္း .. တုိင္ထမ္းၿပီး သြားေလရာသယ္ေပေရာ့ပဲ ေျပာရမလား .. သို႔ေပမယ့္ ခက္တဲ့အရာေတြက ခက္ေနတုန္း .. အဲ့ခက္တဲ့အရာေတြကို ေျပာရမယ္ဆုိရင္း အင္း .. စဥ္းစားလုိက္ဦးမယ္ကြ .. ဒီလုိေလ ဥပမာေျပာရရင္ အင္တာနက္ေပါ့ .. အင္တာနက္ဆုိင္ေတြမ်ားလာတယ္ .. အင္တာနက္ သံုးလာၾကေပမယ့္ ခ်က္ခ်က္ခ်က္ တခ်က္တည္းခ်က္ေနၾကတာေတြကေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲစရာပဲ .. ဒါကလည္း သူတုိ႔အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး .. ဆုိက္ေတြက ဟိုဟာကဘန္းထား ဒီဟာကဖြင့္မရေတြေၾကာင့္ သူတို႔ေတြ ခ်က္ေနရတာေနမွာ ..<br /><br />“ရန္ကုန္မွာ ပညာသင္ရတာ” ..... တျခားၿမိဳ႕ရြာေတြထက္ေတာ့ ပုိၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ကၽြန္မတို႔ရန္ကုန္ပါ .. သင္တန္းေတြရွိမယ္ ေက်ာင္းေတြ တကၠသိုလ္ေတြရွိမယ္ .. ႏုိင္ငံျခားက ပို႔ခ်တဲ့ ပညာယူစရာ ေဟာေျပာပြဲေတြ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ အခ်ိန္တုိသင္တန္းေတြရွိမယ္ .. ဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္ ရန္ကုန္က အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ၿမိဳ႕ျဖစ္ေနတာပါ .. သာမန္ပညာသင္ျခင္းနဲ႔ အဆင့္ျမင္ပညာသင္ျခင္းဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးခဲြလိုက္မယ္ .. သာမန္ပညာသင္ျခင္းကေတာ့ အဆင္ေျပတာနည္းပါးပါတယ္ .. ဆိုလုိခ်င္တာက တကၠသိုလ္ေတြကို ၿမိဳ႕ျပင္ထုတ္ထားတာေတြမ်ဳိးေပါ့ .. အဆင့္ျမင့္ပညာသင္ျခင္းကေတာ့ ေအးေလ ေျပလည္ရမွာေပါ့ .. ဒါက ခုရွင္းသန္႔တက္ေနရတဲ့ဟာမ်ဳိးကိုေျပာတာေပါ့ .. ရန္ကုန္ရဲ႕အားသာခ်က္တစ္ခုကေတာ့ အဲဒါပဲ .. ဒါမ်ဳိးပညာသင္ခ်င္တဲ့လူေတြက ရန္ကုန္ကိုပဲ ကုပ္ကပ္တြယ္ထားရမွာေလ ..<br /><br />“ရန္ကုန္က က်န္းမာေရး” ..... ေလထုညစ္ညမ္းတာေတြ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ျပႆနာေတြ ေရေျမာင္းပိတ္ဆို႔တာေတြ အေထြေထြကိစၥေတြ .. က်န္းမာေရးမေကာင္းလည္း ေဆးရံုေဆးခန္းေတြ ေပါမ်ားတာကေတာ့ နည္းနည္း ခံသာပါေသးတယ္ .. ျဖစ္ေတာ့လည္း ကုေပါ့ေနာ့ .. ကုမရေတာ့လည္း ေသေပါ့ .. အေသမခံႏုိင္ရင္ ႏုိင္ငန္ဂ်ားသြားကုေပါ့ .. ဒါမွမဟုတ္ ရန္ကုန္မွာမေနနဲ႔ေပါ့ ... အယ္ ကၽြန္မအဲလုိေျပာလို႔ ဘုေတာၿပီး ေျပာတယ္မထင္ပါနဲ႔ .. ေခါင္းထဲက ဒလုိဘဲ ေတြးမိပါတယ္ ...<br /><br />“ရန္ကုန္က လူမႈဆက္ဆံေရး” ..... ခက္ၿပီ လူမႈဆက္ဆံေရးဆုိတာနဲ႔ ဘတ္စ္ကားစပါယ္ယာေတြကို တန္းေျပးျမင္တာပါလား .. ရန္ကုန္မွာက လူတုိင္းအတြက္ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ဆိုတာ နည္းပါးပါတယ္ .. ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စား ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ “ဘာမွလာမရႈပ္နဲ႔” ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ဳိးေတြ အခုေတြ႔လာရပါတယ္ .. “ျမန္မာဆိုတာ ရႈိင္းပင္းကူညီစိတ္ စာနာစိတ္ သည္းခံစိတ္အျပည့္ရွိတာေပါ့” ဆုိတဲ့ ေရွးလူႀကီးမ်ားရဲ႕စကားက ဘယ္မွတ္တုိင္မွာက်က်န္ခဲ့ၿပီလဲမသိပါဘူးကြယ္ .. လူတိုင္းဒီလိုပဲလုိ႔ေတာ့ မဆုိလုိပါဘူး .. ကၽြန္မကေတာ့ ကူညီႏုိင္တာရွိရင္ကူညီမယ္ .. ကိုယ္မႏုိင္ရင္ေတာ့ မကူညီဘူး .. အမွန္တိုင္းေျပာတာ ....<br /><br />ဒါကေတာ့ ေမာင္ရွင္းသန္႔ရဲ႕အခ်က္ေတြကို ထုတ္ေရးထားတာပါ .. ျဖည့္စြက္အေနနဲ႔ကေတာ့ -<br /><br />ခုနကေျပာသလိုပဲ ရန္ကုန္မွာ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ဆုိတာ နည္းပါးပါတယ္ .. လုပ္စရာရွိတာလုပ္တာ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနရတာ မဟုတ္ပါဘူး ... စိတ္လက္အပန္းေျဖစရာဆုိရင္ ဘာေတြရွိမလဲ .. စဥ္းစားၾကည့္ရရင္ ေရွွာ့ပင္းစင္တာေတြ .. ဂိမ္းစင္တာေတြ .. စသည္စသည္ေပါ့ .. လုပ္ခ်င္တာလုပ္ဖို႔အတြက္ လုိအပ္တာ ေတြမ်ားတယ္ .. ဒီလုိပဲ လည္သူစားေနတဲ့ၿမိဳ႕ေလးက ရင္ခုန္စရာလည္းေကာင္းပါတယ္ .. ကၽြန္မေျပာခ်င္တာက ရန္ကုန္ဆိုတာ ပိုက္ဆံရွိရင္ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ပါလို႔ ..။<br /><br />ရွင္းသန္႔ေရ .. အေတြးေတြက ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာေတြျဖစ္ေနတယ္ .. တစ္ညတည္းနဲ႔ေရးရတာမုိ႔လို႔ .. လုိခ်င္တာေတြ ရွာေဖြႏုိင္ပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္ ...<br /><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-4275570795860152116?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-78714531251079441262009-06-28T03:48:00.000-07:002009-06-28T03:54:54.245-07:00<div style="text-align: justify;">ဒီေပၚကိုတက္ခဲ့ေလ ......။ လူေတြနဲ႔ေဝးေလ ေကာင္းေလပဲ။ အျမင့္ကိုတက္ေတာ့ ပ်ံရတာပုိလြယ္တယ္တဲ့ ..။ ေျပာၾကတယ္ ။ ငါလိပ္ျပာတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခ်င္လာတယ္ .. ေပါ့ပါးစြာနဲ႔ ပ်ံဝဲလို႔ရမယ့္ ဘာကိုမွအားမကိုးပဲ ထြက္သြားရမယ့္ခရီးတစ္ခုေလာက္ ငါ့အိတ္ကပ္ထဲကို ထည့္ေပးပါ ....။ ေကာင္းကင္ေပၚကေန ျဖန္႔ႀကဲစရာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ (ငါပိုင္သမွ်) ႀကဲျဖန္႔ေပးခဲ့မွာပါ ..။ သာယာဖြယ္ခရီးတစ္ခုေလာက္ ငါ့အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္ေပးပါကြယ္ .... ဘယ္သူ႔ကိုမွမလုိဘူးဆုိတာေတာ့ ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူးေနာ္ ..<br /><br />မနက္ျဖန္ေတြမွာ ငါလိပ္ျပာတစ္ေကာင္ျဖစ္ရင္ျဖစ္ေနမယ္ ..... ပန္းပြင့္ကေတာ့ ေမာင္းမထုတ္ေလာက္ပါဘူး ..။ ခက္တာက ငါပဲ ... ငါကလိပ္ျပာအနက္တစ္ေကာင္ေလ ... ။ တခါတေလေတာ့လည္း ေျမပံုအမွားႀကီးနဲ႔ ခရီးသြားလို႔ ... ။ လူေတြကလည္း ရီရတယ္ ... လိပ္ျပာေတြလိုက္ဖမ္းေနလိုက္ၾကတာ .... ။ လိပ္ျပာဖမ္းတဲ့ ပိုက္ကြန္ႀကီးထမ္းၿပီး ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့လူေတြလည္းရွိရဲ႕ ...။ ငါစဥ္းစားေနတာက အင္း ... ေရာင္စံုလိပ္ျပာေတြ ဖမ္းၿပီး အိမ္ထဲထည့္ထားလို႔ရရင္ေကာင္းမယ္ ...။ တစ္အိမ္လံုး ေရာင္စံုလက္လက္ထလုိ႔ေပါ့ ..။<br /><br />ပုလင္းထဲက ကဗ်ာေတြကလည္း ငုိေနတယ္ ...။ ငါ့ပုလင္းေလးလည္း ေရေတြရႊဲေနေတာ့တာေပ့ါ ။ ေတာ္ေတာ္ဆုိးတဲ့ကဗ်ာေတြ ... ကိုက္စားပစ္ဖုိ႔ပဲေကာင္းေတာ့တယ္ ။ လိပ္ျပာက ပုလင္းေပၚမွာနားခိုေနတယ္ .. သူဘာကိုေစာင့္ေနတာလဲ ..... ပုလင္းထဲလာစုိက္မယ့္ ပန္းကိုေမွ်ာ္ေနတာလား ..။ ေမွ်ာ္မေနနဲ႔ .. ပန္းပြင့္မယ့္ေန႔ကေဝးေသးတယ္ .....။ မ်က္ႏွာက်က္ေပၚ ပ်ံ႕လြင့္သြားတဲ့မီးခုိးေငြ႔ေတြ ဘယ္ကထြက္ေနတာလဲ ... ငါမီးေလာင္ေနၿပီလား ...။ ဟာ ဒုကၡပဲ ..။ ေအာ္ သိပ္ေတာ့ပူစရာမလိုပါဘူး ... ဟိုဖက္လမ္းကူးလုိက္ရင္ ၿငိမ္းသြားမွာေပါ့ကြာ .. ။ ပင္ေတာ့ပင္ပန္းတာေပါ့ .. ငါကေတာ့ မ်ဥ္းက်ားကေန စနစ္တက် ျဖတ္ကူးတတ္တဲ့ ေကာင္လည္းမဟုတ္ပါဘူး ... ဒါေပမယ့္ ကူးတဲ့လူေတြက်ေတာ့လည္း ကူးေနတာပဲ ... ။<br /><br />ဒီခ်ိန္ဆို ေတာင္ကုန္းေလးေတြေပၚကို ေနေရာင္ကျဖာက်လုိ႔ .. တိမ္ေတြကလည္းေတာက္ၿပီး ညေနတစ္ခုလံုး လိေမၼာ္ေရာင္ထေနမွာ .... တိမ္ေတြကို တစ္စစီလုိက္ေကာက္ရဦးမယ္ .... ထီးတစ္ေခ်ာင္း လက္ေကာက္ဝတ္မွာခ်ိတ္ၿပီး အပိုင္းအစေတြလိုက္ေကာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုေတ႔ြရင္ ေက်ာ္သြားလုိက္ ... သူခရီးထြက္ဦးမွာ ... ။ လိပ္ျပာအနက္တစ္ေကာင္ ပုခံုးေပၚတင္ၿပီး မွားယြင္းေျမပံုတစ္ခုနဲ႔ အစိမ္းေရာင္တိမ္တစ္စိတ္ကို အိပ္ကပ္ထဲထုိးထည့္ ... ၿပီးရင္ေတာ့ စိတ္ရူးနဲ႔ေလွ်ာက္သြား ..... ။ ညေနခင္းတိမ္မ်ား အေရာင္ေတာက္ေနသည္ကုိၾကည့္ရင္း မနာလုိျဖစ္ေနသည္မွာ သူတစ္ေယာက္ပဲရွိမယ္ ထင္ပါတယ္ .. ။<br /><br />ကဗ်ာေလးရြတ္လို႔ အိပ္ကပ္ထဲက ရထားလက္မွတ္ေလးတစ္ခုကို ခဏခဏထုတ္ၾကည့္ .. ဘူတာရုံေရာက္ရင္ ရထားလာမလား နားစြင့္ ..။ ဒီဘူတာအေဟာင္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္တည္းရယ္ ... ေနာက္ေတာ့ သံလမ္းေတြေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး အိမ္ဆုိတာႀကီးဆီျပန္လာ ... ။ ဒီလူကလည္း ရီရတယ္ ..။ မလာမယ့္ ရထားကို ေမွ်ာ္လို႔ ..... ။<br /><br />ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကို ဖြာရႈိက္ေနရင္းနဲ႔ သူကေရကန္ကိုၾကည့္ေနတယ္ .. မီးမေလာင္တဲ့ ကိုယ္ခႏၶာကေန အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထြက္လုိ႔ပဲ ... လေရာင္ကိုေမွ်ာ္ေနေပမယ့္ ၾကယ္ေတြပဲစံုလာတယ္ ...။ သူ႔လိပ္ျပာေလးက လက္ေပၚမွာလာနားတယ္ ..။ ေဆးလိပ္မီးပူေတာ့မွာပဲကြာ .... လိပ္ျပာေလးပ်ံသန္းသြားရာကို လိုက္ၾကည့္မိေတာ့ ကမာၻအသစ္တစ္ခုခုကို ေဝေဝဝါးဝါးျမင္မိသလိုလို ..။ ပန္းခင္းႀကီးထဲက အိမ္လွလွတစ္လံုး ကိုျမင္မိသလိုလုိ ...။ ေအာ္ ငါ့လိပ္ျပာျပန္မလာပါလား ..။ ပန္းပြင့္ေတြဆီကို ထြက္သြားၿပီေလ .... ငါ့ကမာၻမွာက ပန္းေတြမပြင့္ေတာ့ဘူးပဲ ..။ ထြက္သြားလုိက္ပါ လိပ္ျပာငယ္ .....။ တစ္ေန႔ေတာ့ ငါ့ဘူတာမွာ ရထား ဆုိက္လာဦးမွာပါကြယ္ ...။<br /><br />သူ႔ကမာၻမွာ အရာအားလံုးကုိေပါင္းစည္းလုိက္ေသာအခါ အမွားမ်ားကုိရရွိလာသည္ .. ဘဝကေလးသည္ ေနခ်င္စဖြယ္မရွိ ေျခာက္ေသြ႔လ်က္သာ .. ။ ဘူတာကိုမဆုိက္ေသးတဲ့ ရထားေပၚမွာ ေမာင္းမထုတ္မယ့္ ပန္းပြင့္ကုိပဲ ေမွ်ာ္ေနေတာ့ လိပ္ျပာလည္း ေမာၿပီေပါ့ကြယ္ .. ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-7871453125107944126?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-90266979576378697442009-06-14T02:26:00.000-07:002009-06-14T02:32:09.370-07:00<div style="text-align: justify;">သူက စင္ေနာက္ဖက္မွာရွိေနခဲ့တာ ကာလတစ္ခုစာေတာ့ရွိေနခဲ့ၿပီ .. သူႏွင့္တစ္ခ်ိန္တည္းထြက္ေပၚခဲ့သည့္ မီးခိုးေရာင္ၾကြက္ေလးရယ္ အစင္းေလးေတြ ပါတဲ့က်ားေလး ရယ္ က်ားသစ္ေလးတစ္ေကာင္ရယ္ ေနာက္ အညိဳေရာင္ေခြးေလးရယ္ .. တျခားအရုပ္ေတြက အသီးသီးထြက္သြားၾကၿပီ .. သူသာ ေရွ႕ကေန ေနာက္ကိုေရာက္ .. အသစ္ထပ္ေပၚလာတဲ့အရုပ္မ်ားက သူ႔ေရွ႕မွာေနရာယူၿပီး သူ႔ကိုကြယ္ထား .. စင္ေရွ႕မွာလာရပ္တဲ့လူရွိလာရင္ေတာင္ သူ႔မွာမေမွ်ာ္လင့္ရဲေတာ့ေပ .. အေနာက္ဖက္ ခပ္က်က်တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲျခင္းခံထားရေသာသူ႕ကို သူ႔သခင္မ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေကာင္မေလးက တစ္ေန႔တြင္ ေတြ႔သြားခဲ့သည္ .. သူ႔အေရွ႕တြင္ရွိေနေသာ အရုပ္ ေသာ့ခ်ိတ္မ်ားကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔ကုိေတြ႔ေသာအခါ “ဟယ္ ရုပ္ဆုိးဆိုးေလး” ဟူေသာ ခ်ီးက်ဴးစကားတစ္ခြန္းႏွင့္အတူ သူ႔ကိုျဖဳတ္ယူလုိက္ပါသည္ ..<br /><br />ေကာင္မေလးႏွင့္အတူပါလာေသာ သူငယ္ခ်င္းမေလးက “နင့္ဟာကလည္း ဖုန္ေတြနဲ႔” တဲ့ .. သူငယ္ခ်င္းမေလးေျပာတာကို စိတ္မဝင္စားပဲ သူ႔ကိုလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနတဲ့ သူ႔သခင္မအေလာင္းအလ်ာေလးက “ဖုန္ပဲဟာ ေလ်ာ္လုိက္မွာေပါ့ .. ခ်စ္စရာေလးပါ” လုိ႔ျပန္ေျပာေတာ့မွ သူသက္ျပင္းတစ္ခုကို ခိုးခ်လုိက္မိသည္ .. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေငြေခ်ေကာင္တာမွာ ေငြေခ်ၿပီးေတာ့ သူ႔သခင္မ ေကာင္မေလးေခၚရာေနာက္သို႔ ဝမ္းသာျခင္းမ်ားႏွင့္ လုိက္ပါခဲ့ေလသည္ ..<br /><br />အိမ္ေရာက္ေသာအခါ ေကာင္မေလးက လြယ္အိတ္ကိုစားပဲြေပၚပစ္တင္လုိက္သည္ .. ထို႔ေနာက္ အိတ္ထဲမွ သူ႔ကိုထုတ္ၿပီးေတာ့ လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနသည္ .. သူအခ်ဳိသာဆံုးၿပံဳးျပလိုက္လို႔လားမသိ .. “ဘာရုပ္မွန္းလဲမသိဘူး” ဟုသူ႔ကို ေကာင္မေလးကေျပာသည္ .. ေနာက္ေတာ့ ေရခ်ဳိးခန္းထဲသူ႔ကိုေခၚသြားသည္ .. ထို႔ေနာက္ေတာ့ ဆပ္ျပာမႈန္႔ရည္ထဲသို႔ႏွစ္စိမ္လုိက္ျခင္းကို ခံလုိက္ရသည္ .. သြားပြတ္တံေလးႏွင့္ သူ႔ကိုယ္လံုးေပၚရွိ ဖုန္မ်ားေၾကးမ်ားကို ပြတ္တုိက္ေပးေနသည္ .. ေရႏွင့္စိမ္ကာစိမ္ကာ ဆပ္ျပာေျပာင္ေအာင္ ေဆးေပးၿပီးေနာက္ေတာ့ ေရစင္သြားေအာင္ခါေလသည္ .. “ဘုရားဘုရား ေကာင္မေလးေရ ငါ့လက္ေတြေျခေထာက္ေတြ ျပဳတ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ” စိတ္ထဲမွေအာ္ေျပာေနမိသည္ .. ေကာင္မေလးက စိတ္တုိင္းက်ခါထုတ္ၿပီးမွ Hair Dryer ႏွင့္မႈတ္ျပန္သည္ .. မႈတ္ၿပီးေတာ့မွ သူ႔ကိုမ်က္ႏွာသုတ္ပဝါတစ္ခုေပၚမွာ ခ်ထားခဲ့ေလသည္ .. “ေအာင္မေလး အခုမွပဲအနားရေတာ့မယ္” .. သူေတြးေနရင္းႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ ..<br /><br />သူရုတ္တရက္လန္႔ႏိုးသြားသည္မွာ သူ႔ကိုဆဲြယူျခင္းခံလုိက္ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ .. မ်က္လံုးေတြ ေဝေဝဝါးဝါးျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ သူ႔ကို ေကာင္မေလးက လြယ္မည့္အိတ္တြင္ ခ်ိတ္ဆဲြလိုက္သည္ .. ေကာင္မေလးအိတ္ ခရမ္းေရာင္ေလးေပၚတြင္ သူ႔အစိမ္းေရာင္က ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ေပၚလြင္ပါသည္ .. ေကာင္မေလးက ခ်ိတ္လိုက္ၿပီးမွ အိတ္ႏွင့္သူ႔ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္ .. “ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ဖုန္ေတြေျပာင္လို႔” ဟု တီးတိုးေျပာသံကုိ ၾကားလုိက္ေသးသည္ .. ေနာက္ေတာ့ အိတ္ကိုခဏခ်ကာ အခန္းထဲမွထြက္သြားသည္ .. ဘာသြားလုပ္တာပါလိမ့္ .. ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာမွျပန္ေရာက္လာၿပီး အိတ္ကုိေကာက္လြယ္၊ မီးဖိုခန္းမွ ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးကိုယူကာ လမ္းထိပ္ကို သူႏွင့္အတူထြက္လာခဲ့ၾကသည္ ..<br /><br />ေကာင္မေလးေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္ .. မနက္ခင္းမိုးအံု႔ေနေသာေၾကာင့္ ေနေရာင္ျခည္မျဖာေနပါ .. သူ႔မွာ ေကာင္မေလး၏ ဝင္းဖန္႔ဖန္႔မ်က္ႏွာေလးကို ခုိးၿပီးေမာ့ေမာ့ၾကည့္ရတာအေမာ .. ေကာင္မေလးက ထမီေလးနဲ႔လည္း လွတာပါပဲလား .. ေနာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးေစာင့္ေနေသာ ေက်ာင္းကားေရာက္လာသည္ .. ေက်ာင္းကားေပၚေရာက္ေတာ့ ေနရာတြင္ထုိင္လိုက္ၿပီး လြယ္အိတ္ကိုေပါင္ေပၚတင္ထားလိုက္သည္ .. ေကာင္မေလးက ေဘးတြင္လာထုိင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္စကားေျပာရင္း သူ႔ကိုလက္ကကုိင္ကာ ေဆာ့ကစားေနသည္ .. ရယ္ၿပံဳးေနေသာေကာင္မေလးက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္သူ႔ကိုငံု႔ငံု႔ၾကည့္သည္ .. ကားထြက္ေသာအခါ ေကာင္မေလးက သူငယ္ခ်င္းႏွင့္စကားမေျပာေတာ့ဘဲ အျပင္ဖက္ကိုသာ ေငးေမာေန ေလသည္ ..<br /><br />ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ဆုိင္တစ္ဆုိင္တြင္ဝင္ထုိင္ကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေစာင့္ေနသည္ .. ေကာင္မေလးရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အရင္ဆံုးေရာက္လာသည္ .. သူခ်က္ခ်င္းမွတ္မိလိုက္သည္ .. သူ႔ကိုဝယ္တဲ့ေန႔က တူတူပါလာတဲ့သူငယ္ခ်င္းမေလးျဖစ္သည္ .. သူၿပံဳးျပလုိက္သည္ .. သူငယ္ခ်င္းမေလးက ေကာင္မေလးကုိ “ဒီမွာ နင့္အတြက္ ေရာ့” ဟုဆုိကာ ပစၥည္းေလးတစ္ခုလွမ္းေပးသည္ .. ပုတီးေစ့ေလးမ်ား ျဖင့္လုပ္ထားေသာ ေသာ့ခ်ိတ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္ .. ဘုရားေရ ငါ့ကိုျဖဳတ္ပစ္ေတာ့မွာလား ... သူစုိးရိမ္သြားသည္ .. ပုတီးေစ့အညိဳေရာင္ေျပာင္ေျပာင္ေလးမ်ားကလည္း ေကာင္မေလး၏ခရမ္းေရာင္လြယ္အိတ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ လွပါသည္ ..<br /><br />ေကာင္မေလးက ပုတီးေစ့ေလးမ်ားကို တို႔ထိၾကည့္ေနရင္းကပင္ သူ႔ကုိ “ငါေလွ်ာ္လုိက္တာေျပာင္သြားၿပီ ေတြ႔လား” ဟူ၍ သူငယ္ခ်င္းမေလးအားၾကြားေနသည္ .. သူအစြမ္းကုန္ အခ်ဳိသာဆံုးၿပံဳးျပေနလုိက္ပါသည္ .. “အင္းပါ အင္းပါ နင္ေျပာင္တယ္ဆုိေျပာင္တယ္ေပါ့ဟယ္” တဲ့ ... ေနာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက “ဟဲ့ .. ဒါဘာေကာင္လဲ” ဟု သူငယ္ခ်င္းမေလးကိုေမးလုိက္သည္ .. သူငယ္ခ်င္းမေလးက “ဖားေလ” တဲ့ .. ေကာင္မေလးက သူ႔ကိုေျမွာက္ျပလုိက္ရင္းက “ဖားမွာ အၿမီးပါလုိ႔လား” လို႔ေျပာျပန္သည္ .. အဲ ဟုတ္တယ္ .. သူက ဖားရုပ္တစ္ရုပ္ေပမယ့္ အၿမီးပါေနသည္ .. “အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာ ဘာေကာင္မွန္းမသိပါဘူးလုိ႔” ေကာင္မေလးက ညည္းတြားသလိုေျပာေနျပန္သည္ .. “ငါနာမည္ေပးထားတယ္ေလ သိလား .. ဖားၿမီးေပါက္တဲ့ ဟိ .. မိုက္တယ္ဟုတ္” ... ရယ္ရင္းေမာရင္း ေကာင္မေလးက သူ႔နာမည္ကိုမိတ္ဆက္ေပးေနသည္ .. သူငယ္ခ်င္းမေလးကလည္း ရယ္ေနရင္းက “ဟိုေကာင္ေတြလာၿပီ” တဲ့ .. ေကာင္မေလးက ပုတီးေစ့ေသာ့ခ်ိတ္ေလးကို အိတ္ထဲထည့္လုိက္သည္ .. ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းထဲဝင္ခဲ့ၾကသည္ .. ေကာင္မေလးက အသိမိတ္ေဆြေပါမ်ားလွသည္ .. ငါးလွမ္းေလာက္ေလွ်ာက္လုိက္ စကားေျပာလုိက္ ေနာက္သံုးလွမ္းေလာက္ေလွ်ာက္လုိက္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ႏွင့္ .. ေနာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးအတန္းတက္သည္ .. စာအုပ္ထုတ္ ပစၥည္းထုတ္သည့္အခါတုိင္း ေကာင္မေလးလက္မ်ားက သူ႔ကိုထိေတြ႔သည္ ..<br /><br />ေနာက္ေတာ့ မိုးေတြရြာလာသည္ .. ေကာင္မေလးက “ေဟး မိုးရြာၿပီဟ” လုိ႔ထေအာ္သည္ .. ေကာင္မေလးက မိုးရြာတာကိုႀကိဳက္ပံုပဲ .. အတန္းဆင္းေတာ့ ေကာင္မေလးတုိ႔သူငယ္ခ်င္းအဖဲြ႔ေတြ ေရာက္လာၿပီး ကန္ကင္းမွာေန႔လည္စာစားၾကသည္ .. ကန္တင္းဆိုင္နဲ႔ရင္းႏွီးပံုပါပဲ .. ဆုိင္ရွင္အစ္မႀကီးရဲ႕ သမီးေလးေသးေသးေလးကလည္း ေကာင္မေလးကိုေတြ႔သည္ႏွင့္ သူ႔အေမခ်ီထားတဲ့ၾကားက ေကာင္မေလးဆီအတင္းတုိးဝင္သည္ .. ေကာင္မေလးကလည္း “ေဟး ျဖည္းျဖည္းေပါ့” ဟုဆိုကာ လြယ္အိတ္ကိုပင္မခ်ႏုိင္ပဲ ကေလးမေလးကိုခ်ီလိုက္သည္ .. ကေလးမေလးက လြယ္အိတ္တြင္ တပ္ထားေသာသူ႔ကိုျမင္သြားကာ လွမ္းလွမ္းဆဲြသည္ .. ေကာင္မေလးက ကေလးမေလးကိုခ်ီေနရင္းႏွင့္ပင္ ခံုမွာဝင္ထုိင္လုိက္ၿပီး စားဖုိ႔အစားအေသာက္ကိုမွာေနသည္ .. ကေလးမေလးကလည္း လက္တုိတိုေလးႏွင့္ မမွီမကမ္းသူ႔ကိုလွမ္းလွမ္းဆဲြေနသည္ .. ေကာင္မေလးက ေတြ႔သြားၿပီး ကေလးမေလးကုိ “ဒါေတာ့မရဘူး” ဟုေျပာသည္ .. ေနာက္ေတာ့ မုန္႔ေကၽြးလုိက္မွ ကေလးမေလးက သူ႔ကိုေမ့သြားကာ မုန္႔စားေနေလသည္ .. ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ..<br /><br />ေနာက္ေန႔ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္လည္း သူသည္သာ ေကာင္မေလးလြယ္အိတ္တြင္ အၿမဲရွိေနခဲ့သည္ .. ေကာင္မေလးတြင္ ေသာ့ခ်ိတ္ေတြအမ်ားႀကီးရွိပါသည္ .. ရက္ေတြေက်ာ္လို႔ လေျပာင္းလာသည္ .. ေကာင္မေလးလြယ္အိတ္ေတြလည္း အေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိး ဒီဇိုင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းသြားသည္ .. သို႔ေသာ္ သူကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းလဲသြားပါ .. သူေတြးေတြးၿပီးေက်နပ္ေနခဲ့သည္ .. မုိးေရစိုရြဲလာသည့္ေန႔မ်ားတြင္ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ေကာင္မေလးက သူ႔ကိုေရေျခာက္ေအာင္ Hair Dryer ျဖင့္မႈတ္ေပးျပန္သည္ .. ေကာင္မေလးမွာ ေရစိုေနတဲ့အက်ၤ ီကိုေတာင္မလဲလွယ္ႏိုင္ဘဲ သူ႔ကိုအရင္ေျခာက္ေအာင္လုပ္ေပးသည္မ်ားကို ေတြ႔ရေသာအခါ သူေတာ္ေတာ္ဝမ္းနည္းရသည္ .. ဘုရားေရ ေကာင္မေလးက ငါ့ကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါလား ..<br /><br />မိုးရာသီေနာက္ဆံုးအပါတ္ျဖစ္သည္ .. မွတ္မွတ္ရရ မိုးေတြကသည္းႀကီးမည္းႀကီး .. မနက္ေက်ာင္းသြားဖုိ႔ျပင္ဆင္သည္ .. ထံုးစံအတုိင္း သူကေကာင္မေလးလြယ္အိတ္မွာ ဝင့္ဝင့္ၾကြားၾကြား တလႈပ္လႈပ္ႏွင့္ ... ေက်ာင္းေရာက္ေသာအခါ ေကာင္မေလးစုိေနၿပီ .. မိုးကလည္း တစ္ေန႔လံုးရြာသည္ .. ေကာင္မေလးအဝတ္အစားေတြ သိပ္မေျခာက္ေတာ့ .. တစ္ေန႔လံုးစိုထုိင္းထုိင္းႏွင့္ .. ေကာင္မေလးနည္းတူ သူလည္းရြဲလို႔ .. ေန႔လည္ကန္တင္းေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက သူ႔ကိုငံု႔ၾကည့္ရင္း “အိမ္ေရာက္မွ ေျခာက္ေအာင္လုပ္ေပးေနာ္” တဲ့ .. သူျပန္ၿပံဳးျပလုိက္သည္ .. အိမ္ကိုျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္လွပါၿပီ .. ဒါမွသူ႔ကိုေျခာက္ေအာင္လုပ္ေပးၿပီး ေကာင္မေလးလည္း အဝတ္အစားလဲကာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြ းရွိေတာ့မည္ျဖစ္သည္ ..<br /><br />ညေနျပန္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီ .. မိုးကသည္းလာျပန္သည္ .. ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြအားလံုး ထီးကိုယ္စီ မိုးေရရြဲရြဲကိုယ္စီႏွင့္ .. ေကာင္မေလးေရ ျမန္ျမန္ျပန္ၾကပါစုိ႔ .. သူေျပာေနမိသည္ .. ေကာင္မေလးက ျခင္းေတာင္းကိုလက္မွခ်ိတ္ တစ္ဖက္ကထီးကိုကိုင္ကာ အိမ္ျပန္ဖုိ႔သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေလာေဆာ္ေနသည္ .. ေက်ာင္းေပါက္ဝနားမွာ ေက်ာင္းသားေတြၿပံဳတုိးလို႔ .. ထီးေတြႏွင့္ရႈပ္ယွက္ခပ္ကာ တုိးမေပါက္ .. ေအာ္ ဒုကၡ .. ေကာင္မေလးလည္း စိတ္ညစ္ေနပံုပဲ .. အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ၿပီးေရာ တုိးဝင္လုိက္ပါ ေကာင္မေလးရယ္ .. ေကာင္မေလးႏွင့္သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အေပါက္ဝနားေရာက္လာၿပီ .. သုိ႔ေသာ္ တိုးမဝင္သြားေသးဘဲ အေနာက္နားမွာရပ္ေနၾကသည္ .. ေကာင္မေလးက “ခဏေလာက္ေနမွ ထြက္တာေပါ့” ဟုေျပာေနသည္ ..<br /><br />အဲဒိအခ်ိန္မွာပါပဲ .. အစြန္နားမွာရပ္ေနတဲ့ေကာင္မေလးကို တျခားေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဝင္တုိက္သြားတာ .. ထုိေက်ာင္းသား၏ လြယ္အိတ္ႏွင့္ၿငိၿပီး ခ်ိတ္မွျပဳတ္ကာ သူေအာက္ျပဳတ္က်သြားသည္ .. ေကာင္မေလးကမသိ .. ဒုကၡပါပဲ .. ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ေျခေထာက္ေတြၾကားမွာ သူေရာက္ေနၿပီ .. ထုိစဥ္မွာပဲ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ေျခေထာက္တစ္စံုက သူ႔ကိုအေဝးေရာက္ေအာင္ကန္ထုတ္လုိက္သည္ .. ေကာင္မေလးႏွင့္ပိုေဝးသြားၿပီ .. ေကာင္မေလးက သူ႔ကိုမျမင္ .. ျပဳတ္က်သြားတာေတာင္မသိတာ .. သူ႔ကိုတက္နင္းသြားၾကသည္ .. နာက်င္သည့္ဒဏ္ကိုခံေနရင္းက ေကာင္မေလးကိုသူၾကည့္ေနမိသည္ .. ေကာင္မေလးတို႔အုပ္စု တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ အေပါက္ဝနားကို ေလွ်ာက္ေနၾကသည္ .. သူ႔မွာလည္း ေလွ်ာက္လမ္းေပၚကေန ေဘးကေရေျမာင္းေလးထဲကို ျပဳတ္က်သြားသည္ .. သြားၿပီ .. သူက်န္ခဲ့ၿပီ .. ေကာင္မေလးႏွင့္တူတူအိမ္မျပန္ရေတာ့ပါ .. ဘယ္ေတာ့မွေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ေနရေတာ့မည္မဟုတ္ပါ .. ေကာင္မေလးကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွျမင္ရေတာ့မည္မဟုတ္ပါ .. ေကာင္မေလးက အိမ္ျပန္သြားေလၿပီ ..<br /><br />ေနပါဦး .. သူမရွိေတာ့တာ ေကာင္မေလးသိသြားရင္ ျပန္လာရွာမွာပါ .. ဟုတ္တယ္ .. ေကာင္မေလး နင္မသိေသးဘူးလား .. နင့္ေဘးမွာ ငါပါမလာဘူးေလ .. ငါဒီမွာက်န္ေနခဲ့ၿပီ .. ေကာင္မေလးေရ ငါ့ကိုလာရွာပါ .. ငါေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ပဲေနခ်င္တယ္ .. နင့္နားမွာပဲ ေနခ်င္တယ္ .. ေကာင္မေလးေရ .. သူေခၚေနခဲ့ေသာ္လည္း ေကာင္မေလးျပန္မလာပါ .. ညေရာက္သြားေသာ္လည္း ေကာင္မေလးေရာက္မလာပါ .. ေနာက္ေန႔မနက္ထိ သူ႔ဆီေကာင္မေလး မေရာက္လာ .. သူလည္း ပင္ပန္းေနၿပီ .. အိပ္လိုက္ရေတာ့မလား .. ေကာင္မေလးလာရွာလုိ႔ ေအာ္ေခၚရင္ သူမၾကားဘဲေနဦးမယ္ .. မအိပ္ေတာ့ဘူး ..<br /><br />ေရေျမာင္းေဘာင္ေလးမွာ မွီရင္း သူႏြမ္းလ်ပင္ပန္းစြာ ရွိေနခဲ့သည္ .. ေကာင္မေလးက ဘယ္ေတာ့မွမေရာက္လာခဲ့ပါ .. ေရမ်ားကသူ႔ကို တြန္းတုိက္ၿပီး စီးဆင္းေနၾကသည္ .. ေရစီးမွာေမ်ာသြားမွာစိုးလုိ႔ တင္းခံထားရတာလည္း ေမာလွပါၿပီ .. ပင္ပန္းတယ္ .. မ်က္လံုးမ်ားမွိတ္လုိက္ေတာ့ ေကာင္မေလးလြယ္ေနက် ခရမ္းေရာင္လြယ္အိတ္ေလးကိုျမင္ေယာင္လာသည္ .. ထုိလြယ္အိတ္ေလးတြင္ အညိဳေရာင္ပုတီးေစ့ ေျပာင္ေျပာင္ေလးမ်ားက သူ႔ေနရာကိုယူထားၾကသည္ .. ေကာင္မေလးကလည္း ထံုးစံအတုိင္းၿပံဳးလို႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စကားေျပာေနေလသည္ .. ထိုအခ်ိန္မွာပဲ သူေမာပန္းသမွ် တင္းခံထားသမွ်ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ .. သူသိလုိက္သည္ကေတာ့ ေရစီးႏွင့္အတူေမ်ာပါေနၿပီျဖစ္သည္ .. ဤသည္က သူသိလုိက္ေသာ ေနာက္ဆံုးအသိျဖစ္သည္ .. ပင္ပန္းမႈေတြ ထပ္မရွိေအာင္ သူလံုးဝအိပ္ပစ္လုိက္ေတာ့ေလသည္ ....။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-9026697957637869744?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-88708071001384482702009-05-29T21:32:00.000-07:002009-05-29T21:36:40.165-07:00သိမ္းၿပီးသားဇာတ္ကုိ ျပန္ကဖို႔ဆိုရင္<br />ကန္႔လန္႔ကာကို ဖြင့္ရမွာေပါ့<br />ေတြးေနတာပဲေကာင္းမယ္ .....။<br /><br />စြန္႔လႊတ္ၿပီးသားမို႔ ေမ့ၿပီး<br />မ်က္စိမွိတ္ အိပ္လိုက္ေလ .....။<br /><br />လမ္းေဟာင္းေလးက<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ငါ့ကိုေငးၾကည့္လို႔<br />သစၥာ လိမ္ညာျခင္း<br />အခ်စ္<br />မုန္းစမ္း .....။<br /><br />ေနမယ္ ေလလြင့္ျခင္းနဲ႔<br />ငါတစ္ေယာက္တည္း .....။<br /><br />ဟိုးမွာ<br />ပန္းေတြပြင့္ေနတာကို ေတြ႔လား<br />ျပတင္းေပါက္ကိုဖြင့္<br />ကန္႔လန္႔ကာကို ဘယ္ေတာ့မွမဖြင့္နဲ႔ .....။<br /><br />(အရူးတစ္ေယာက္အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးေရးပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8870807100138448270?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-48099175431743326842009-05-27T06:23:00.000-07:002009-05-27T06:36:27.707-07:00သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္ေတြးေနမိျပန္ၿပီ .. အဂၤလိပ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ .. ဆိုတဲ့အဖဲြ႔နာမည္က "Escape The Fate" တဲ့ .. "This War is Ours" album ထဲက "Harder Than You Know" အမည္ရွိ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္ .. သီခ်င္းပံုစံက Post Hardcore ဆိုလားပဲ .. ဒီအဖဲြ႔ကို သိတာသိပ္မၾကာေသးပါဘူး .. သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ပို႔ေပးလုိ႔နားေထာင္ၾကည့္လုိက္တာ .. သီခ်င္းအသစ္ေတြနားေထာင္ခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ကြက္တိဆုိေတာ့ .. သူငယ္ခ်င္းပို႔ေပးတဲ့ သီခ်င္းငါးပုဒ္ထဲမွာ Escape The Fate ရဲ႕သီခ်င္းက သံုးပုဒ္ပါတယ္ .. ေနာက္ႏွစ္ပုဒ္က “Something” နဲ႔ “You are so beautiful” တဲ့ .. အဲ့သံုးပုဒ္ထဲကမွ Harder Than You Know ကုိႀကိဳက္သြားမိတယ္ ..<br /><br />သီခ်င္းရဲ႕အႏွစ္ခ်ဳပ္က ဘာလဲဆုိေတာ့ “Not loving you is harder then you know” တဲ့ .. လက္လႊတ္ဖို႔ကလည္းခက္ ခ်စ္သူကလည္းမခ်စ္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္ေပါ့ေနာ္ .. တခါတေလက်ေတာ့လည္း အဲ့အျဖစ္မ်ဳိးကေတာ္ေတာ္ဆုိးတာပဲ .. ဆက္ခ်စ္ရမလုိလုိ မခ်စ္ရဘူးလုိလုိ .. စိတ္ပဲနာရေတာ့မလုိလုိ .. “ဘာဂလုိတုိတုိ” အေျခအေနေတြ .. စာသားေလးေတြဖတ္ၾကည့္သြားဦးေနာ္ ..<br /><br />You said this could only get better. There's no rush 'cause we have each other.<br />You said this would last forever, But now i doubt if i was your only lover.<br /><br />Are we just lost in time?<br />I wonder if your love's the same, 'Cause i'm not over you<br /><br />Baby, don't talk to me. I'm trying to let go<br />Not loving you is harder then you know.<br />'Cause girl your driving me so crazy<br /><br />How can i miss you if you never would stay? If you need time i guess I'll go away.<br />Inside me now there's only heartache and pain! So where's the fire? You've begun the rain.<br /><br />And if you don't want me then i guess i'll have to go!<br />Not loving you is harder then you know.<br /><br />So I'll make the call, and I'll leave you today. I'm gona miss you 'cause i love you baby<br />Yeah, I'll make the call, I'm leaving today<br />Leaving always drives me crazy!<br />Leaving always drives me crazy!<br /><br />Baby, don't talk to me. I'm trying to let go.<br />Not loving you is harder, then you know,<br />girl your driving me so crazy.<br /><br /><br />သီခ်င္းအစမွာ စထားတဲ့ဂစ္တာသံေလးကလည္း သီခ်င္းကုိစတင္ခံစားဖို႔အေကာင္းဆံုး .. ၿပီးေတာ့ ဆိုတဲ့လူရဲ႕အသံမ်ဳိးကုိ သိပ္ႀကိဳက္ .. ဒုတိယအပုိဒ္အစက ေအာ္လုိက္တဲ့အသံကလည္း တစ္မ်ဳိးေလးပဲ .. ႀကံဳရင္နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါ .. သိပ္သိလြန္းလို႔ဆရာႀကီးလုပ္တာမဟုတ္ရပါ .. ကိုယ္ႀကိဳက္လုိ႔ ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္းေလးေျပာျပရုံပါ .. ဟိ .. အိဖူးက ပို႔စ္တစ္ပုဒ္တက္လာဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္ .. တင္လုိက္တုန္း ဖတ္ထားၾကေနာ္ XD ..<br />(ပို႔ေပးတဲ့သူငယ္ခ်င္းကုိလည္း သိပ္ႀကိဳက္ေၾကာင္းေျပာရဦးမယ္ ရွဲ႕ရွဲ႕ေပါ့ေလ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-4809917543174332684?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-88728344206330260782009-04-30T03:37:00.000-07:002009-04-30T03:52:32.131-07:00<div style="text-align: justify;">ကဲ ကဲ tag ထားတဲ့သူေက်နပ္ေအာင္ ေရးလုိက္ဦးမွ .. <span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;">(သုိ႔ေသာ္ညား တစ္ေယာက္တည္းေရးရတာအားမရသျဖင့္ သူမ်ားကုိဒုကၡနည္းနည္းေပးပါမည္ ..)</span></span> သတင္းေကာင္းေတြ ျဖန္႔ခ်ီေနတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႀကီး <a href="http://blog-trash.blogspot.com/">“ေမာင္ၿဖိဳး”</a>နဲ႔ အိဖူးကုိမ်ားမ်ားေရး တိုက္တြန္းေနတဲ့ တုိ႔ကုိႀကီးေက်ာ္ အဲေလ<a href="http://www.mgtaylay.co.cc/"> “ကုိေတေလ”</a> တို႔လည္း ဝါသနာေလးဘာေလးေျပာျပၾကပါဦးေနာ္ ..<br /><br />စရရင္ေတာ့ ဒီေမးခြန္းက “ေရးေပးပါ”ေတြထဲမွာ အၿမဲပါေလ့ရွိတဲ့ေမးခြန္းပဲ .. အဲ့တုန္းကေတာ့ “စာဖတ္ အေခြၾကည့္ သီခ်င္းနားေထာင္” လုိ႔အၿမဲေရးေပးတတ္တယ္ .. အခုမွစဥ္းစားမိတာက အဲ့ဒါဝါသနာမွ မဟုတ္ဘဲေနာ္ .. အားရင္လုပ္ေလ့ရွိတာေတြဆုိရင္ေတာ့ မွန္မယ္ထင္ပါတယ္ .. ဝါသနာဆိုတာ ကုိယ္အၿမဲစိတ္ဝင္တစားလုပ္ေနတဲ့အရာတစ္ခုလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္ .. အၿမဲစိတ္ဝင္စားတာ ဆုိေတာ့ ဘာမ်ားျဖစ္မလဲ .. lemme think .. စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အေဟာင္းျပဳျပင္ အသစ္ဖန္တီးျပဳလုပ္ျခင္းဟူ၏ ..<br /><br />အားေနရင္ ပ်င္းေနရင္ စာအုပ္ဖတ္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေလ့ရွိၿပီး ဖတ္စရာစာအုပ္လည္းမရွိ ရုပ္ရွင္ၾကည့္စရာမီးလည္း မရွိတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ဟုိလုပ္ဒီလုပ္ေပါ့ .. အိမ္မွာေမေမက အိဖူးတုိ႔ဝတ္တဲ့အိမ္ေနရင္းအက်ီၤေလးေတြကို ကိုယ္တုိင္ခ်ဳပ္ေပးေလ့ရွိတယ္ .. အဲ့ေတာ့ အက်ီၤျဖတ္ပုိင္းအစေလးေတြ အစႀကီးေတြ အထုပ္လုိက္ေပါ့ .. အိဖူးက အဲ့ျဖတ္ပုိင္းအစေတြနဲ႔ အရုပ္ေလးေတြခ်ဳပ္ .. ပုိက္ဆံအိတ္ခ်ဳပ္နဲ႔ .. ခ်ဳပ္စရာမရွိရင္က်ေတာ့ ဆဲြႀကိဳးေတြလုပ္ နားကပ္ေတြလုပ္ ..<br /><br />အဲ့ဒါေတြလုပ္တာက ဒီလုိေလ .. ဆဲြႀကိဳး လက္ေကာက္လုပ္တယ္ဆိုတာက ငယ္ငယ္ကက်ဳိက္ထီးရုိးဝယ္လာတဲ့ (ပံုသိပ္မလွတဲ့)ဆဲြႀကိဳးအေဟာင္း လက္ေကာက္အေဟာင္းကိုျဖတ္ .. ေနာက္ေတာ့ အိဖူးဆီမွာရွိတဲ့ ပုတီးေစ့တခ်ဳိ႕နဲ႔ mix လုပ္ၿပီး ေနာက္ထပ္အသစ္တစ္ကံုးလုပ္တာမ်ဳိးေပါ့ .. ဒီဇုိင္းအေဟာင္း ပစၥည္းအေဟာင္းကုိ ဒီဇိုင္းအသစ္ျပန္လုပ္တာမ်ဳိးပါ .. အရုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆုိတာကလည္း အႀကီးႀကီးေတြမဟုတ္ဘူးေလ .. လက္ဖဝါးတစ္ဝက္စာေလာက္ရွိတဲ့အရုပ္ေတြခ်ဳပ္တာပါ .. ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ခ်ဳပ္ၿပီး သိပ္ႀကိဳက္ရင္ကုိယ္ယူ မႀကိဳက္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ “နင့္အတြက္ ငါခ်ဳပ္ထားတာ”ဆုိၿပီး ေပးပစ္ေပါ့ .. သူတုိ႔ကလည္း ေဖာေရွာလုပ္ၿပီး လာေပးတဲ့အဲ့အရုပ္ေလးေတြကုိ တန္ဖုိးထားၾကတယ္ .. <span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;">(ဒါကလ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ေနာ္ သူတုိ႔ကိုသြားမေျပာနဲ႔)</span></span><br /><br />ေနာက္ထပ္ ေသာ့ခ်ိတ္ေတြကုိ ပံုမႀကိဳက္ေတာ့ရင္ ဟုိတစ္ခုကဟာျဖဳတ္ ဒီတစ္ခုကဟာျဖဳတ္နဲ႔ ေနာက္အသစ္တစ္ခုလုပ္ .. ပုိသြားတာေလးေတြကို နားကပ္ေတြလုပ္ပစ္ .. သိမ္းထားသင့္ရင္သိမ္းထား .. အိဖူးမွာ အဲ့လုိ ဟုိသိမ္းဒီသိမ္း ထည့္သိမ္းထားတဲ့ဘူးေတြ ခြက္ေတြ အမ်ားႀကီး .. တီဗီတုိ႔ဘာတုိ႔ဝယ္ရင္ ပါတတ္တဲ့ ေဖာ့ေလးေတြကုိ double tape နဲ႔ နံရံမွာကပ္ၿပီး စင္ေလးလုပ္ .. အဲ့ေဖာ့စင္ေလးမွာ အိဖူးခ်ဳပ္ထားတဲ့အရုပ္ေလးတင္ထား .. လက္ပတ္နာရီကုိ လက္ပတ္ႀကိဳးျဖဳတ္လုိက္ၿပီးေတာ့ ေဖာ့ထဲမွာျမဳပ္ထား .. တုိင္ကပ္နာရီျဖစ္သြားေရာ .. ေနာက္ေတာ့ ေဖာ့ေလးမွာ ဟုိကပ္ဒီကပ္ ဓါတ္ပံု frame ေလးေတြတင္ထား .. လွလုိ႔ပဲ ..<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ခ်ဳပ္တဲ့ကိစၥထဲမွာ ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႔ tissue အိတ္ေလးေတြလည္း ပါေသးတယ္ .. ပုိက္ဆံအိတ္အရွည္ေလးေတြခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ကုိယ္လည္းသံုး သူမ်ားလည္းခ်ဳပ္ေပးနဲ႔ .. ေမေမတစ္အိတ္ မမတစ္အိတ္ ဝမ္းကြဲအစ္မျမတ္ႏုိးကိုတစ္အိတ္ ကုိယ္ကုိကုိယ္တုိင္တစ္အိတ္ .. အခုထိလည္း စိတ္ကူးရရင္ရသလုိ ဟုိဟာေလးခ်ဳပ္ ဒီဟာေလးျဖဳတ္တပ္လုပ္ေနတုန္းပဲ .. အိဖူးစာၾကည့္စားပဲြမွာလည္း တိုလီမိုလီေလးေတြပြလို႔ ..<br /><br />ဝါသနာကေတာ့ အဲဒါပါပဲ .. အဲ့လုိလုပ္ရတာေတြက စလုပ္ရတာေတာ့ေကာင္းပါတယ္ .. အားလံုးလုပ္ၿပီးသြားၿပီဆိုရင္ လုိက္သိမ္းရတာေတာ့ နည္းနည္းပ်င္းတယ္ .. တခါတေလ မသိမ္းခ်င္တာနဲ႔ပဲ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုလုပ္ေနလုိက္တယ္ .. tag ထားတဲ့ နန္းညီတစ္ေယာက္ ေက်နပ္ရဲ႕လား ..<br /><br />အိဖူး tag ထားတဲ့လူေတြရဲ႕ ဝါသနာေလးေတြလည္း သိပါရေစလား ..<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-8872834420633026078?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-49837279128537764622009-04-30T02:20:00.000-07:002009-04-30T02:36:36.549-07:00၁၃.၄.၀၀၉ တနလၤာေန႔<br />ညေန ၁ နာရီခဲြ<br />စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ေခမာလမ္းထိပ္ရွိ Express ကားေပၚမွာ အခန္႔သားထုိင္ေနတာကေတာ့ အိဖူးႏွင့္အေပါင္းအပါမ်ားျဖစ္ပါတယ္ .. အေပါင္းအပါမ်ားဆိုသည္ကေတာ့ ဦးေလး အေဒၚ ဝမ္းကြဲအစ္မျမတ္ႏုိးနဲ႔ အိဖူးပါ .. Oriental Dragon Tour Company (OD) က စားစရိတ္ ေနစရိတ္အၿပီး စီစဥ္ထားတဲ့ (မႏၲေလး၊ ျပင္ဦးလြင္၊ မံုရြာ၊ အေလာင္းေတာ္ ကႆပ၊ စစ္ကိုင္း) ဘုရားဖူးခရီးစဥ္အတြက္ ကားေပၚကုိေရာက္ရွိေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္ .. ခရီးသည္ ၄၅ ေယာက္ပါတဲ့ အိဖူးတုိ႔ကားႀကီးဟာဆုိရင္ ၁ နာရီခဲြၿပီး ၁၀ မိနစ္မွာ စတင္ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္ ..<br /><br />ဗဟိုလမ္းမႀကီးကေန အင္းစိန္ မဂၤလာဒံု ေထာက္ၾကန္႔ကုိျဖတ္ၿပီးေတာ့ ပဲခူးကိုေရာက္လာတယ္ .. ညေနခင္းအဆာေျပစားေသာက္ၾကပါတယ္ .. စရိတ္ၿငိမ္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ခရီးသည္ေတြစားေသာက္သမွ်ကို ပါလာတဲ့ OD က guide ေတြကပဲ ရွင္းပါတယ္ .. ေအးေဆးပဲေပါ့ေနာ့ .. ပါလာတဲ့ guide က အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္ပါ .. ကိုခေရေဇာ္နဲ႔မဇင္မာတဲ့ .. ပဲခူးကေန တစ္ၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕ .. ေတာင္ငူက Pioneer ဆိုတဲ့စားေသာက္ဆုိင္မွာ ညစာစား .. ေနာက္ထပ္ ေနျပည္ေတာ္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးနားက တပ္ကုန္းဆိုတဲ့ၿမိဳ႕မွာ ညလယ္စာအတြက္ တစ္ခါနားျပန္တယ္ .. သူမ်ားေတြကေတာ့ အဲလုိခဏခဏနားတာကိုႀကိဳက္မလားမသိေပမဲ့ အိဖူးကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့မယ္ မ်က္ေတာင္ေတြေမွးေမွးစင္းၿပီး ရီရီေဝေဝျဖစ္ၿပီဆုိတုိင္း စားေသာက္ဆုိင္ေရာက္လို႔ ကားေပၚကေနပဲ ဆင္းေနရတယ္ .. စိတ္တုိလိုက္တာ ဟြန္း .... XO<br /><br />၁၄.၄.၀၀၉ အဂၤါေန႔<br />မနက္ ၃း၁၅<br />မန္းေလးကိုေရာက္ၿပီ .. မနက္စာအတြက္ Union အမည္ရွိဆုိင္မွာ ကားရပ္ေပးတယ္ .. အကုန္လံုးမ်က္ႏွာသစ္ သြားတုိက္ကုိ ဆုိင္မွာပဲလုပ္ၾကတယ္ .. မနက္စာစားၾကေသာက္ၾကနဲ႔ေပါ့ .. ၿပီးေတာ့ စတင္ၿပီး မဟာျမတ္မုနိဘုရားသြားတယ္ .. ဘုရားေရာက္ေတာ့ ေဝရီေဝလင္းအခ်ိန္ေပါ့ .. ေနမထြက္ေသးဘူး .. လမဝင္ေသးဘူး .. ေနရထုိင္ရတာ မႈန္မႈန္မႈိင္းမႈိင္းေလး .. ေကာင္းလုိက္တာ ..... <br /><br />မဟာျမတ္မုနိကေန ျပင္ဦးလြင္တက္တယ္ .. ျပင္ဦးလြင္မွာရွိတဲ့ ပိတ္ခ်င္းေျမာင္ေရာက္ေတာ့ ၈ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ .. လမ္းမွာ ဝုိင္ႏွစ္ပုလင္းဝယ္ခဲ့တယ္ (ရွလြတ္) .. ေရတံခြန္နဲ႔ ဓါတ္ပံုရုိက္ဘာရုိက္ .. ဂူထဲကုိအဆံုးထိဝင္ .. ဒါေတာင္ လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အဆူကိုခံလုိက္ရေသးတယ္ .. အိဖူးတုိ႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္က လူငယ္မဟုတ္လား .. ဒီေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲေလ .. သူတို႔ဘာသာသူတို႔ ဂူရဲ႕တစ္ေနရာမွာ က်န္ခဲ့ၿပီးေတာ့ အိဖူးတို႔နဲ႔ကဲြသြားေရာ .. အိဖူးတုိ႔လည္း မသိဘူးေလ .. ျပန္ထြက္လာၿပီး ဂူေပါက္ဝမွာ သူတုိ႔ကုိ ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရင္း ေစာင့္တာေပါ့ .. အဲဒါကုိ ဂူထဲေတာ့ဆံုးေအာင္မဝင္ဘူး ဓါတ္ပံုပဲရုိက္ေနတယ္ဆုိၿပီး လာဆူတယ္ .. လူႀကီးေတြမ်ား .. ႏွစ္ေယာက္သားက မဟုတ္တာကိုလာဆူေတာ့ ကက္ကက္လန္ျပန္ေျပာၾကတာေပါ့ .. ၿပီးေတာ့ စူပုပ္ပုပ္နဲ႔ ကားေပၚတက္ေနလုိက္တယ္ .. ပိတ္ခ်င္းေျမာင္ကေန ကားထြက္ေတာ့ ကိုးနာရီခဲြ .....<br /><br />၁၀ နာရီ<br />ပြဲေကာက္ေရတံခြန္ကုိ ေရာက္လာၿပီ .. ဟုိဟုိဒီဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ ဓါတ္ပံုရုိက္ၿပီး ရန္ကုန္အတြက္ မက္မန္းသီးေတြ စြန္တန္ေတြဝယ္ခ့ဲတယ္ .. အေၾကာ္လည္း စားခဲ့ေသးတယ္ .. ဆူးပုပ္ရြက္ကုိ အစည္းလုိက္ေၾကာ္ထားတာ .. အိဖူးကေတာ့ ဆူးပုပ္မႀကိဳက္လုိ႔ မစားခဲ့ပါဘူး .. အိဖူး၏အေပါင္းအပါေတြကေတာ့ စားလုိက္ၾကတာ .. ေကာင္းမဲ့ပံုပဲ .. ၿပီးေတာ့ ကားဆီျပန လာ .. ကားေပၚေရာက္ေတာ့ အစီအစဥ္စာရြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မဟာအံ့ထူးကံသာ ဘုရားသြားရဦးမယ္ .. အမွန္ေတာ့ မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး .. လူကႏုံးခ်ိခ်ိျဖစ္ေနၿပီေလ .. ေရလည္းမခ်ဳိးရ ေကာင္းေကာင္းလည္းမအိပ္ရနဲ႔ =( .. ဟုိတယ္ကိုေရာက္ခ်င္ေနၿပီ .. စဥ္းစားၾကည့္ၾကည့္ဦး .. အဲဒိမဟာအံထူးကံသာဘုရားၿပီးရင္ ေန႔လည္စာကစားရဦးမယ္ .. ၿပီးရင္ ဆြယ္တာဆုိင္မွာ ကားရပ္ၿပီး ဝယ္ၾကျခမ္းၾကဦးမယ္ .. ၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးသား ကန္ေတာ္ႀကီးဥယ်ာဥ္ကို သြားဦးမယ္ .. ေသၿပီ ေသၿပီ .....<br /><br />ညေန ငါးနာရီခဲြ <br />မႏၲေလးက ဟုိတယ္ကုိ အခုမွေရာက္လာတယ္ .. အေရးထဲ ကားသမားက လမ္းမွားေနလုိ႔ ျပန္ေကြ႔ေနရေသးတယ္ .. ဟုိတယ္နာမည္က Great Wall တဲ့ .. ဟုိတယ္က မဆိုးပါဘူးေလ .. စားရေသာက္ရတာလည္း အဆင္ေျပပါတယ္ .. ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ညပဲအိပ္ရမွာ .. ညဘက္က် အားေနေတာ့ အိဖူးတို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လုိေပြလီရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနတာ ညေနကားေပၚမွာကတည္းက .. ေနာက္ေတာ့ မန္းေလးက သူငယ္ခ်င္းဆီဖုန္းဆက္ေတာ့ သူတို႔လာေခၚမယ္တဲ့ .. ညဘက္ ညစာစားၿပီး ၈ နာရီေလာက္က်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေခၚလို႔ အေအးေသာက္ၾက၊ သၾကၤန္တြင္းဆုိေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္မ႑ပ္သြားၾကည့္ၾက၊ ဆုိင္ကယ္ေလွ်ာက္စီးၾကနဲ႔ မန္းေလးကုိညဘက္ႀကီး ေလွ်ာက္လည္ခဲ့ေသးတယ္ .. ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ မ႑ပ္ကလည္းဆိုတာ လူေတြက က်ိတ္က်ိတ္တိုးပဲ .. သီခ်င္းဆိုေနတာက R ဇာနည္ .. ဇာနည့္ကို ေခါင္းေတာင္မျမင္ခဲ့ရပါဘူးေလ .. လူမ်ားေတာ့ ျပန္ထြက္လာၾကေရာ .. <br /><br />အဲဒါနဲ႔ ၁၀ နာရီခဲြ ဟုိတယ္ျပန္ေရာက္လာတယ္ .. အိဖူးတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဦးေလးနဲ႔အေဒၚက ဟုိတယ္မွာမရွိ .. သူတုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ဘာသာ လည္ပတ္ေနတယ္ေလ .. ထားပါေတာ့ .. ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္တာေပါ့ .. မနက္ ၇ နာရီ မံုရြာသြားရမွာေလ .. မနက္စာက ၆ နာရီစားရမွာတဲ့ .. အဲဒါဆုိ ၅ ခဲြေလာက္ထရင္ရပါတယ္ .......<br /><br />၁၅.၄.၀၀၉ ဗုဒၶဟူးေန႔<br />မနက္ငါးနာရီခဲြ<br />အိပ္ရာထၿပီ .. ဒါေတာင္ Guide အစ္မႀကီး မဇင္မာလွမ္းႏႈိးလုိ႔ .. ေရခ်ဳိးၿပီး မနက္စာစား .. မနက္စာက ဘူေဖး .. ၿပီးေတာ့ အထုပ္ေတြခ် .. မနက္ ၇ နာရီတိတိမွာ ဟုိတယ္ကေန ထြက္ခြာလာခဲ့ပါတယ္ .. မန္းေလးေရ တာ့တာ ......<br /><br />မနက္ ၁၀း၂၁<br />ေဗာဓိတစ္ေထာင္ဘုရားကုိေရာက္လာခဲ့တယ္ .. ေရလာေလာင္းၾကေတာ့ ေနကပူပူမွာ ေရကစုိစုိနဲ႔ .. စိတ္ပ်က္စရာပဲ .. <br /><br />ေန႔လည္ ၁၂း၁၅<br />မိုးညင္းသဗၼဳေဒၶဘုရား .. ဗုိက္ဆာေနၿပီ .. ဒီကၿပီးရင္ ထမင္းစားရေတာ့မယ္ .. ကားေပၚကလူေတြ သနပ္ခါးတံုးေတြ ဝယ္လုိက္ၾကတာ ကားႀကီးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးေနၿပီ ..<br /><br />၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ <br />“ထေနာင္းရိပ္”ဆိုတဲ့ ျမန္မာထမင္းဆုိင္ေလးမွာ ထမင္းစားရတယ္ .. တစ္ေယာက္ကို ဟင္းတစ္ခြက္မွာခြင့္ရွိတယ္ .. OD က ရွင္းေပးမွာေလ .. စားလုိ႔ေကာင္းတယ္ သိလား .......<br /><br />၂ နာရီခဲြ<br />ေက်ာကၠာေရႊဂူနီဘုရားကိုေရာက္ၿပီ .. ဘုရားက ဂူေလးထဲမွာေလ .. လူေတြက်ပ္လုိက္တာ ေျပာမေနပါနဲ႔ .. ဘုရားရွိခုိးတာ ထုိင္လ်က္ရွိခိုးလုိ႔မရလုိ႔ မတ္တပ္ရပ္ၿပီးပဲ ရွိခိုးခဲ့ရတယ္ .. ျပန္ထြက္လာေတာ့လည္း ဘာဝယ္ရင္ေကာင္းမလဲဆုိၿပီး ေစ်းတန္းကုိ ေလွ်ာက္ၾကည့္တာ လူတစ္ကုိယ္လံုးစုိရြဲသြားတာပဲ .. စိတ္ပ်က္စရာ .. <br /><br />နယ္ကေယာက္်ားေလးနဲ႔ ရန္ကုန္ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ ဘာကြာျခားလဲ ခုမွသိတယ္ .. ပါးစပ္ေတြက မေနႏုိင္ၾကဘူး .. ေနာက္ကေနလုိက္လာၿပီး ရယ္ရင္လည္းရယ္လုိ႔ ဟုိဟာေလးဝယ္ရင္ေကာင္းမလား ကုိင္ၾကည့္ရင္လည္း ကုိင္ၾကည့္လုိ႔ .. ဘာေတြမွန္းလည္း မသိဘူး .. ဘာမွမေျပာပဲ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေပမဲ့ ၾကာလာေတာ့လည္း စိတ္တုိလာေရာ .. အဲ့ေတာ့ ကားနားသြားရပ္ေနတာေပါ့ .. ဘုရားနားလာၿပီး အရက္မူးမူးနဲ႔ ေရေတြလုိက္လုိက္ေလာင္းေနေသးတယ္ .. ေရေလာင္းတာကလည္း ေခါင္းကေနေလာင္း ေလာင္းခ်တာ .. Guide အစ္ကိုႀကီး ကိုခေရေဇာ္နဲ႔ ခရီးသည္ထဲက လူပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္ လို႔အေခၚခံရတဲ့ ဦးေလးႀကီးႏွစ္ေယာက္က အနားမွာလာရပ္ေပးလုိ႔ ေတာ္သြားတာေပါ့ .. သၾကၤန္လည္တဲ့ကားေတြက ဘာလုိ႔ဘုရားနားေတြမွာ လာလာရပ္လဲ မသိပါဘူး .......<br /><br />ညေန ၄ နာရီေက်ာ္<br />မုံရြာဟုိတယ္ေရာက္ၿပီ .. Win Unity တဲ့ .. ဟုိတယ္က မ႑ပ္ထုိးထားေပးတယ္ .. အိဖူးတုိ႔သြားၾကည့္ေသးတယ္ .. ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ ျပန္ဆင္းလာတာေပါ့ .. ေရခ်ဳိးၿပီးေတာ့ ဟုိတယ္ထဲမွာ ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရုိက္ၾကတယ္ .. ရန္ကုန္ကေရာက္ေနတဲ့ အဆုိေတာ္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဓါတ္ပံုရုိက္ေနတုန္းက ေတြ႔ေသးတယ္ .. ဒါေပမဲ့ ငတံုးမ ႏွစ္ေယာက္က အဆုိေတာ္ကုိအဆုိေတာ္မွန္းမသိဘူးေလ .. ကုိယ့္ဟာကုိယ္ပဲ ေနေနတာေပါ့ .. အဲဒါကုိ အဲ့ဘဲႏွစ္ေယာက္က ဘာလုိ႔လည္းမသိဘူး ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ႔ .. သူတုိ႔ကုိ အဆိုေတာ္မွန္းမသိရေကာင္းလားဆုိၿပီး ရင္နာလို႔ အိဖူးတုိ႔ကို လာၾကည့္ေနတာလားမသိပါဘူး .. ေနာက္ေတာ့ တျခားလူေတြက သူတုိ႔နဲ႔ဓါတ္ပံုတဲြရုိက္တာျမင္မွ ဟုိတယ္မ႑ပ္မွာ သီခ်င္းဆုိဖို႔ေရာက္ေနတဲ့အဆုိေတာ္ဆုိတာ သိတယ္ .. အဲ့အခါက်ေတာ့လည္း သူတုိ႔က အိဖူးတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ “အခုေတာ့သိၿပီလား ငါတုိ႔ကအဆုိေတာ္ဟဲ့” ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ လာစုိက္ၾကည့္သြားေသးတယ္ .. သိေစခ်င္ရင္ နာမည္ပိုႀကီးေအာင္လုပ္ေပါ့ .. ဟုတ္တယ္မလား .. ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္မွ အဲဒိႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကုိ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲမွာေတြ႔တယ္ .. သီခ်င္းက “ငါနင့္ကိုသိပ္ခ်စ္တာပဲ .. ဘယ္သူမွမခ်စ္ခ်င္ဘူး ေကာင္မေလးရယ္ မင္းကို ထာဝရပတ္သက္ခြင့္ျပဳပါ” ဆုိတဲ့သီခ်င္းေလ .. သိပ္လည္း မေကာင္းလွပါဘူး .. အဲ့သီခ်င္းထဲက မ်က္မွန္နဲ႔တစ္ေယာက္ေပါ့ @_@ ..<br /><br />ဟိုတယ္က အျပင္ပန္းမုိက္တယ္ .. ဘန္ဂလုိေလးေတြနဲ႔တစ္ေဆာင္စီေနရတယ္ .. ဒါေပမဲ့ facility မျပည့္စံုဘူး .. မန္းေလးဟိုတယ္တုန္းက ေရေႏြးလုိခ်င္ရင္ ကုိယ့္ဟာကုိယ္တည္ရုံပဲ .. ဒီမွာေတာ့မဟုတ္ေပါင္ .. ေရေႏြးလုိခ်င္လုိ႔လွမ္းေတာင္းတာကုိ ပထမဖုန္းေျဖတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္က သၾကၤန္တြင္းမို႔လို႔ အဆင္မေျပဘူးတဲ့ .. ဘာမွလည္းမဆုိင္ဘူး .. အဲဒါနဲ႔ ဘာအဆင္မေျပတာလဲေမးေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဖုန္းခ်သြားတယ္ .. ဘယ္ရမလဲ .. ရန္ကုန္သူေတြကုိ ဘာမွတ္ေနလဲ .. ရစ္တယ္ပဲထင္ခ်င္ထင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ဖုန္းျပန္ဆက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္က လာကိုင္တယ္ .. ေရေႏြးလာပို႔ပါေျပာေတာ့ ေရေႏြးကတည္ေနတုန္းတဲ့ .. အဲဒါဘာျဖစ္လဲ တည္ေနရင္ဆူမွာေပါ့လုိ႔ေျပာေတာ့ တစ္နာရီ ေလာက္ၾကာဦးမယ္တဲ့ .. ရတယ္ ဘယ္အခ်ိန္ဆူဆူလာပို႔လုိ႔ေျပာ အခန္းနံပါတ္ေျပာၿပီး ဖုန္းခ်ပစ္လုိက္တယ္ .. ၿပီးေတာ့ အလကား သိလား .. မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာေတာ့ ေရေႏြး လာပို႔တယ္ .. စိတ္ပုပ္ပုပ္နဲ႔သာ ေရေႏြးေတာင္းလုိက္တာ .. လာပို႔ေတာ့ ဘာမွေတာင္ မလုပ္ျဖစ္ဘူး .. အစကေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္မလုိ႔ပဲ .. အေလာင္းေတာ္ကႆပကုိ မနက္ ၁း၃၀ သြားရမွာဆိုေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္မွာစိုးလုိ႔ မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ .. <br /><br />ညစာကုိ မံုရြာၿမိဳ႕ထဲက Light House ဆိုတဲ့ Restaurant မွာစားရတယ္ .. ဟုိတယ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ၿပီ .. Zzzzzzzzz<br /><br />၁၆.၄.၀၀၉ ၾကာသပေတးေန႔<br />မနက္ ၁း၃၀<br />အိပ္ရာကေန မထခ်င္ထခ်င္နဲ႔ ထလာၿပီး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ေရခ်ဳိး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ သြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၿပီး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ကားေပၚေရာက္လာတယ္ .. ကားစထြက္တာနဲ႔ အိပ္လိုက္တာပဲ .. အျပင္မွာလည္း ေမွာင္မည္းလုိ႔ .. “ေမွာင္၍မည္းေသာည”ေပါ့ေလ ........<br /><br />မနက္ ၃ နာရီခဲြ<br />အေလာင္းေတာ္ကႆပသြားတဲ့လမ္းေပၚက “ကပိုင္”ဆိုတဲ့ ရြာေလးကုိေရာက္လာတယ္ .. မနက္စာစားဖုိ႔ေပါ့ .. စားေသာက္ၿပီး ကားျပန္ထြက္ေတာ့ အကုန္လံုးႏွာေခါင္းနဲ႔ပါးစပ္ကို mask ေတြ အုပ္ထားရတယ္ .. ဖုန္ထူလုိက္တာေျပာမေနနဲ႔ .. ဇလြန္သြားတာထက္ေတာင္ ဆိုးေသးတယ္ .. ေတာင္တက္လမ္းဆုိေတာ့ လမ္းကလည္း ၾကမ္းေသး .. သြားရတဲ့အခ်ိန္က လည္း ၾကာေသး .. ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕ ဘုရားတရားၾကည္ညိဳမႈကုိေတာ့ ခ်ီးက်ဴးရမယ္ .. ဒီေလာက္ ေဝးလံခက္ခဲတဲ့ ေတာနက္ထဲထိေတာင္ ဘုရားသြားဖူးၾကတယ္ေနာ္ .. ၿပီးေတာ့ အေလာင္းေတာ္ကႆပဆုိတာကလည္း ျမင္ရတာလည္း မဟုတ္ .. ဂူေပါက္ဝမွာ ပိတ္ေနတဲ့ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးေနာက္မွာ အေလာင္းေတာ္က တကယ္ေကာရွိရဲ႕လားမသိ .. (အိဖူးကေတာ့ သိပ္မယံုဘူး သမုိင္းေၾကာင္းကလည္း ႏွစ္မ်ဳိးကြဲေနေသးတယ္)<br /><br />မနက္ ၆ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္<br />ေတာင္တက္တဲ့လမ္းမွာ ကားတစ္စီးပ်က္ေနလုိ႔ အၾကာႀကီးေစာင့္ေနရေသးတယ္ .. ေနေတာင္ထြက္လာၿပီ .. ေနာက္ထပ္အမ်ားႀကီးသြားရဦးမွာတဲ့ .. အဟင့္ .. အသက္ရႈၾကပ္ၿပီး ေသရပါေတာ့မယ္ဗ်ာ ......<br /><br />၉း၃၀<br />အေလာင္းေတာ္ကႆပေတာင္ေျခေရာက္ၿပီ .. ဒီမွာက နတ္ႀကီးတယ္ဆုိပဲ .. လမ္းမွာလည္း ဇရပ္လုိအေဆာက္အအံုေလးမွာ ဘုရားသံုးဆူတည္ထားတာေလးရွိတယ္ .. အဲ့ဇရပ္ကုိ ကားနဲ႔ ဦးသံုးႀကိမ္တိုက္ခဲ့ရေသးတယ္ .. ေတာင္ေျခကေန မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ထပ္ၿပီးတက္ရ ေသးတယ္ .. ဆင္နဲ႔တက္လည္း ရတယ္ .. လမ္းေလွ်ာက္တက္လည္းရတယ္ .. အိဖူးတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က ဆင္ေတြသနားလုိ႔ လမ္းေလွ်ာက္ပဲတက္လာခဲ့တယ္ .. ၁၅ မိနစ္ ေလာက္ပဲၾကာတယ္ .. ကားေပၚကအဖဲြ႔ထဲမွာ ေတာင္ေပၚကုိပထမဆံုးေရာက္တာ အိဖူးတို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ေပါ့ .. ဟဲဟဲ .. ေျခေထာက္ေတြက ျမန္ျမန္ပဲေလ .. ဒုတိယေရာက္တာက ကုိခေရေဇာ္နဲ႔လူပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္ .. လူပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္ထဲက ဝဝတုတ္တုတ္ဦးေလးႀကီးက ပံုျပင္ေျပာတာသိပ္ေကာင္းတယ္ .. သူတို႔နဲ႔တူတူဂူထဲဆင္း ဘုရားရွိခုိးၿပီး အေပၚကိုျပန္တက္ .. ရွင္သူငယ္ေပါက္ဆီကုိ တစ္ခါထပ္ဆင္းၿပီးၾကည့္ .. ေနာက္ေတာ့ က်န္ေနတဲ့အေပါင္းအပါႏွစ္ေယာက္ကုိေစာင့္ .. ဦးေလးက ဘုရားရွိခုိးတာ ၾကာဦးမယ္ဆုိလုိ႔ အေဒၚရယ္ အိဖူးတုိ႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ရယ္ ေတာင္ေျခကုိ ျပန္ဆင္း လာၾကတယ္ .. <br /><br />အျပန္က်ေတာ့ ျမတ္ႏုိးနဲ႔ အန္တီက ဆင္္စီးခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ ဆင္စီးလာၾကတယ္ .. ေတာင္ေျခေရာက္ေတာ့ ဆင္ကုိအစာေကၽြးတာ ရီေနရေရာပဲ .. ဆင္က လက္ထဲမွာႀကံေတြ ကိုင္ထားတာျမင္ေတာ့ သူ႔ကိုေကၽြးမယ္မွန္းသိတယ္ဗ်ာ .. အတင္းလုိက္လုတာပဲ .. တအားလည္း ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတာပဲ .. ၿပီးေတာ့ အဲ့ေတာင္ေျခက ဆုိင္မွာပဲ ေန႔လည္စာ စားၾကတယ္ .. ၁၁ နာရီခဲြ ကားဆီကိုအေရာက္ျပန္လာဖုိ႔ေျပာထားေပမဲ့ ဘယ္သူမ ွျပန္မေရာက္လာၾကဘူး .. အိဖူးတုိ႔သံုးေယာက္က အရင္ဆံုး ေတာင္ေျခကုိ ေရာက္လာတာ .. အတက္လည္းေရွ႕ဆံုး ျပန္ဆင္းလာေတာ့လည္း ေရွ႕ဆံုးဆုိေတာ့ အိဖူးနဲ႔ျမတ္ႏုိးက ဆရာႀကီးပဲေနာ္ .. ခပ္ျမန္ျမန္ပဲေလ .. ထမင္းစားတာလည္း ႏွစ္ေယာက္သား အရင္ဆံုးၿပီးလုိ႔ ကိုခေရေဇာ္ကေတာင္ ေနာက္ေနေသးတယ္ .. ခပ္ျမန္ျမန္ပဲေလလို႔ ျပန္ေျပာလုိက္တာေပါ့ .. ၁၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွ အဲဒိကေန ျပန္ထြက္လာျဖစ္ပါတယ္ .. အေလာင္းေတာ္ ကႆပေတာင္ေျခစခန္းကေန ျပန္လာတာ ဟုိတယ္ကုိ ညေန ၅ နာရီခဲြမွ ျပန္ေရာက္ လာတယ္ .. အဲ့ေလာက္ကို တေမ့တေမာႀကီးျပန္လာရတာပါ .. <br /><br />ညေန ၅ နာရီခဲြ<br />ဒါေတာင္ ဟုိတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ “မံုရြာဝက္အူေခ်ာင္း” မွာတဲ့လူရွိေတာ့ ဝက္အူေခ်ာင္း ထြက္ဝယ္ရေသးတယ္ .. ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သုတ္သုတ္သုတ္သုတ္နဲ႔ ေရခ်ဳိး (ဖံုေတြ ေတာင္ေျပာင္ရဲ႕လားမသိပါဘူး) .. ညစာက ဟုိတယ္မွာပဲစား (စားလုိ႔ကလည္း မေကာင္း) .. အခန္းျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ မိုးကရြာ .. Dinning Room နဲ႔ အိဖူးတို႔အခန္းက အေဝးႀကီး .. အိပ္ခ်င္ေနၿပီဆုိေတာ့လည္း မေနႏုိင္ဘူး .. မိုးထဲပဲ ျဖတ္ေျပးရတာေပါ့ =S .. အဝတ္လဲၿပီးေတာ့ အိပ္ရာေပၚကုိ ဗုန္းကနဲ လဲၿပိဳျပဳတ္က် .......<br /><br />၁၇.၄.၀၀၉ ေသာၾကာေန႔<br />မနက္ ၅း၂၀<br />အိပ္ရာကထရျပန္ၿပီ .. ကုိယ့္ဟာကုိယ္ႏုိးလာရတယ္ကိုမရွိပါဘူး .. အႏႈိးပဲခံေနရတယ္ .. ဇိမ္မရွိလုိက္တာေနာ္ .. ေရခ်ဳိး အလွျပင္ အထုပ္တင္ .. ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ မံုရြာ .. ဒီေန႔စစ္ကုိင္းနဲ႔မန္းေလးကိုျပန္သြားမွာ .. မနက္စာကုိ ကားေပၚမွာပဲစားရတယ္ .. စားလုိ႔မေကာင္းလုိက္တာ ..........<br /><br />မနက္ ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ္<br />စစ္ကိုင္းကိုေရာက္ပါၿပီ .. စံကားပန္းေတြ တအားလွတာပဲ .. မံုရြာမွာက်ေတာ့ တမာပန္း ေတြအရမ္းပြင့္တာ .. ဒီေန႔ဖူးရမဲ့ဘုရားေတြ အမ်ားႀကီး .. ကံတလူဘုရား .. ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရား .. စစ္ကိုင္းေတာင္ေပၚက ဥမင္သံုးဆယ္နဲ႔ ဆြမ္းဦးပုညရွင္ေစတီ .. ဦးပိန္တံတား ေနာက္ မန္းေလးေတာင္ေပၚကဘုရားေတြ .. ေတာင္ေအာက္က ေရႊေက်ာင္းနဲ႔ အတုမရွိေက်ာင္း .. ကုိခေရေဇာ္ မဇင္မာတုိ႔နဲ႔ တမာပန္းေတြခူးခဲ့ၾကေသးတယ္ .. ဘုရားေတြ ေလွ်ာက္ကူးေနရတာနဲ႔ ညေနေတာင္ေစာင္းတယ္ .. <br /><br />ညေန ၆း၃၅ <br />ညစာကုိ မန္းေလးၿမိဳ႕ထဲက “ေအးေမတၱာ” ျမန္မာထမင္းဆုိင္မွာ စားခဲ့ၾကတယ္ .. မန္းေလးျပန္ေရာက္ေနတယ္လည္း ၾကားေရာ ေဘာ္ေဘာ္ေတြက ထမင္းဆုိင္ထိလုိက္လာၿပီး အေအးတုိက္ခိုင္းလုိ႔ တုိက္လုိက္ရေသးတယ္ .. အေရးထဲ မုိးကရြာေနေတာ့ ထမင္းဆုိင္ကေန ကားဆီကုိအကူး မိုးေတြစိုတာေရာ .. ေနာက္ေတာ့ ထုိးမုန္႔ဆုိင္ေတြကုိ သြားၾကတယ္ .. ဝယ္လုိက္ၾကတာ နည္းနည္းေနာေနာမဟုတ္ဘူး .. ထုိးမုန္႔ဆုိင္က ထြက္ေတာ့ ည ၇ နာရီေက်ာ္ၿပီ .. ရန္ကုန္သုိ႔ခ်ီတက္လ်က္ ..........<br /><br />အျပန္ကားေပၚမွာ<br />ကံစမ္းမဲႏႈိက္ၾကတယ္ .. ကုိယ့္နံပါတ္ကုိ ကုိယ္ကုိင္ထား .. မဇင္မာက နံပါတ္ေတြကုိ အစဥ္လုိက္ေခၚတယ္ .. ေခၚေတာ့မွ ကားေရွ႕ပိုင္းကုိထြက္ၿပီး ေနာက္မဲတစ္ခု ထပ္ႏိႈက္ၾကရျပန္တယ္ .. အိဖူးနံပါတ္က ၁၅ .. နံပါတ္ ၁၅ ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕သြားၿပီး ေနာက္မဲတစ္ခုႏိႈက္တာေပါ့ .. မဲကိုျဖည္လုိက္ေတာ့ ေရးထားတာက “အိုစာမင္းစာ”တဲ့ .. ဘာႀကီးလည္းဆုိေတာ့ တုတ္ေကာက္ႀကီးတစ္ေခ်ာင္းပါ =D .. ၿပီးေတာ့ မဇင္မာနဲ႔ ကိုခေရေဇာ္က ခုိင္းတာတစ္ခုကိုလုပ္ရတယ္ .. အိဖူးကုိခုိင္းတာက ေနရာအထိ အဲ့တုတ္ေကာက္ႀကီးကိုင္ၿပီး အဘြားႀကီးလုိ ေလွ်ာက္သြားပါတဲ့ .. (ေအာ္ သနားစရာ အိဖူးေလးခမ်ာ မလုပ္လုိ႔လည္းမရေတာ့ ခုိင္းသလို လုပ္လုိက္ရေသးတယ္ ..) ေနာက္ေတာ့ မဟာျမတ္မုနိဘုရားပံုေတာ္ (ေရႊနားကြပ္ဓါတ္ပံုေဘာင္နဲ႔) ေပါက္တဲ့လူရဲ႕ မဲနာမည္က “မဟာကံထူးရွင္” တဲ့ .. အဲ့လူက ကိုခေရေဇာ္နဲ႔ မဇင္မာကုိ ႀကိဳက္တာတစ္ခုျပန္ခုိင္းခြင့္ရွိတယ္ .. အဲ့မဲေပါက္တဲ့ဘဘႀကီးတစ္ေယာက္က သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ သီခ်င္းဆုိခုိင္းတယ္ေလ .. သီခ်င္းဆုိတာက အလြတ္ဒီတုိင္းႀကီးဆိုရတာမဟုတ္ဘူးဗ်ာ .. TV ေတြဘာေတြပါေတာ့ Karaoke ဆုိသလုိဆုိၾကရတာ ..<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လုိေတြျဖစ္လည္းမသိဘူး .. လူပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္ကပါ ဓါတ္ေတြကူးၿပီး သူတုိ႔ပါသီခ်င္းေတြဆုိၾကေရာ .. ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္စရာႀကီး .. ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး အဲ့ဒိအျပန္ကားေပၚကအခ်ိန္ရယ္ .. ဟုိတယ္မွာ နားရမယ္ဆိုၿပီး ကားဆုိက္တဲ့အခ်ိန္ရယ္ အေပ်ာ္ဆံုးပဲ .. ဟိ .. သီခ်င္းဆုိရတာေမာေတာ့မွ အိပ္ကုန္ၾကေရာ .. သူတုိ႔အကုန္လံုးကသာ အိပ္ေပ်ာ္ကုန္ၾကတာ .. အိဖူးကေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ျပန္ဘူး .. ခံုကိုလွန္လုိက္ လူကုိလွည့္လုိက္ ေရွ႕တုိးလုိက္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္နဲ႔ .. ေနာက္ေတာ့ မနက္ ၃ နာရီေက်ာ္မွ ေမွးေမွးေလးအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ ..<br /><br />မနက္ေစာေစာ ၅ နာရီ<br />မ်က္လံုးေတြက ပြင့္လာျပန္ၿပီ .. အတင္းျပန္မွိတ္ ... အိပ္ အိပ္<br /><br />၈ နာရီ ၁၅ မိနစ္ <br />ညစာကို မန္းေလးဆုိင္မွာ စားၿပီးထြက္လာလုိက္တာ လမ္းမွာ ေနာက္ထပ္ဆုိင္မွာ ထပ္မရပ္ေပးခဲ့ပါဘူး .. ဆုိင္မဖြင့္လို႔ပါ .. ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ဆုိေတာ့ ဆုိင္ပိတ္တယ္တဲ့ .. အဲဒါနဲ႔ ေထာက္ၾကန္႔ေရာက္မွ ေထာက္ၾကန္႔က အမည္မသိဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္မွာ မနက္စာစားခဲ့ရတယ္ ..<br /><br />မနက္ ၉း၃၀ <br />OD ရုံးခန္းရွိရာ စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ေခမာလမ္းထိပ္ကုိ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၿပီျဖစ္ပါတယ္ .. အခုဆုိရင္ျဖင့္ အိဖူးႏွင့္အေပါင္းအပါတစ္စုရဲ႕ ၅ ညအိပ္ ၆ ရက္ခရီးစဥ္ႀကီး ၿပီးဆံုးသြားပါၿပီရွင္ ..<br /> <br />အိမ္သုိ႔<br />အိမ္ေရာက္မွ အထုပ္ေတြျပန္ၾကည့္ရင္း တစ္ခုခုလုိေနသလုိ ခံစားရတယ္ .. (သြားၿပီ အိဖူးရဲ႕ “အိုစာမင္းစာႀကီး” ကားေပၚမွာက်န္ခဲ့ၿပီ ..)<br /><br />ေနာက္ႏွစ္သၾကၤန္ <br />OD နဲ႔ ေရႊလီသြားမယ္ စိတ္ကူးတယ္ .. ပုိက္ဆံရွိရင္ေပါ့ေလ ဟိဟိဟိ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-4983727912853776462?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-21085794968513145562009-03-01T00:00:00.000-08:002009-03-01T00:02:32.825-08:00<div style="text-align: justify;">“တကယ္လို႔မ်ား ငါေသသြားခဲ့ရင္”ဆုိသည့္အေတြးမ်ဳိးကုိ လူေတြေတြးဖူးၾကပါသည္ .. ကုိယ့္အနားကလူေတြ ကုိယ္မရွိေတာ့ရင္ ဘယ္လုိမ်ားက်န္ခဲ့မွာလည္းဆုိတာကို သိခ်င္ရုံသက္သက္ျဖင့္ ဘာမွမဟုတ္သည့္ စိတ္ကေတြးမိျခင္းျဖစ္ပါသည္ .. သို႔မဟုတ္ ေသရေတာ့မွာကုိ သိေနသည့္လူတခ်ဳိ႕က က်န္ခဲ့မည့္မိသားစုအသုိင္းအဝုိင္းအတြက္ စိတ္မခ်ႏုိင္စြာေတြးမိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္ ..<br /><br />ကၽြန္မသာေသသြားရင္ အရင္ဆံုးငုိေၾကြးမည့္သူမ်ားမွာ ကၽြန္မ၏မိသားစုမ်ားျဖစ္ပါသည္ .. မိသားစုထဲတြင္ ကၽြန္မသည္အငယ္ဆံုးျဖစ္ပါသည္ .. စိတ္အေကာက္တတ္ဆံုး အဆုိးဆံုးျဖစ္သလုိ အသံုးမက်ဆံုးလည္းျဖစ္ေသးသည္ .. သုိ႔ေသာ္လည္း မိသားစုထဲတြင္ ကၽြန္မ၏အခန္းက႑မွာ ေပ်ာက္ကြယ္ေမွးမွိန္သြားျခင္းမရွိ .. ဒါေပါ့ေလ ဒါမ်ဳိးကိုပဲ မိသားစုဟုေခၚသည္မဟုတ္လား ..<br /><br />ကၽြန္မမရွိေတာ့ေသာအခါ အိမ္တြင္ တစ္ခုခုလုိသလုိျဖစ္ေနမွာလား .. ခါတိုင္းညေန ၄ နာရီတြင္ ကၽြန္မေက်ာင္းမွအိမ္သုိ႔ ျပန္လာေနက်ျဖစ္သည္ .. ကၽြန္မအိမ္တြင္မရွိေတာ့ေသာအခါ ေမေမသည္ ထုိညေန ၄ နာရီအခ်ိန္တြင္ အိမ္တံခါးဖြင့္ၿပီး “ျပန္လာပါၿပီ”ဟုေျပာလုိက္သည့္အသံကုိ ေမွ်ာ္ေနေပလိမ့္မည္ .. ထုိ႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ကၽြန္မရွိတုန္းက အိမ္တြင္ကၽြန္မ၏လႈပ္ရွားမႈမ်ား၊ အသံမ်ားကုိ ေမေမၾကားေယာင္ေနမွာလား .. ညဘက္တြင္ေတာ့ မိသားစုစကားဝုိင္းမ်ားတြင္ ကၽြန္မအသံလုိေနေသးေၾကာင္း သူတုိ႔သတိျပဳမိလိမ့္မည္ .. ထုိအခါက်ရင္ေကာ သူတို႔စကားဆက္ေျပာေနႏုိင္ပါ့မလား .. ေဖေဖကေတာ့ သူ႔ကုိအေညာင္းေျပနင္းေပးမည့္ ကၽြန္မမရွိေတာ့သည္ကုိ လြမ္းေနေသာ္လည္း အံႀကိတ္ကာမငိုဘဲေနလိမ့္မည္ .. ကၽြန္မရဲ႕အစ္ကုိအစ္မေတြကေတာ့ အရင္ကမီးပ်က္ပ်က္တြင္ ေပါက္ကရေတြေျပာခဲ့လုပ္ခဲ့သည္ကုိ သတိရေနေပမည္ .. ကၽြန္မေမြးထားေသာ hamster ေတြကုိေတြ႔တုိင္း ကၽြန္မအရင္က hamster ေတြနဲ႔ေဆာ့ေနတဲ့ပံုကို သတိရၾကမလား .. ကၽြန္မရဲ႕အသံုးအေဆာင္ေတြကုိေကာ သိမ္းဆည္းလုိက္မွာလား .. ဒီအတုိင္းကၽြန္မရွိေသးသလုိ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ဆက္ထားမလား .. တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း သိခ်င္မိသည္ ..<br /><br />ကၽြန္မေသသြားသည္ကုိ ဒုတိယသိမည့္လူအုပ္စုကေတာ့ ကၽြန္မ၏ေဆြမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ပါသည္ .. ကၽြန္မတုိ႔က ေဆြမ်ဳိးအသုိင္းအဝုိင္းႀကီးသည္ .. ေဆြမ်ဳိးေတြမ်ားျပားသေလာက္ ခ်စ္ခင္စည္းလံုးမႈလည္း ရွိပါသည္ .. ဦးေလး အေဒၚေတြ အစ္ကို အစ္မေတြမ်ားစြာျဖင့္ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္ .. သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔လုိ လူႀကီးသူမမ်ားကိုကန္ေတာ့ၾကသည့္ေန႔မ်ဳိးတြင္ ကၽြန္မတုိ႔ေဆြမ်ဳိးအားလံုးက အဖြားအိမ္တြင္လူစုကာ ဟင္းေတြထမင္းေတြခ်က္ၾကၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ စုေပါင္းကန္ေတာ့ေလ့ရွိသည္ .. ကၽြန္မကမရွိေတာ့ေပမဲ့ ထုိကဲ့သုိ႔ေန႔မ်ဳိးကေတာ့ ရွိဦးမည္သာျဖစ္သည္ .. ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ လူေတြရုန္းရုန္းရုန္းရုန္းႏွင့္ အမ်ဳိးတစ္ေယာက္မရွိသည္ကုိ သတိျပဳမိမွာလား .. ကၽြန္မထင္တာကေတာ့ သူတုိ႔ေတြသတိျပဳမိသည့္တုိင္ သတိရေနသည္ကုိ ဟန္ေဆာင္ေနမည္ဟုထင္ပါသည္ .. ရင္ထဲမွာေတာ့ ငိုခ်င္စိတ္ေတြေပါက္ေနမလား .. လူတုိင္းေတာ့ငိုမည္မဟုတ္ပါ .. ကၽြန္မႏွင့္အေနနီးကပ္ေသာ အေဒၚတစ္ခ်ဳိ႕ႏွင့္ အစ္ကိုအစ္မအခ်ဳိ႕သာငုိခ်င္ငုိလိမ့္မည္ .. ေသခ်ာတယ္ဟုေတာ့ မေျပာလုိပါ ..<br /><br />တကယ္လုိ႔မ်ား ရုတ္တရက္ကၽြန္မေသသြားရင္ အင္မတန္ဝမ္းနည္းၾကမွာ ကၽြန္မ၏သူငယ္ခ်င္းရွစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္ .. ေက်ာင္းဖြင့္သည့္ေန႔တုိင္း ကၽြန္မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေက်ာင္းေပါက္ဝမွာ ေစာင့္ၿပီးအားလံုးစံုမွ ေက်ာင္းထဲသုိ႔ဝင္ေလ့ရွိပါသည္ .. ထုိသို႔ေစာင့္သည့္အခါတုိင္း ေက်ာင္းေပါက္ဝသုိ႔ ပထမဆံုးေရာက္ေလ့ရွိသူက ကၽြန္မျဖစ္သည္ .. ဒုတိယေရာက္လာတာကေတာ့ ကၽြန္မ၏အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းမေလးျဖစ္သည္ .. ေက်ာင္းဖြင့္သည့္မနက္တုိင္း ေက်ာင္းေပါက္ဝမွာ သူ႔ကိုေစာင့္ေနမည့္ ကၽြန္မမရွိသည္ကုိျမင္ေသာအခါ သူငိုေနလိမ့္မည္ .. ေနာက္ေတာ့ က်န္သူငယ္ခ်င္းမ်ားေရာက္လာမည္ .. သူတုိ႔ေတြကလည္း အရင္ႏွစ္ေယာက္ေစာင့္ေနက်ေနရာတြင္ တစ္ေယာက္တည္းေတြ႔ရေသာအခါ ရင္ထဲမွာအေတာ္ခံစားရပါလိမ့္မည္ .. ထုိ႔အျပင္ အရင္ျဖစ္ဖူးေသာအမွတ္တရမ်ားသည္ တုိက္ဆုိင္မႈေၾကာင့္ေနာက္တစ္ခါျပန္ျဖစ္ေသာ္ သူတုိ႔ကၽြန္မကို သတိရေနလိမ့္မည္ ..<br /><br />ကၽြန္မ၏ online မွအသိမ်ားကေတာ့ ကၽြန္မေပ်ာက္ေနသည္ကုိသာသိလိမ့္မည္ .. ကၽြန္မႏွင့္အရမ္းခင္ေသာသူမ်ားကေတာ့ gtalk မွာ ဘယ္ေတာ့မ်ားစိမ္းလာမလဲလုိ႔ သတိထားေစာင့္ေနမည္ .. ဘယ္ေတာ့မွစိမ္းမလာေတာ့ေသာအခါ သူတုိ႔ကေတြးမည္ .. ငါ့ကုိ block လုပ္ထားလုိ႔လား .. ၾကာေတာ့လည္း ေမ့သြားမည္သာျဖစ္ပါသည္ .. ကၽြန္မ၏ဖုန္းနံပါတ္ကိုသိေသာသူမ်ားက ဖုန္းဆက္မည္ .. ထိုအခါမွ အိမ္ကမိသားစုမ်ား၏ေျပာျပခ်က္အရ ကၽြန္မေသသြားသည္ကိုသိမည္ .. သိသြားေသာအခါ ေသျခင္းတရား၏ထူးဆန္းပံုကုိ နည္းနည္းဆင္ျခင္မိမည္ .. ဒီေလာက္ပါပဲ .. ငိုေၾကြးမည္ေတာ့မဟုတ္ပါ ..<br /><br />ေနာက္ထပ္ကၽြန္မ၏ေက်ာင္းက မခင္ေသာအသိမ်ား .. သိေသာ္လည္းမခင္ေသာလူမ်ား .. သူတုိ႔ေတြကေတာ့ တဆင့္စကားျဖင့္ ကၽြန္မဒီေလာကႀကီးထဲတြင္မရွိေတာ့ေၾကာင္းသိမည္ .. စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္(ယူဆရတာပဲ) .. ထုိ႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ေမ့သြားမည္ ..<br /><br />တကယ္လုိ႔မ်ား ကၽြန္မေသသြားရင္ သူတုိ႔အားလံုးၾကာလာေတာ့ ေမ့သြားပါလိမ့္မည္ .. ..<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-2108579496851314556?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069925070538338796.post-21631739313951352182009-02-22T23:39:00.000-08:002009-02-22T23:46:03.094-08:00ဒုကၡလား .. ခဏခဏႀကံဳဖူးတာေပါ့။ ရယ္စရာ .. ဒါလည္း ခဏခဏႀကံဳေနရတာပဲ။ ႏွစ္ခုတဲြလား .. ဟိ ဒါလည္း ခဏခဏပဲ။ ကဲ tag ထားတဲ့ မယ္ညီေက်နပ္ေအာင္ ေရးရတာပါ့ .. အမွန္ေတာ့ သူသိေနတဲ့ကိစၥႀကီးကုိ ..<br /><br />ေဆာင္းတြင္းဆုိေသာ္ညား ပူအိုက္ေနေသာတစ္ညအခါ .. .. မီးလာေတာ့ အိဖူးရဲ႕ အစ္မေတာ္က ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာထုိင္လုိ႔ .. ဟုိလုပ္ဒီလုပ္ေပါ့ .. အိဖူးကေတာ့ လိမၼာစြာနဲ႔ စာက်က္ေနသည္ေလ .. ထုိင္ရတာေညာင္းသည္ႏွင့္အညီ “သန္႔စင္ခန္း”ကုိအသြား ..<br />အိဖူး၏ေအာ္သံ .. “ဟယ္ .. ပင့္ကူႀကီးအႀကီးႀကီးပဲ”<br />သို႔ေသာ္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ကသူကလည္း သီခ်င္းဖြင့္ထားသည္မို႔လားမသိ မၾကား ..<br />အိမ္ေရွ႕ TV ၾကည့္ေနေသာ ဖခင္ကလည္း အိပ္ေပ်ာ္ ..<br />ေမေမကေတာ့ ေစာေစာစီးစီးအခန္းထဲဝင္သြားလုိ႔ မသိ ..<br />“ဟဲ့ ပင့္ကူႀကီးအႀကီးႀကီးပဲ” .. အိဖူး၏ ေနာက္တစ္ေခါက္အသိေပးသံ ..<br /><br />ၾကားေစခ်င္ေသာ အစ္မေတာ္ကမၾကား .. ပင့္ကူကမ်ားၾကားသြားသလားမသိ .. ေရခ်ဳိးခန္းအျပင္ဖက္နံရံကေန အိဖူးတုိ႔အိပ္ခန္းတံခါးနားသို႔ ေရႊ႕ေတာ္မူေလသည္ .. ထုိအခါ စိုးရိမ္တတ္ေသာအိဖူးက “ဟ အခန္းထဲ၀င္ေတာ့မွာပဲ” လုိ႔ေအာ္ကာမွ အစ္မကထလာသည္ .. ဒီကေကာင္က အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ေရလဲထမီႀကီးကုိ လက္ထဲမွာလံုးေထြးၿပီးကုိင္ထားမိၿပီးၿပီ .. အစ္မက ထလာၾကည့္ၿပီးမွ “အမယ္ေလး အႀကီးႀကီး”တဲ့ .. ေနာက္ေတာ့ “ျခင္ေဆးနဲ႔ဖ်န္း ျခင္ေဆးနဲ႔ဖ်န္း” ဟုဆုိကာ ျခင္ေဆးဘူးကိုသြားယူလာသည္ .. အဲ့အခ်ိန္မွာ ပင့္ကူက အိပ္ခန္းကိုေက်ာ္ကာ အိဖူးတုိ႔၏စာၾကည့္ခန္းထဲကို တံခါးၾကားမွ ၀င္သြားေလသည္ .. “အဲ့ဒါမွေသေရာ တံခါးၾကားမွာ ပန္းခ်ီကားေတြနဲ႔” .. ႏွစ္ေယာက္သား အခန္းထဲကိုဝင္ .. တံခါးၾကားကို အသာေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ ပင့္ကူႀကီးက စာအုပ္ထုပ္ေနာက္မွာ ပုန္းေနေလသည္ .. “ဖ်ာေတြနဲ႔ ပန္းခ်ီကားေတြထုတ္လုိက္ .. စာအုပ္ထုပ္ကိုဖယ္လုိက္ၿပီးရင္ ျခင္ေဆးနဲ႔ဖ်န္း” .. အာ ဟုတ္ၿပီေပါ့ .. ပန္းခ်ီကားေတြကုိ တံခါးေဘးက ဘီဒိုနားမွာေထာင္ထား .. စာအုပ္ထုပ္ကိုဖယ္ .. ပင့္ကူႀကီးကိုေတြ႔တာနဲ႔ အစ္မက ျခင္ေဆးနဲ႔ဖ်န္း .. အဲ့က်မွ ပင့္ကူကေလွ်ာက္ေျပးေရာ .. ဘီဒုိနားမွာေထာင္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေနာက္ကုိ ဝင္ေျပးတယ္ေလ ..<br /><br />ပင့္ကူကေျပးေတာ့ အစ္မေရာ အိဖူးေရာ ခံုေပၚတက္ေျပးတာေပါ့ .. စိတ္ထဲမွာက ဘယ္လိုႀကီးမွန္းမသိဘူး .. ပင့္ကူႀကီးကုိ ျမင္ရတာကိုက ကလိကလိနဲ႔ .. အိဖူးတုိ႔ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္တဲ့အသံၾကားလို႔ အခန္းထဲကထြက္လာတဲ့ေမေမက “ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ” .. “ပင့္ကူႀကီးအႀကီးႀကီး ေမရဲ႕” .. “အဝတ္နဲ႔အုပ္ၿပီးဖမ္းလုိက္ပါလား ၿပီးရင္အျပင္မွာပစ္လုိက္ေပါ့” .. “အာ မဖမ္းရဲဘူး” .. အခ်ီအခ်စကားသံမ်ား .. ၿပီးေတာ့ အားကိုးရတဲ့ေမေမ .. ျခင္ေဆးဘူးႀကီးကိုင္ထားသူ အစ္မေတာ္နဲ႔ ေရလဲထမီႀကီးကုိလိပ္ၿပီးကုိင္ထားတဲ့ အိဖူးတုိ႔ကုိ တစ္ခ်က္စီၾကည့္ကာ ျပန္ဝင္အိပ္သြားေရာ ..<br /><br />ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လုိက္ .. ဘယ္လုိလုပ္မလဲေမးလိုက္နဲ႔ .. ေနာက္ေတာ့ “ျခင္ေဆးနဲ႔ထပ္မႈတ္မယ္” ဆုိၿပီး ပန္းခ်ီကားေနာက္က ပင့္ကူကုိ ျခင္ေဆးနဲ႔ထပ္မႈတ္ေရာ .. သိပ္ၿပီးလုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ေတာ့ မထင္လုိက္ၾကပါနဲ႔ .. မလုပ္ခ်င္တာမွ အဲ့အခ်ိန္မွာ တုိင္နဲ႔ေခါင္းေျပးေဆာင့္ခုိင္းတာမွ ပိုေကာင္းဦးမယ္ .. အဲ့ညကမွ ဘယ္အစ္ကိုေတာ္ကမွလည္း အိမ္မွာမရွိေနဘူး .. ပင့္ကူကုိလည္း တစ္ခုခုေတာ့လုပ္မွျဖစ္မွာေလ .. အိမ္က Hamster ေတြ ကေလးေမြးထားတာမွ မၾကာေသးဘူး .. ေတာ္ၾကာေန hamster ကေလးေလးေတြကို ဝင္ကုိက္ၿပီး စားသြားမွာကလည္း စုိးရိမ္တာကိုး ..<br /><br />ဆက္ေျပာမယ္ နားေထာင္ .. ျခင္ေဆးနဲ႔ထပ္မႈတ္ေတာ့ သိပ္ေၾကာက္သြားတဲ့ပင့္ကူက ဘီဒိုဘက္ကုိေျပးျပန္ေရာ .. ေမေမေျပာသလုိ အဝတ္နဲ႔အုပ္ဖမ္းလုိက္ဖုိ႔က လြယ္လြယ္ေလးပဲ .. အဲ့လုိအုပ္လုိက္ဖုိ႔ကိုပဲ လက္က မလုိက္တာ .. ဟူး ေမာလုိက္တာ .. အေရးထဲ မီးကပ်က္သြားေသးတယ္ .. ဖေယာင္းတုိင္မီးထြန္းၿပီး ဘီဒုိေပၚမွာထြန္း .. လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကုိ အစ္မကကုိင္ .. ဒင္းကလည္း ခံုေပၚကေနၿပီး “အုပ္လုိက္ေလ အုပ္လုိက္ေလ” တဲ့ .. ေရလဲထမီလက္ထဲကမခ်ရေသးတဲ့ အိဖူးကလည္း “ငါမလုပ္ရဲဘူး ငါမလုပ္ရဲဘူး”နဲ႔ .. အဲ့မွာတင္ ပင့္ကူက ဘီဒိုေဘးဘက္ကေန အေရွ႕မ်က္ႏွာစာဘက္ကုိ ေရာက္လာေရာ .. ျခင္ေဆးတန္ခုိးနဲ႔ သူလည္းမူးေတာ့မူးေနပါၿပီ .. တကယ္ေတာ့ သနားေတာ့သနားပါတယ္ေလ .. သူလည္း ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ပင့္ကူအမွ်င္ေတြေလွ်ာက္ထုတ္ထားတာ ဖမ္းဖုိ႔ေခ်ာင္းေနတဲ့ အိဖူးေျခေထာက္မွာ လာလာပတ္မိတယ္ ..<br /><br />အဲ့လုိနဲ႔ ဘာလုပ္ရမလဲမသိတဲ့အခ်ိန္ .. ပင့္ကူကို မ်က္ေျခမျပတ္ၾကည့္ေနတုန္း (အမွန္ေတာ့ ၾကည့္သာၾကည့္ေနတာ မ်က္လံုးကမျမင္ေတာ့ဘူး) ခံုေပၚကအစ္မေတာ္က “အေပၚကိုတက္ေနၿပီ အေပၚကိုတက္ေနၿပီ”ဆုိတဲ့ ေအာ္သံအၾကား ေဒၚေရႊဖူးတုိ႔လည္း ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖစ္ၿပီး လက္ထဲကထမီအလိပ္နဲ႔ ျဗဳန္းကနဲ .. .. ကဲ ဘာျဖစ္သြားမယ္ထင္သလဲ .. ရုိက္ခ်က္ျပင္းမျပင္းကေတာ့ ဘီဒုိေပၚက ဖယာင္းတုိင္ေတာင္ၿငိမ္းသြားတယ္ေလ ..<br /><br />ရုိက္လို႔လည္းအၿပီး အိဖူးလည္း ခံုေပၚတက္ေျပးတာပဲ .. ပင့္ကူကုိရွာေတာ့ မျမင္ဘူး .. အဲ့ဒါနဲ႔ ထမီမွာ ကပ္ေနၿပီထင္ၿပီး ထမီႀကီးလည္းပစ္ခ် လူလည္းခံုေပၚေရာက္ .. တကယ္ပါ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး ပင့္ကူကိုရုိက္လုိက္တာ လက္တစ္ေလွ်ာက္လံုးၾကက္သီးေတာင္ထသြားတယ္ .. စိတ္ညစ္လုိက္တာကြယ္ .. ခဏၾကာမွ ခံုေပၚကဆင္းၿပီး ပင့္ကူကုိရွာေတာ့ သူေလးလည္း အိဖူးလက္ခ်က္နဲ႔ျပားေနေလရဲ႕ .. ျပားသာျပားေနတာ မေသေသးဘူးဗ်ာ .. တံျမက္စည္းနဲ႔လွည္းထုတ္ေတာ့ ေသြးရူးတန္းရူးနဲ႔ ထလာေသးတယ္ .. အဲ့ေတာ့ မထူးေတာ့ဘူးေလ တံျမက္စည္းနဲ႔ထပ္ခ်တာေပါ့ .. စိတ္မေကာင္းပါဘူး ပင့္ကူရယ္ ..<br /><br />ပင့္ကူကို ေဂၚျပားနဲ႔ယူသြားပစ္လုိက္ၿပီး အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာေတာ့ အိဖူးတစ္ကိုယ္လံုးယားလုိက္တာ .. ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္လဲသိလား .. ရုိက္လုိက္တဲ့ပံုစံကို အစ္မက ျပန္ေျပာျပလုိ႔ အသားကုန္ထုိင္ရယ္ေနတာေပါ့ .. ခရစ္ကစ္ကစားရင္ ရုိက္တဲ့ပံုစံဆုိပဲ .. ဟဲ ဟဲ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069925070538338796-2163173931395135218?l=page-of-ep.blogspot.com' alt='' /></div>အိဖူးhttp://www.blogger.com/profile/06461577981327655073noreply@blogger.com